Cod. ἀνδρίας. — 2. Sic codd., non προυργιαίτατος
Τοιαύτων συμφορῶν πλῆρες τὸ βιθλίον. AT’ αὐτῶν δὲ Le σω ? α- \ € # / »
πρώτων τῶν ἐπιγραφῶν καὶ ὑποθέσεων γνόντες, ἐθουλόµεθα μὲν εὐθὺς μηδ) ἐπιέναι λοιπόν. Ἐπεὶ δὲ ἣν ἄνάγχκη πᾶσα τοιοῦτον ὃν ἀφανίζεσθαι, ἔδοξεν ἡμῖν δίχαιον εἶναι, χαθάπερ ἂν παρόντι, τῷ γεγραφότι χαρίσασθαι τὸ μὴ ἐρήμην καταψηφίσασθαι τοῦ βιρλίου, ἀλλὰ τὸν dv ἡμῖν ἐκ Θεοῦ λόγον χαὶ τὴν τῆς ἀλγβείας συνείὰησιν διχαστὰς χαθίσαι τῇ τε γνώµη τοῦ ἀνθρώπου καὶ τῇ σπουὸῇ, xai T 4 # \ ὁφ A / ΄ οἱ ἂν ἄγοιεν ἔπεσθαι, καὶ ὅπως ἂν φηφίσαιντο πράττειν. Εἰχὸς γὰρ ἴσως αὐτὸν ἐπιγεγονότα τοῖς ἄλλοις ὅσοι περὶ τῶν τοιούτων ἑσπουδαχότες εἰσὶν, ἁμείνω τινὰ τῆς θρησχείας συντγορίαν εὑρεῖν, καὶ λόγοις χαινοτέροις ὁμοῦ καὶ , / % / [νο ὸ 9 Ά 4 ελεῖν' τοὐλάχιστον γὰρ, οὐ πόῤῥω συγγνώμης ἂν εἴη, λό- . , ὸ « ” \ ε 3 = a ; οις ισχυροτέροις ἐνδοὺς, οὕπω μεν ὑπὸ τῶν τῆς Ἐκκλι- 9 ο. Ἂ σίας διδασκάλων ἐξητασμένοις, αὐτοῦ δὲ πάνυ xexpa- / 4 , / , F2 2 τηκόσιν οὐχ. ἔχοντος ἀντιλέγειν. Μαίτοι συνῄδειµεν ἐκείνῳ τὴν πονηρὰν ἀπ᾿ ἀργῆς ὑποστάντι πρόληψιν. Ἀλλ᾽ ἐχρῦν ἀπαθὲς αὐτῷ καθίζειν τὸ δικαστήριον' ἡμᾶς δὲ μὴ δια- CS A ” «+ L \ 4 Ν ΔΑ A / Z À φυγεῖν ἂν, οὖτ Et τα αὐτὰ Ὢ καὶ χείρω τῶν ἄλλοις 9 » 9 3 η] \ / Ν 4 ἐξευρημένων, οὔτ᾽ εἰ βελτίω τε χαὶ καινότερα ein τὰ τὴν ψυχὴν ἐκείνου θηρεύσαντα. Ἱερᾶς μὲν γὰρ θεολογίας 1 χ ἳ . β ἰ γαρ Yiæs, ra = , % 9 A! η # À ιό ἧς πλεῖστα ἡμῖν ἐμέλησεν ἐν παντὶ τῷ βίῳ, καὶ προῦρyou μηδενὶ ἂν συγχωρῆσαι τῶν νῦν ὄντων ἁπανταγοῦ χαὶ ἴσα ἡμῖν εἰδέναι: Ἑλληνικῶν δὲ βιθλίων καὶ λόγων, ἐφ᾽ οὓς ἐκεῖνος ἑαυτὸν ἀναφέρει, μηδὲν ἡμῖν περιῶφθαι, ὅτε καὶ καταγινώσκειν αὑτῶν τοιούτων ὄντων εὐλόγως οἷοί τε ἦμεν, οὐ πρὶν ἐς τὴν τοιαύτην ἕξιν ἐλθεῖν,
Ὑπὸ τοιούτων ὃλ λογισμῶν ἐν ὥραις τέτταρσιν ὅλαις, ἐλαχίστῳ ' μιᾶς ἡμέρας µορίῳ, τὸ βιθλίον ἅπαν ἐπήλθομεν, εἴδομέν τε χαλῶς, τίσι λόγοις ἐπλήρου τὰς ὑποσχέσεις τῶν ὑποθέσεων. Ἐνταῦθα δἠ, πολλοῖς τε xai οὐ τοῖς αὐτοῖς περιηγόµεθα πάθεσι. Κατεγελῶμεν τῆς. ἁπλότητος τοῦ ανθρώπου. ἸἘθρηνοῦμεν τὸν ὄλεθρον αὐτῷ τῆς φυχῆς. Κατηρώμεθα τῶν πονηρῶν δαιμόνων, ὑφ) Ov, στερήσει χάριτος οὐρανίου, συγηρπάγη συντεθῇναι τῷ ψεύδει. Κατεγινώσκομεν τῆς τῶν ἀνθρώπων παραφορᾶς, ᾖ τὸν πρόσθεν χρόνον ἐδούλευον. Χάριτας dveπέµπομεν τῷ προῖχα καὶ ὀψὲ τῇ φύσει τῶν ἀνθρώπων τὰς τῆς ἀληθείας πύλας