LA BERGÈRE

Du haut d'un roc escarpé descend une bergère, elle tient une quenouille bien remplie et un fuseau bien garni; elle porte à ses pieds la rosée, dans ses cheveux le musc, et sur ses petits brodequins les fleurs de mai, et un jeune homme la rencontre, il s'arrête et lui demande : « Beigèrc, d'où viens-tu, et d'où descends-tu?» — *Je viens de chez ma mère et je vais à mes brebis.»• -- «Bergère, si tu te maries, prendras-tu un pâtre pour époux?* « Peu-x-tu, jeune homme, peux-tu faire ce que je te vais dire? Peux tu au milieu de la mer établir une aire, de telle façon que pas un fétu, pas un grain de blé ne soit mouillé? Peux-tu

lier des œufs ensemble avec un fil de soie ? »

, Thessalie)

«Cher Georges, quelle est celle que tu aimes, celle que tu chantes tout le jour? »• — «« C'est ma petite Pauline, ma pou-

2l6 CHANSiJNS ukECQUES.

5 ΤΓούχει τά ροΰΰ'ία τά μα/Xia πλβμμένα μέ τά φουντουκ/αά* ΤΓοϋίχδί τη μέση τη ϊαανη 'ζζΰΰμέν>ι μέ τα λαχονρΐ' τΓοΰχδί τά μάτια, σάν èXjjaiç^ ΙΟ τά φρύοια <}ά Ζίν^ρογαλίοΐς,»

ICX).

«Δάφνη μου, τα γρ\/36άεν6ρο ττουοαι ςτη γειτονιά /jlov^ ας μπόρεαα νά αϊκλινα, νά α ϊφερα κοντά μου• τώρα, οάφνΥ/ μου, κλαίε ττ^ν tïjv κακορριΧικιά μχ,υ, την κακορριΧ^κΐοί μυου ΤΓούχα'ζα την κυρά μου,» 5 Ή οάφνη yjTav άλαλη, τ άγοΰρι συντυχαίνει•

(CEaévav -η κυράταα αου ςτ^ς ατράταις καται(}αίνει.Ώ Σ/Γ^ς ΰτράταις "ηκατέβγ^κε, ΰτέκει κ^ άνερατά ταις• αΣτράταις μου μαρμαρόκτίΰταις, χώμα κόκκινη μέ-^ο, oèv "ηρυε, ^èv ψτέρασε κορμί Kxmapi'S'shio',

ΙΟ ατράταΐζ μου μαρμαρόκτηταις, γενις ΐκμάς ΰακάκι, 'hèv ψθε, Bffv -ηττέρασε τ άσττρο μυου για'ΐεμάκΐ',^) Κ' 27 (^τράταις -ήταν άλαλαις, τ άγούρι συ-^τυχαίνου'^ «Έσέναν ή κυράταα σου ςτον ττοταμό όιαβαΐνει.)) 'Ϊ/Γον ΤΓΟταμόν εοιάβτ^κε, ΰτέκει KJj άνερατά το'

τΓ^ς κ τ^ροε ij κυράταα μυου νά Trifi ^ιτου το νερό αου;» Ό <ποταμος δ άλαλος τ άγούρι αυντυχαίνεΐ' «Έσέι/αν -ή κυράταα αου ςτά ττεριβό^α μτταίνει.)) Στο ττεριβόλιν 'Ϊμ'Κ-ηκε, ατεκει κ^ άνεροίτα το•

lette, c'est elle qui m'a fait perdre l'esprit; ses cheveux sont blonds, nattés, ornés de houppes, sa fine taille est ceinte d'un cachemire; elle a des yeux comme des olives, et des sourcils comme ceux des chats sauvages. »

