PROSE DE LA RÉSURRECTION DU SEIGNEUR
Mundi renovatio Nova parit gaudia; Resurgenli Domino Conresurgunt omnia; Elementa serviunt; Et authoris senttunt Quanta sint solennia
Ignis volât mobilis, Et aer volubilis ; Fluit aqua labilis ; Terra manet slabilis :
Alta petunt levia, Centrum tenent gVavia, Renovantur omnia.
La rénovation du monde Enfante de nouvelles joies; Le Seigneur ressuscitant , Tout ressuscite avec lui; Les éléments sont ses esclaves, Et semblent avoir le sentiment De la grandeur de la féte de leur Créateur.
Le feu mobile voltige ça et là, L'air subtil s'agite dans l'espace, L'eau fugitive coule à longs flots, La terre demeure inébranlable; Les corps légers sont portés dans les airs,
Les corps pesants gardent leur centre
de gravité :
Tout est renouvelé.
Cœlum fit serenius, Et mare tranquillius ; Spirat aura levius.
Vallis nostra floruit :
Revirescunl arida; Rccalescunt frigida Post qu® ver intepuit.
Gela mortis solvitur; Princeps mundi tollitur, Et ejus destruitur In nobis imperium, Dura tenere voluit ln quo nihil habuit, Jus amisit proprium.
Vita mortem superat, Homo jam récupérât (Quod prius amiserat) Paradisi gaudium.
Viam prœbet facilem Clierubim : versatilem (Ut Deus promiserat) Amovendo gladium.
Amen.
Le ciel devient plus serein, Et la mer devient plus calme ; Le zéphir souffle plus doucement.
Notre vallée est tout en fleurs ; Ce qui était desséché reprend de la
sève,
La chaleur ranime ce qui était froid, Et le printemps règne dans la nature.
La çlace de la mort est fondue ; Le prince du monde est renversé; Du milieu de nous Disparaît son empire.
Satan, en voulant posséder Ce qui ne lui appartenait pas, A perdu ses propres droits.
La vie triomphe de la mort, Et voici que l'homme recouvre Ce qu'il avait perdu jadis :
La joie du paradis.
Le Chérubin nous ouvre une voie facile
En détournant de nous Son épée flamboyante, Gomme Dieu nous l'avait promis.
Amen.
Cette belle séquence a été évidemment inspirée à Adam par la lecture du passage suivant d'un des sermons de saint Augustin sur la fête de Pâques : « Unde modo in germina erumpentis terrœ tota hilarior faciès, vario suorum fructuum ornatu omnera hactenus quasi mortuam rerum mturam resurgenti suo domino conresuscitat. Ubi arborum et herbarum grata venustas, di verso auidem germinum munere, pari tamen gestu Jaetitiae ; singulari huic solennitati festiva occurrit. De cœli autem nunc nsque quodam modo tristi, nunc autem lœta facie : quid dicam? quae aliquandiu jam densa caligine nubium adoperta , aeris hujus spatium omne turbavit. Et ecce repente quasi justitia de cœlo in terram prospiciente, mira serenitas mundo arridet, et in unam lœtitiam cœli et terra vota concurrunt, ut Deum et hominem Christum communi exultatione excipiant, qui communem utrisque pacem aflerre venerat, et médium parietem maceriae solvens, fecit utraque unum. Hinc astrorum omnium fomes, splendor ille solaris suara frontem admodum rugaîam jamjaraque expurgat, et quasi rex conspicuus in diademate capitis sui in die desponsationis suae et in die lœlitiœ cordis sui, cœteris stellis velut comitibus suis largiora luminis sui dona impendit. Luna enim ab ipso ortus sui die, semper in quodam sui dispenaio posita, ad paschalia gaudia pleno se lumine parât. Et ut cuncta breviler perstiïngaw , sicut omne quod in rébus subsistit divina dispensatione hominis imperio servit : sic de salute humana omnibus una exultatio incumbit. Cum igitur pro homine, tantis indiciis omnis creatura sua gaudia monstret, consequens est ut ab hominibus ipsis testimonia tali laetitiœ non desint. »