Deus meus, misericordia ejus præveniet me
12. Deus ostendet mihi super inimicos meos, ne occidas eos : * nequando obliviscantur populi mei.
Disperge illos in virtute tua : * et depone eos, protector meus, Domine ;
13. Delictumoriseorum, sermonem labiorum ipsorum : * et comprehendantur in superbia sua. Et de execratione et mendacio annuntiabuntur.
14. In censummatione: * in ira consummationis, et non erunt. Et scient quia Deus dominabitur Jacob, * et finium terra.
15. Convertentur ad vesperam, et famem patientur ut canes : * et circuibunt civitatem.
16. Ipsi dispergentur ad manducandum : * si vero non fuerint saturati, et murmurabunt.
17. Ego autem cantabo forlitudinem tuam : * et exultabo mane misericordiam tuam. Quia factus es susceptor meus, * et refugium meum, in die tribulationis me:.
18. Adjutor meus tibi psallam, quia Deus susceptor meus es: * Deus meus misericordia mea.
Revertuntur ad vesperam, fremunt ut canis, el circumeunt wrbem :
Ecce ebulliunt in ore suo, gladii [sunt] in labiis eorum, (') [dicentium] quia (*): « quisnam audit ? »
Sed tu, o Jehova, derides eos, irrides omnes gentes.
O fortitudo mea, ad te attendo, quia Elohim arz mea [est] [et] Deus bonitatis meae !
IT
[Deus] praeveniat me, Deus faciat me contemplari in inimicis meis,
Ne [tamen] occidas eos nequando obliviscatur - [populus meus,
fac eos vagari per virtutem tuam, et dejice clypeus noster Adonai ! [eos,
Peccatum oris eorum [est] verbum labiorum capiantur propter elationem suam, [eorum, el de maledictione, et de mendacio [quae]
[enarrant ;
Destrue in ira [eos], destrue ita ut non sint, et discant quia Deus {est} dominans iu Jacob [usque] ad terminos terrae !
Selah.
Et revertuntur ad vesperam, fremunt ut canis, et circumeunt urbem :
Ipsi disperguntur ad manducandum, quia (*) non saturantur ideo murmurant.
Ego vero cantabo fortitudinem tuam, et exsultabo a diluculo bonitatem tuam :
Quia factus es arx mea
et refugium in die tribulationis mihi.
O fortitudo mea, ad te psallam,
quia Elohim arx mea [est]
[et] Deus bonitatis meae!
(1) Ou : avec des blasphèmes sur les lèvres, en lisant harfoth pour harboth. (2) Ki, quia, signe du discours direct,
Chaque soir ils reviennent, grondant comme des chiens, et rôdant par toute la ville :
La menace jaillit de leur bouche, leurs lèvres sont des lames [acérées] ():
« qui donc, [disent-ils) pourrait nous entendre ? »
Mais toi, ὁ Yahveh, tu te ris d'eux, oui, tu te ris de toutes les nations !
O ma force, c'est vers toi que je regarde, car Elohim est mon rempart, il est le Dieu qui me couvre de sa bonté !