TA ΔΤΟ ΆΔΚΛΦΙΛ

ΣκΡΛ ÏKhxisv τον πονρνόν^ ούρα τό μ^ΰτ,μΑρη^ πάς κ ÏKÏjxisv τάν άντραν ί?τζ*, ίκλαΐδν τά ττοαύ/α rC» sîxev υίόν πραγματευτην^ εϊχεν υ/αν οτρατιώτην, εϊχεν υΐάν ςτά γράμματα μακρά çrij 'ϊ*(ύμανΐαν• S 'ΤτρατίύΰΓης καί πραγματει/η}ς ο/ αύγ* έντάμαν ττάγνε^ ττροίτιωΓης πάντα Ώ^γεν πάντα γιά ττ,ν ΤΓρατίαν, πραγματευττ/ζ πάντ ϊλεγεν πάντα γιά τψ πραγμάτειαν. Άπο τψ Πρλ/ν ϊρχετον kj} άπα ττ,ν πραγματείαν^ εϊχεν και χίλια φούλνρα, εϊχεν και ΰυο μουλάρια^

ΙΟ έπέντεσεν τον χαραμψ άπαν ςτο aroupoopoyu/v•

«Έ/ώ 'χω χίλια φούλυρα, ^χω και όυό μουλάρια, ίΐτάρ' τά χίλια φούλυρα, hrap τά ουά μουλάρια, κ έμέν μονάχον χάριαον την υλιβερψ τψ μΛννα μ\»

1 5 « 'Κ/ παίρ τά χίλια φούλυρα, 'κι παίρ τά ουό μουλάρια, ϊαυρεν τό χαντζάριν του κ άτόν τριχαντζαράζει, τ ëvav κροΰγ άτον ςτο πλευρον, τ άλλο ςτην άμαΰκάλαν, και τ άλλο, τό μικρότερον, κρούγ άτον ςττ^ν καροίαν. και ζάν έμετανότ^ΰεν, και ζάν έμετανούντζεν•

«Εμεναν ας τ έΰκότα^ες, ντό οέλεις κ έρωτας με;)) «Έ/ώ χίλιους έακότωσα, κ -η κάροια μ 'κ έτραλιγεν, άτώρ èsèv έΰκότωΰα κ ij κάροια μ έτρα^α'γεν, έτρόμαξεν το χέρι μβ και το χαντζάρ ερού'ξαν.»

CXLHI.