XV
Et Taprniarv.
Taprniav pv Éretsev Épws Taticio Zaéivou, dore à ro Puourvy eïscov elc rarclèa, xat Bapérnros Uno (1) tic Tüv caxéuv xareyw:0n a moé6aksy t' êrt t%, utr0èv écuuavirs.
"ARR TÉ onpalvet dvaniluwy owsès Ed? ÉrAwv; eiré Tivoy Eéyboüv dyhad Eott vlxr 10” &yvupocbuvne, 19 Èstt teoratoy Epwtcs, n Tis ofc, Pacthed, uvipa té3 ? éEardrnc;
XVI — Lvm
CAstus Amoris.
Ex oculis dominæ promit sua tela Cupido {?}, His necat ille puer quicquid ubique necat;
Sed, ne tot strages dominæ pia corda moverent, Damnata talis sævitia imperii,
Repperit ille modum, quo tam violenta tyrannis Præ se fert speciem lætitiæ atque bon!i;
(*) Peut-être vaudrait-il mieux lire rat, le manuscrit portant do, sans observation de l’anastrophe.
() Tisuzee, IV, u, 5:
Illius ex oculis, quum vult exurere divos, Accendit geminas lampadas acer Amor.
JEAN Seconp (Eleg. Il, vu, 19) :
Lumina fulgebant nitidis æquanda lapillis Quos niger Eoa colligit Indus aqua; Illorum ex acie torsit nova tela Cupido Plusque, ait, hæc nostris arma furoris habent.
Non taurum fabricans, crudelis ut ille Perillus, Qui voces hominum fingeret esse bovis (1), Sed sic componens versusque et carmina nostra, Ut questus nostros gaudia virgo putet.
Non secus ac cycni (si vera est fabula vatum), Cum prope mors adstat, tum mage dulce canunt, Sic et præstat Amor, cum nos mors opprimit, ut tunc Lætemur pœnis quas miseri canimus (?).
XVII — Lx
In malum poetam.
Annosi nuper fragmentum marmoris audax Supplebat sciolus, carmina multa vomens.
Nec tam tristis hiems quam conjectura poetæ Frigida vexabat me sociumque meum (?).
Cumque videretur, recitans iterumque iterumque, Carminibus miseros velle necare suis (*), Exsultans tandem, velut exæquasset Homerum, Hac de re nostrum judicium petiit.
Tunc ego, ut ex laqueis ejus me evolvere possem : « Nil unquam vidi doctius aut melius; » Præ te nil reliqui veteres fecere poetæ, » Cum tua dent sensum carmina marmoribus. »
(1) Voy. Ovide, Trist. III, 1, 41 et suiv.
(*) Cf. Hésiode, Travaux et jours, 57-58.
(*) Despdis se souvient de ce vers d’Ausone (Æpist. XI], 10):
Et duplicant frigus Yvypà carmina unribwvrec.
(*) C’est le recitator acerbus dépeint dans les derniers vers de l'Art Poëtique d'Horace :
Quem vero arripuit, tenet occiditque legendo, Non missura cutem, nisi plena cruoris, hirudo.
XVIII — 1x
In eundem poetastrum.
Est ratibus quod Scylla latrans et vasta Charybdis, Auribus id tua sunt carmina, Marce {), meis :
Namque auditorum sunt hæc lethalia saxa, Quin ibi Pierides naufragium metuunt;
Nec minus ac mollis Sirenum cantio, mortem Aspera cuilibet hæc cantio ferre potest.
XIX — Lxr
In eundem.
Cum garris quid sit Tutela, quid Amphitheatrum, Quicquid antiquum patria nostra tenet,
Carmina relliquiis sunt his tua digna, fatemur, Non minus atque illæ rancida relliquiæ.
XX — Lx
Cur poetæ ut plurimum deformes.
Ronsardus, nec non Bellaïus, Auratusque Threicium surdi concinuere melos.
Ast ego, Monerius (*}, Passertius et Rutebœus [*) Dulce levi plectro ludimus unoculi.
Sic Flaccus lippus, sic fertur cæcus Homerus, Et cæcum Thamyræ Demodocique caput.
(1) Serait-ce, par hesard, Marc de Mailliet ?
(?) Martial Monier, poëte latin, néà Limoges, mais qui séjourna à Bordeaux, et y fit imprimer ses poésies en 1573.
(s) Despois ne devait connaître Rutebœuf que par les extraits du président Fauchet.
Quæ sic vos, sacri vates, sors versat iniqua, Manca ut sint vobis membra, vel apta parum?
Sic vestrum ingenium exhaurit mirabile vires Naturæ, donis quæ tot id amplificat,
Ut, quando fabricat corpus, sibi munera desint, Aut, si adsint, non sint firma, citoque fluant.
XXI — Lx Ilept avañoylas OÙpavob xat Fauxnplou.
Obsavès à ryryeds, nat fueïs GvOsaxés êcuey, : WG pdto Huwpo7onës xwuxoÙ, v Nep£kauç” ()
el 8” d0ùs, Basiatssa D'Avxrotev odoavés ort, xho yao Epby mylyet x ” AVOpaxa côux rotet.
nai 0” Grnes qaveod potftios olpavès &sTow risav Oeouaxlver yatav, dOepuos Euv,
cru 1” À Gésrotva phéyer trois éuuaotv at, x3v ROÀd toŸ AsunoU uyporép ? À vigerod (*).