«Laurier, arbre d'or de mon voisinage, que ne puis-je te pencher et t'apporter près de moi. Maintenant, laurier, verse des larmes sur le triste sort d'un infortuné qui a perdu sa maîtresse. » Le laurier était muet, il dit au jeune homme : «« Ta maîtresse est descendue dans les rues. » Dans les mes il descendit, il s'arrête . et les interroge : « Rues pavées de marbre, terre rougie, n'est-il pas venu, n'est-il point passé un coφs élancé comme un cyprès? Rues pavées de marbre, ruelles nouvellement construites, n'est-il point passé, n'est-il pas venu, mon blanc cyprès?»• Les rues étaient muettes, elles disent au jeune homme : •< Ta maîtresse est allée vers le fleuve.»• Vers le fleuve il alla, il s'arrête et l'interroge: «O fleuve, fleuve où l'on peut passer en trois endroits, dis -moi, ma maîtresse n'est -elle pas venue boire de ton eau?»• Le fleuve muet dit au jeune homme: «Ta maîtresse est entrée dans le verger.»• Dans le verger il entra; il s'arrête et l'interroge: «O verger fameux, verger aux arbres d'or, dis-moi, ma maîtresse n'est-

2l8 CHANSONS GRECQUES.

ΤΓ^ς Κ ^ρίβν η κυράτοα /mu va (ftq, V τά '^rùCÇàifcri ?«; » Ύό Trepiffoki τ άλαλο τ άγούρί αυνη/χαί•/8ί' κΈίέναν -η κυράτΰΐχ αου ςτη λεμονιά tiOiGaivzu'a Ί^την λεμονίάν ίόιάβ^ια, στέκα tcjj άπρατΛ ττ^ν

2 5 ((ίΐ λεμονιά μον φουντοοτη^ μέ τους χρυσούς σου kkmfouç, ττγΐζ κ Tfpùsv -η κυράταα μου κγ} ίχω κγι αυτούς τβς ττάνβς'^» Ή λεμονιά η άλά^^^ τ άγουρι Tj'/njx'xivsi' {l'EiSévav ij κυράτσα σου ςτην νεραντσιάν οιαο'αίνει.» Ση^ν νεραντσιάν έ^ιάβ>;κε^ στέκει kJj άναρουτά τψ*

30 κ Ω. νερανταιά μου φουντατη^ μέ τά χρυΰά σου τ avôy;^ ΤΓΪις κ ψοεν η κυράταα μου KJj 5χ« kjj αυτά τά πά^>}} » *Η νεραντσιά η άλαλτ; τ άγουρι συντυχαίνεΐ' (('Εαέναν -η κυράταα αου ςτά σπίτια της oiaGaivsi^y) Στα σττίτια tyjç ίαιάβγ/κε, στέκει κγι άνερωτά τα'

35 ((Σπίτια χρυσά, σπίτια αργυράς σπίτια μαλαμματένια, π^ς κ τ^ροεν "η κυράτσα μαυ, που νά σας 1^ καμμΑ'/α. » Κ2ΐ amikorfiri τα κ^,εί^ι κ επτενε τ άνοιχτάρΐ' ((Έσέναν -η κυράτσα σου είς τα λουτρό οιαβαίνει,η ΈΙς τον λουτρΜψ οιά^γ^κε, στέκει KJj άνερατά τον

4ο «Χουτράο-η μου, τά μάτια μου, λουτράοτ; μου, το φας μβ, τήβς κ 7/ροεν -η κυράτσα μου νά λουσογ^ ςτο λουτρό wy;» κΐΙοΧλαις κυράοες -ηρ^ασι, πολλαΐς άρχοντοπούλαις, κ έσέναν -η κυράτσα σου μεο τ,ρύε, μεο έφάνη.» ^iïja φλουριά του μέτρψε και κάμνει τά γαλά}α,

45 μόνο ν άνοίζ}] το λουτρό, μέσα νά τά/ε GaXjj.

