C. ALEXANDRE

eme

Θεολογίαν μὲν τὴν χατὰ Ζωροάστραν τε καὶ Πλάτωνα, ὀνομιαζομένων τῶν διὰ φιλοσοφίας ἀναγνωριζομένων θεῶν τοῖς πατρίοις τοῖς Ἕλλησι θεῶν ὀνόμασιν ”, ἑλκορένοις ἑκάστοις dx τοῦ ΄ οὗ πάνυ τοι συνῳδοῦ φιλοσοφία, διὰ τὰς ὑπὸ ΄ τῶν ποτητῶν διαστροφὰς, ἐπὶ τὸ ὡς μάλιστα δὲ ὁ φιλοσοφία συνῳδόν :

Πολιτείαν δὲ Λαχωνικὴν, ἀφηρημένου μὲν αὐτῆς τοῦ ἄγαν τῆς σχληραγωγίας καὶ τοῖς ye πολλοῖς οὐκ εὖπαραδέκτου, προστιθεµένης δὲ τῆς ἐν τοῖς ἄρχουσι µάλιστα Ἰ φιλοσοφίας *, τοῦ κρατίστου δὴ τούτου τῶν ) Πλατωνιχῶν πολιτευµάτων *

1. Ex Hardtio juxta cod. Monac. 336; Lambecio juxta Vindob. 91, et Allatio apud Fabr. Bibl. gr. t. ΧΙ, p. 97, ed. Harl. In Mon. οἱ Vind.titulo ascriptum est : Δημητρίου: Ἐκ τῶν λειψάνων τής Πληθωνίου βίθλον συνήχθησαν καὶ ταῦτα. Quod non semnel adjectum legitur ad Plethonia, ut in Mon. 237, fol. 271 , ante precationes. Est autem Δημητρίου nomen pristini possessoris horum fragmentorum, ejusdem qui manu sua addidit ad Mon. 336, fol. 1: Ἡ βίδλος ταύτη (sic) ἐστὶν χτῆμα ἐμοῦ Δημητρίου 'Ῥαοὺλ τοῦ Καθάκη Σπαρτιάτον καὶ Βνξαντίον : alibi scriptum, “Ἑλληνός τε χαὶ Θρακός.

Cet ouvrage contient :

La raéocoere d’après Zoroastre et Platon : l'on a conservé aux Dieux reconnus par la philosophie les noms traditionnels des Dieux de la Grèce, mais en ramenant chacun de ces noms du sens moins philosophique qu’il a pris dans les fictions des poëtes au sens : le plus conforme à la philosophie ;

La monaLe d'après les mêmes sages, et en outre d’aprés les Stoiciens ; |

La r»ourrique sur le modèle de celle de Sparte, en retranchant d’une part les rigueurs excessives que le plus grand nombre ne saurait supporter, et en ajoutant de l’autre, surtout à l’usage des gouvernants, la philosophie, qui fait le principal mérite des institutions platoniciennes ;

2. Hardt. ὀνόμασι. Lamb. ὀνομάτων. — 3. Η. ἐκ τὸν. Lamb. ἐκτὸς. ΑΙ]. ἐκ τῶν...σννῳδῶν. — 4. H. ὑπὸ non habet. — 5. ΑΙ. δεῖ.