LIVRE III. BIENS. SECT. II. CRÉANCES. § 142. :>8i
convention, il en sera plus convenablement traité dans la théorie de la succession héréditaire, à la section des legs.
Eam , quœ bona sua filiis per epistolam citra Stipulationen! donavit, si neque possessionem rerum singularum tradidit, neque per mancipationem prœdiorum dominium transtulit , nec interpositis delegationibus, aut inchoatis litibus actiones novavit, nihil egisse placuit. Fragmenta Vaticana, § 263.
Perficitur donatio in exceptis personis sola niancipatione, vel promissione, quoniam neque Cincise legis exceptio obstat, neque in factum, si non donationis causa mancipavi , vel promisi , me daturum ; idque Divus Pius rescripsit. Sed in persona non excepta sola mancipatio, vel promissio non perficit donationem. Fragm. Fade, § 310 et 3.11.
Donationum autem duo gênera sunt, mortis causa et non mords causa.
Mortis causa donatio est, qiue propter mortis fit suspicionem , quum quis ita donat,ut, si quid humanitus ei contigisset, haberet is, quiaccepit; sin autem supervixisset , qui donavit, reciperel, vel si eum donationis pœnituisset, aut prior decesserit is, cui donatum sit. Haï mortis causa donationes ad exemplum legatoi um redactœ sunt per omnia.
Aliai autem donationes sunt, quai sine ulla mortis cogitatione liunt, quas in ter vivos appellamus : quae non omnino comparantur legatis. Quse si fuerint perfecta , temere revocari nonpossunt. Perficiuntur autem quum donator suam voluntatem scriptis, aut sine scriptis manifestaverit. Sed ad exemplum venditionis nostra constitutio (c. 35, C, vm, 54, De donat.) eas etiam in se habere necessitatem traditionis voluit, ut, etiamsinon traduntur, habeant plenissimum etperfectum robur, et traditionis nécessitas incumbat donatori. Et, quum rétro principum dispositiones insinuari eas actibus intervenientibus volebant , si majores fuerant ducentorum solidorum, constitutio nostra eam quantitatem usque ad quingentos solidos ampliavit, quam stare etiam sine insinuatione statuit. Sed et quasdam donationes invenit, quae penitus insinuationem fieri minime desiderant, sed in se plenissimam habent firmitatem — Sciendum est tamen , quod etsi plenissima sint donationes, si tamen ingrati existant homines, in quosbeneficium collatum est , donatoribus per nostram Constitutionen! licentiam prastavimus, certis ex causis eas revocare; ne, qui sua-? res in alios contulerunt, ab Iiis quamdam patiantur injuriam,
ve) jacturam , secunduin enumeratos in constitutione nostra modos. § 1 et 2, I., n, 7, De donationibus .
TITRE IL
Des obligations qui naissent quasi ex contractu.
Notion générale de ces sortes d'obligations.
Aux obligations naissant ex contractu les Romains rattachent certaines obligations , dont il est dit seulement d'une manière générale qu'elles naissent quasi ex contractu , et cela parce que , dans tous les cas ? elles se rapprochent plus des contrats que des délits. Il y a, en effet, de simples actes licites en euxmêmes, qui, sans être des contrats, produisent en droit un résultat semblable , et fondent , à la manière des contrats, une obligation appuyée d'une action. Pour être rigoureusement conséquents , les Romains auraient dû ranger aussi sous cette rubrique les pactes produisant action; mais il ne paraît pas qu'ils y aient songé; on n'en trouve, du moins, aucune trace dans les sources, et l'on n'y rencontre comme exemples que des actes licites, unilatéraux, d'où naissent des obligations semblables aux obligations conventionnelles. Ordinairement, mais pas toujours, on peut les comparer à un contrat déterminé ; et même les jurisconsultes romains s'appliquaient à rattacher par un rapprochement ingénieux , souvent un peu forcé, chaque cas de quasi-contrat au système des contrats.
Post gênera contractuum enumerata dispiciamus etiam de lis obligationibus, quse non proprie quidem ex contractu nasci intel-