‹ Précis d'un cours sur l'ensemble du droit privé des romainsChapitre 188 sur 262 · LIVRE IV. DROIT DE FAMILLE. § 179. 4G · texte numérisé non relu

LIVRE IV. DROIT DE FAMILLE. § 179. 4G

Les femmes ne peuvent jamais acquérir la patria po testas par l'adoption. Toutefois on appelle aussi improprement adoption la faculté que , d'après un rescrit de Dioclétien et Maximien, elles peuvent obtenir, par une faveur spéciale de l'empereur, de s'attacher un enfant qui leur était étranger. L'effet de cette sorte d'adoption est de placer cet enfant dans le même rapport avec sa mèreadoptive qu'un enfant qu'elle aurait eu naturellement.

Non solum autem naturales liberi , secundum ea, qua? diximus, in potestate nostra sunt, verum etiam ii, quos adoptamus. Adoptio autem duobus modis fit, aut principali rescripto, aut imperio magistratus. Imperatoris auctoritate adoptare quis potest eos easve, qui quœve sui juris sunt. Quae species adoptionis dicitur arrogatio. Imperio magistratus adoptare licet eos easve, qui quaeve in potestate parentum sunt, sive primum gradum liberorum obtineant, qualis est filius, filia, sive inferiorem, qualis estnepos, neptis, pronepos, proneptis. Pr. et § 1, I., i, il , De adoptionibus .

Licet autem et in locum nepotis, vel pronepotis, vel in locum neptis, vel proneptis, vel deinceps adoptare, quamvis filium quis non habeat. § 5, I., eod.

Debet is , qui sibi per arrogationem , vel adoptionem filium facit, plena pubertate, id est, decem et octo annis praecederc. §4,1., eod.

Sed et illud utriusque adoptionis commune est, quod ethi, qui generare non possunt, quales sunt spadones, adoptare possunt, castrati autem non possunt. § 9, L, eod.

Adrogationes non temere , nec inexplorate committuntur. Nam comitia arbitrio pontificibus praebentur, quse curiata appellantur, aetasque ejus, qui adrogare vult, an liberis potius giguendis idonea sit, bonaque ejus, qui adrogatur, ne insidiose appetita sint, consideratur. Gellius, Noct. att., v, 10.

In adoptionibus eorum, qui suse potestatis sunt, ipsorum duntaxat voluntas exploratur. Sin autem a pâtre dantur in adoptionem, in bis utriusque arbitrium spectandum est, vel consentiendo, vel non contradicendo. Celsus, fr. 5, D., i, 7, De adoptionibus.

Sed hodie , ex nostra constitutione, quum filiusfamilias a pâtre

naturali extraneae persona? in adoptionem datur, jura potestatis naturalis patris minime dissolvuntur, nec quidquam ad patrem adoptivum transit, nec in potestate ejus est. licet ab intestato jura successionis ei a nobis tributa sunt. Si vero pater naturalis non extraneo, sed avo filii sui materno, vel si ipse pater naturalis fuerit emancipatus, etiam avo paterno, vel proavo simili modo paterno, vel materno, filium suum dederit in adoptionem, in hoc casu, quia in imam personam concurrunt et naturalia et adoptionis jura, manet stabile jus patris adoptivi, et naturali vinculo copulatum , et legitimo adoptionis modo constrictum, ut et in familia et potestate hujusmodi patris adoptivi sit.

Quum autem impubes per principale rescriptum arrogatur, causa cognita arrogatio permittitur et exquiritur causa arrogationis , an honesta sit expediatque pupillo , et cum quibusdaiu conditionibus arrogatio fit.

Foeminae quoque adoptare non possunt, quia nec naturales liberos in potestate sua habent. Se ex indulgentia principis ad solatium liberorum amissorum adoptare possunt. § 2, 3 et 10, I., i, 11, De adoptionibus .

Cessation de la puissance paternelle.

Généralités.

Gai., Comm. ,\ib. i, § 125, seq.

Inst., lib. i, tit. 12, Quibus modis jus patriœ potestatis solvitur.

La puissance paternelle est un droit appartenant au père, et à lui seul, pendant toute sa vie, sur ses fils de famille.

Mais cela suppose qu'il n'est rien survenu avant la mort du père qui ait rendu celui-ci incapable de conserver ce droit, ou le fils incapable de rester sous la puissance paternelle, et, de plus, que le père ne s'est pas lui-même volontairement démis de sa puissance.

Page 1