ἀνοίξαντι, χαὶ θαυμασίοις ὠπλιχότι παρασχευαῖς, ὥστε ταύτης ἐπιμελομένους ἐφάπτεσθαι. χάριν ταύτην ἐφῆχεν. Ὡδυρόμεθα τὴν συμφορὰν τοῦ Ὑένους ἡμῶν, τὴν αἰσχύνην, τὸ ὄνειδος. Ἔδει γὰρ τοῖς ἡμῶν κακοῖς καὶ τοῦτο προσκεῖσθαι, ὅτι τελευταῖον ἑνὶ τὰ τῆς Ἑλληνικῆς παιδείας ὑπελείφθη καλὰ πρεσθύτη, χαὶ οὗτος ἀπώνατο τῆς περὶ ταῦτα σπουδῆς φρενῶν αἰσχρὰν ἔκστασιν' οὐ γὰρ ἂν εἶχε σωφρονῶν τοιαῦτα καινοτομεῖν. Ἠλγοῦμεν ἐπὶ τοῖς πόνοις τοῦ Ὑέροντος, οὓς ἀπώλεσε, τὴν περὶ τὴν λέξιν τε καὶ συνθήχην φιλοτιµίαν ὑποθέσεσι φαυλοτάταις συναναλώσας: ὥσπερ εἴ τις ἐν ὕλαις ἀτιμοτέραις, À διαλυοµέναις εὐθὺς, τὴν περὶ τοὺς ἀνδριάντας αὐτῷ τέχνην ἐπιδειχνύοι, βελτίοσι xai προσηκούσαις χρῆσθαι δυνάµενος. ‘Ti δεῖ καταλέγειν ὁπόσα ἡμῖν συνέθαινε πάθη; Ἐπεὶ δὲ ἔδοξεν ἡμῖν ταῖς
t. Magis placerel οὐχ ἐλαχίστφ.
ἐπιγραφαῖς τοῦ βιθλίου καὶ τοῖς προοιµίοις δὶς ἐφιστᾶν, ἐνταῦθα δὲ δακρύων τὰς ὄψεις πλησθέντες καὶ βύθιόν τι στενάξαντες (ἐδόξαμεν γὰρ αὐτὸν παρίστασθαι Γεμιστὸν, Ἆ μᾶλλον, ὡς αὐτός φησι, Πλήθωνα, χαὶ µέχρι τοσούτου ' τὴν περὶ τὸν ἑλληνισμὸν ἐκτείνας σπουδὴν. ὡς ἀκούσαντες αὑτοῦ πολλοὶ διηγοῦνται, ὅτι μὴ µόνον τὴν λέξιν, ἀλλὰ χαὶ ψυχὴν τὴν οἰχείαν οὕτω διενοήθη χοσμεἵν' τὸ δ) ὅπως, ἐκεῖνοι μᾶλλον λεγόντων), τότε τοίνυν ὥσπερ παβόντι διαλεγόµενοι, χαὶ τὴν συνεγνωσµένην ἡμῖν περὶ τοῦ βιβλίου φέροντες φῖφον, Ἄνθρωπε, εἴπομεν, εἷς ἄριστος νόμος, καὶ µία πολιτεία βελτίστη: σὺ δὲ αὐτῶν ἀποστᾶς, καὶ τοῖς φαυλοτάτοις ἀντὶ τούτων προσθέµενος, εἶτα καὶ νομοθέτης ἐπεθύμησας γενέσθαι; Τίνας ἐλπίσας προσθήσεσθαί σοι; Εἰ μὲν γὰρ χαινότερα ἐνοµοθέτεις, xai µήπω ἐπιδεδειγμένα τῷ ἀνθρωπίνῳ Bip, εἶχεν ἄν τί σοι χαὶ ἐλπίδος τὸ τόλµηµα. Εἰ δὲ τὰ τῶν σῶν ἡγεμόνων βιθχία σωζόµενα πανταχοῦ, τοιοῦτον ἐν ἀνβρώποις οὐδὲν ἰσχύει, τῷ φωτὶ τοῦ γριστιανικοῦ λόγου καὶ νόµου τῆς γῆς ἁπάσης χαταλαμφθείσης, οὐ µόνον ὅσον εἰς τὴν θείαν ἦχει ῥοπὴν, ἐξ ἧς προδήλως ἡ πανταχοῦ τῶν πολυθέων ἐσθέσθη πλάνη, ἀλλὰ καὶ ὅσον εἷς τὴν ἀνθρωπίνην ἦκει σοφίαν, πολλῶν ἀληθινῶν φιλοσόpuv λόγοις ἀληθεστάτοις χαὶ ἔμφροσι, τὴν μὲν πλάνην ἀνατρεφάντων, τὸν à’ ἐκ Θεοῦ χαὶ ἱερὰν µόνην ἀλήθειαν ἀποδεδειγότων πάνυ χαλῶς, πόθεν Άλπισας μόνος ἑνὶ βιθλίῳ τὰ τῶν ἄλλων ἐπιτέμνοντι, μηδὲν δὲ νεώτερον ἐπιδεικνυμένῳ ὃ τοὺς apyatouc διέλαθε, πεῖσαι προσέζειν σοι τοὺς ἀνθρώπους; Ei δὲ τοῦτό σε τοσοῦτον διέλαθεν,
