LETTRE D'AMOUR

Je t'envoie une lettre, ô jeune fille ma maîtresse, prends-en lecture. Celle qui la lit, je la salue; celle qui l'entend, je l'embrasse; et celle qui la recevra, puissé-je bientôt lui donner un baiser. Mets-la entre tes bras et qu'elle reste

S Kod τψ ctxtyiTioof ri ttouçîvo Tioya^j, avayvw:i ro, va 'oji; fcapàiàv τγ,ν τ^μuÇJa^ς, ι^υχην ττ^ν ô'cecea^d^n;^ va "ο^ς μάτια πού ôh'O'ovTOU^ κβγτίια, Όιάτ hivou 'AkovsSj άφέντζ^α και κυρόί, τον κα^Μίοφλογι^μόν μου^ τούτψ TTjv Ttapamovsztv τψ 8χ« βίς ickva^

ΙΟ oCoè sic κάνένοεν 'γΐνετον^ oùU και yévsi οέλεΓ τά ττάλλγ,κάρια π αγαπούν sùpiç/ccjv Î/jr^MOCÎio;^ κ ff/ώ, ό 'λδΒΐνός à οούλός soy, έ/^'ΐ^μοαίνψ ουκ τ^^ρα' ας δίττεν -η a&ha cou ifV/rj και "η ταττεΓ/η uaôuia co'j* « Κύτος ό νδος πού αγαπά ας τον «Oi&^yyopîjça",

15 àuo "kàyia άπο το οτόμα μου νά τον καΜΐΐΑτ/ιΤ)':α,Μ 'ίίς πότε, αφέντρα και κυρά, τους πόνους νά ΰ'αατά"^; Ώί τρέχδΐ το γλυκύ vspcv ςτον άμμον άποκάτου, ϊται τρέχει κ -η άγάπτ; αου, κό^τη, ςτά μέλ'η μου δ^Λ, Άφέντρια, μά τον παντοκράτορα, τον Gacî^sa τού κόΰμα,

2 ο κάνεις oiZèv τα ίμαοεν, κάνεις oCàèv τα ^εύρει, oCàé τινας το γροίκτ^ΰεν τους πόνους 6πού ίχα, τους πόνους και του; στεναγμούς τους l•γμ ;rr,v καροιό.ν μου' αναστενάζω άπο καροιάς, κάνεις oùoèv το ξευρει, δξω τά ρούχα τά φορά κ r; K^Jvr^ οπού κοιμούμαι,

2$ κγ^ άπου τά μαξιλάρια μχιυ ό/πού τά οάκρυα ttoo-jv. Όνταν άνορανΐζουν τά μάτια μου και Ίούν εΙς παρα^ίριν, άλλος è^ άλλου γίνομαι kjj ούκι dupa πού πάγα, άς ουρανός ταράσσομαι κ^ ύς νέφτ; κρουγω, περνώ, Kfi άς μούστος ακατάστατος κρουγω και καταστένα.

ζ. οώγ-ητζας . τουρνά. — 6. ^ίζ- — 7• ^^^'ί ■ ότου. — g. ναριτίνεση . εγώ εις αεσενα. — ίο. εγίνετον. — 1 1, όιτοϋ. — ι 2• κα/ . Χειςνός. — 1 8. ετ^,-η • και. — 21- τώ/ρ'/η^ση/. — 2 2. ε'ις. — 24• 'β"• — 25. και. — 20. Avant όνταν, le manuscrit donne Kovprha . ομάηα. — 27. καί. — 28• καΐ. — 29• t^o^'•

avec toi; et, le matin au point du jour, tire-la de ton sein pour la lire, et voir quel est le cœur que tu châties, l'âme que tu tourmentes, et les yeux qui pleurent pour toi, ô ma gracieuse amie. Sache, ô ma maîtresse, mon amante, sache que les peines qui consument mon cœur, et les chagrins qu'à cause de toi j'endure sont tels que personne n'en éprouva et n'en éprouvera jamais de semblables. Les jeunes gens qui aiment trouvent de la pitié, et moi, ton esclave infortuné, je n'ai pas trouvé de miséricorde. Puisse ta pauvre âme, puisse ton humble cœur dire: «Ce jeune homme qui aime, il me faut le consoler. Deux mots de ma bouche pourront lui rendre le courage et la joie. >» Jusques à quand, ô mon amante, ma maîtresse, endurerai-je ces tourments? Comme l'eau douce coule sous le sable, ainsi, ό jeune fille, coule dans tous mes membres mon amour pour toi. 0 ma maîtresse, non, par le tout-puissant roi du monde, non, personne n'a jamais connu, personne ne sait, nul ne s'imagine quels sont les chagrins que j'éprouve, les peines et les soupirs de mon cœur. Je gémis du fond de l'âme et nul ne le sait, hormis les vêtements que je porte, le lit où je couche, et les oreillers qui boivent mes larmes. Lorsque mes yeux t'aperçoivent à ta fenêtre, je deviens un autre homme et je ne vois pas où je vais ; je suis agité comme le ciel, bouleversé comme les nuages, et sans cesse en mouvement comme le

66 CHANSONS GKKCf^LES.

30 Παρα/Γα).ώ σ', άφάντρια μου, νά μΑ 'παρψ/οο-ηη^ζ^ νά μ-η μ' άφτ^σγις καί χαόώ κ fxjfjç iiù τα κί>ΐμΛ'

άΧΚοίμονον Xvttt^'Sov με και φυχοπ6ν$'7έ /t?, και 'λεΥ/μονψου την χΐ^υχψ οπού rip OafSOCJt'Ut;.

Χαρτί αοϋ στέλνω, μάτκχ μου^ μΑ τ αϊμά μου γοαμμέΐβ^ και μέ τά φύλλοκάρ^ια μου αιόάροβου^Χαμένο, iqi δντε ν άνοί^γις και το 'δ;^^, ttov^j μου -ηγαπτ,μί^ο^ $μΑνα ôéXsiç θυμ•ηο^^ το τταραττονεμένο.

ΙΟ νά aè ôœpovv τά μάτια μου, νά ιταίρνο'^ζιν άέραν; Κα/ ΰτέκοντας έκεΤ, κυρά, πάντα άνΟηο'αν^ς μου, ΤΓάζ μ* αγαπάς, αύΗντρα μυου, -ηκουγα κ έλεγες μου. Κοιπον ο παντοούναμος, ό ποιτ/της του κόαμίου, νά ακεττγι το κορμάκι οου, ματάκια μου και φως μου'

ι S μά τοϋτο, ce παρακαλώ, κάμε το, και νά Χρηα^ς, αγάπα τψ αγάπη μας, μψ την άΧΥι'5μο•/Ύ;'7'Γις!

XL. Vers ι. τό. — 3• '^^' ■ ^^^• — 5• "^οΧυΐΓίκραμίνο. — 6. και ορεακοττόμοχιν . ;!τυ. — 8- ιηζρΕοαρμόν . ίκοντάματΛ. — g. όπου. — ίο. ■JrspvSsiv. — 12. μ^ . και'Χιγες. — ι ζ. :τοίτο.

MANUSCRIT DE VIENNE. 6η

moût qui pétille et gémit, Ο ma maîtresse, console-moi, je t'en supplie, ne me laisse pas périr, la faute en serait à toi. Hélas! prends pitié de moi, aie compassion de mes soucis, ne sois pas sans miséricorde pour l'âme que tu tourmentes.