‹ Précis d'un cours sur l'ensemble du droit privé des romainsChapitre 235 sur 262 · LIVRE V. SUCCESS. SECT. I. HÉRÉDITÉ · texte numérisé non relu

LIVRE V. SUCCESS. SECT. I. HÉRÉDITÉ

Celui qui ne peut s'obliger sans l'autorisation de son tuteur ne saurait accepter une hérédité sans cette autorisation : c'est une conséquence naturelle des obligations importantes qu'entraîne après elle l'adition d'hérédité.

Si l'appelé ne veut pas de la succession et qu'il ne l'ait pas encore acceptée , il est toujours libre de la refuser, de la répudier, mais seulement après qu'elle lui a été déférée.

Après avoir répudié, on ne peut plus accepter, sauf le cas où l'on a été institué cum cretione; car alors on peut toujours, avant l'expiration du délai accordé par le testateur, rétracter sa répudiation, en faisant la crétion.

La tendance visible du droit romain à contraindre, au moins indirectement, l'héritier appelé d'accepter promptement l'hérédité , a motivé l'ancienne usucapio lucrativa. Ainsi quelqu'un qui n'était pas héritier, pouvait , sans aucun titre et même sans bona, fides , acquérir par usucapion, l'hérédité, ou du moins des choses héréditaires séparées dont l'héritier n'avait pas encore pris possession , en les possédant pendant un an, sans distinction entre les immeubles et les meubles, et les enlever ainsi au véritable héritier. Cependant celte imprpba usucapio pro herede a été supprimée, en partie déjà sous Adrien, et plus tard complètement.

Extraneus hères, si quidem cum cretione sit hères institutus , cernendo fit hères, si vero sine cretione, pro herede gerendo.

Pro herede gerit , qui rebus hereditariis tanquam dominus utitur, veluti qui auctionem rerum hereditariarum facit, aut servis hereditariis cibaria dat.

Cretio est certorum dierum spatium, quod dalur instituto heredi ad deliberandum, utrum expédiât ei adiré hereditatem, nec

So8 DEUXIÈME PARTIE. EXPOSIT. SYSTËM. § 212.

ne, velut : Titius hères esta, cernitoque in diebus centum proximis, quibus scieris poterisque ; nisi ita creveris, exheres esto.

Cernere est verba cretionis dicere ad hune modum : quum me Mœvius heredem instituent, eam hereditatem adeo cernoque....

Cretio aut vulgaris dicitur, aut continua. Vulgaris, in quaadjiciuntur haec verba : quibus scieris poterisque, continua , in qua non adjiciuntur. Ei, qui vulgarem cretionem habet, dies illi tantum computantur, quibus seit, se heredem institutum esse. Ei vero, qui continuam habet cretionem, etiam illi dies computantur, quibus ignoravit, se heredem institutum , aut scivit quidem, sed non potuit cernere. Ulpian., Fragm., tit. xxn, § 25-32,

Cretionum scrupulosam solennitatem hac lege penitus amputari decernimus. Arcad., Honor. et Theodos., c. XVII, C, vi, 30, De jure deliberandi.

Pro herede gerere videtur is, qui aliquid facit quasi hères. Ulpian., fr. 20, D., xxix, 2, De adquîr. vel omitt. hereditate.

Bonorum possessio datur parentibus et liberis intra annum, ex quo petere potuerunt, caeteris intra centum dies. Qui omnes intra id tempus si non petierint, ad bonorum possessionem sequens gradus admittitur, perinde ac si superiores non essent. Ulpian., Fragm., tit. xxviii, § 10.

Ut verborum inanium excludimus captiones, ita hoc observari decernimus, utapud quemlibet judicem, vel etiam apudduumviros, qualiscunque testatio amplectendae hereditatis ostendatur, statutis prisco jure temporibus coarctanda, eo addito, ut, etiamsi intra alienam vicem, id est, prioris gradus properantius exseratur, nihilominus tarnen efficaciam parem , quasi suis sit usa curriculis, consequatur. Constantius, c, 9, C, vi, 9, Qui admitti ad bonor. poss. possunt.

More nostrae civitatis neque pupillus, neque pupilla sine tutoris auctoritate obligari possunt. Hereditas autem quin obligetnos seri alieno, etiam si non sit solvendo, plus quam manifestum est. De ea autem hereditate loquimur, in qua non succedunt hujus modi personse quasi necessariae. Ulpian., fr. 8, pr., D., xxix, 2, De adquîr. vel omitt. hered.

Qui totam hereditatem adquirere potest, is pro parte eam scindendo adiré non potest. Paulus, fr. 1, D.,eod.

Is, qui hères institutus est, vel is, cui légitima hereditas delata est, repudiatione hereditatem amittit. Hoc ita verum est, si in ea causa erat hereditas, ut et adiri posset. Caeterum hères institutus sub conditione , si ante conditionem existentem repudiavit, nihil egit. Ulpia*., fr. 13, pr., D., eod.

Page 1