elle pas venue manger de tes fruits? »• Le verger muet dit au jeune homme : « Ta maîtresse est allée au citronnier. >• Il alla au citronnier j il s'arrête et l'interroge: «O mon citronnier touffu, citronnier aux rameaux d'or, dis-moi, ma maîtresse n'est-elle point venue que je souffre si cruellement? >• Le citronnier muet dit au jeune homme: « Ta maîtresse est allée à l'oranger.» Il alla à l'oranger, il s'arrête et l'interroge : « Oranger touffu, oranger aux fleurs d'or, dis-moi, ma maîtresse n'est-elle point venue que je suis dans la peine?» L'oranger muet dit au jeune homme: ««Ta maîtresse est allée dans les maisons. »• Dans les maisons il alla, il s'arrête et les interroge: «Maisons d'or, maisons d'argent, maisons d'or, dites-moi, ma maîtresse n'est-elle pas venue, et puisséje vous voir brûlées! »» Et la clef répondit et la serrure dit: « Ta maîtresse est allée au bain. » Il alla trouver le baigneur, il s'arrête et l'interroge: «Baigneur, lumière de mes yeux, dis-moi, baigneur, ma maîtresse n'est-elle pas venue se baigner dans ton bain?» — «Beaucoup de dames sont venues et beaucoup de demoiselles, mais ta maîtresse n'est point venue, elle n'a pas paru. »

Il lui compte mille florins et l'en fait le légitime possesseur, et cela seulement pour ouvrir le bain et l'y laisser

entrer Douze la baignaient et treize lui nattaient

les cheveux. {Cûs.)

Έβγηκ' -η φλόττα -η φράγκίκτ,^ TovpMtc^ y(x}^JWTi/CY/ κ έπιάΰο,ν iva veà καλά, κ §να καλό ΰτρατιάτη. Μάννα Zèv slvat va τάν κλαΐ, κυρά νά τόν λυ^Λτοί^ μ-ήτ άΖερφη, μήτ άώβρφός^ κανένας eiç τάν koc/λο• S μόν είχε μαά ^γαττητικιά ττολύ μ/χ,κρυά ςτά ζένα' sKStvTj κάτΓον τ άκουϋε κάπου 'χε τα γροίκη^ει• βάζει τά ακούοα ςττ,ν ποόιά και τά φλύοριά çrij 'ζωντ;. απηρε τα ΰτρατί ΰτρατί, και hiç τα μοντπάτΐ' ςτψ ΰτράτα ττού άττέρναε^ τάν ύεάν έπαρακάλεΐ'

ΙΟ « Θέ μου^ νά βρω τά κάτεργα ςτόν άμμον αραγμένα,» Σάν xpif:Tiocvi} ττού τδλεγε^ αάν άγια εΙδ>;κούοθτ^^ ψρ-ηκε και τά κάτεργα ςτον άμμον αραγμένα, ((Κ,άτεργα, νι σπαράζετε • καράβί\ άκροίτα^^τε ! τούτον τόν νέον που ^ετε^ τβτο τα παλλ-ηκάρι,

ι S χίλια αάς οίοω νά το ο», μύρια νά τβ 'μιλτ/ίω* κ\ αν ψαι γιά ζαγορα^μό^ άμέτργ^τα câç oiàùc.» Κανένας oèv τα ωμίλψε^ κανείς οεν άπλοχή^γ^^ μόν Ενας ναύτης καραβιού απολογιέται^ λέγεί' «Κο'ρΐ^, αν οώΰγις το (^/>j, τον νέον αου τον οίοα.η

2 ο Έκει'ν άπελο-ή07;κε • «Κα/ το φιλί νά ύώκύΰ.» Εκείνος κάπου τ άκουαε, κάπου 'χε το γροικτ^ΰεΐ' (iK.oprjj κ άν Ζώΰγις το φιλί, έμενα τί μέ ^έ}Μς; ούρε, κόρ-η μου^ ςχο καλό και ςτψ καλψ tyjV ωρα! ^Οταν ι^Ϋις τόν κόρακα νά γ'ιν^ περιστέρι,

CHANSONS d'amour. 221