SACRIFICE DE SITA
67* Adhômukham sthitam Râmam tatas krtvâ pradaksmam upâsarpata Vaidêhî dîpyamânam hutâçanam ; pranamya dêvatabhyas sâ brâhmêbhyaç ca Maithilî baddhânjali-putâ dêvam uvaca 'gnim samîpatas : « Yathâ 'ham karmanâ vacâ çarîrêna ca Râghavam satatam nâ 'tivartêyam, prakâçam va rahassu vâ; yathâ mê hfdayam nityam nâ 'tivartati Râghavât, tathâ 'yam lôkasâksî mâm sarvatas pâtu pâvakas ! »
Êvam uktvâ tu Vaidehî parikramya hutâçanam, pravêstukâmâ Jvalanam, idam ca vâkyam abravît :
« Tvam, Agnê, sarvabhûtânâm çarîrântara-gôôaras, tvam saksî marna dêhasthas, trâhî mâm dêvasattama! »
Tatas sà Râghavam Sîtâ namaskftyâ 'yatêksanâ vivêça jvalanain dîptam nisçankênâ 'ntarâtmanâ. tasyâm Agnim viçantyâm tu : hâ, hêti ! vipulas svanas raksasâm vânaranâm ca sambubhûvâ 'dbhutôpamas. sâ tapta-varahêmâ-bhâ, tapta-kancana-bhûsità, papâta Jvalanê diptê, hutâ hutir ivâ 'dhvarê.
Demissis oculis stat Ramus, at ilia silentem dextra tuens, manibus junctis incedit, et arse obvia thuriferse, patresque deosque colendo, his supplex vigilem compellat vocibus Ignem : « Sicut ego factis et voce et corpore pura, nunquam oblita virum, quem nocte dieque recordor, nunquam infida viro, cui totâ dedita mente, me deus accipiat, quo teste revolvitur orbis ! »
Ulterius progressa, manus extendit, acerbœ jam devota neci, dixitque novissima verba : « Ignis, cuncta sacrâ pervadens luce, precantis intime testis ades, serva me, maxime divûm ! »
Tune sponsum venerans tacitè submissa, repente impavido passu flagrantem pergit in aram. heu ! simul exclamant satyri maurique, senesqae et juvenes ; heu ! triste procul frémit sequor ; at ilia, mane velut roseum, gemmis auroque decora, insilit in densas castissima victima flammas.
Râm. VI, 101.