Par Dieu, amour, je n'hésite plus. Il faut me sépa
Tant en ai fait, no puis plus arester;
Et s'il ne fust de remanoir vil tance
Et reproche , j'alasse demander
A ma dame congié de demorer ;
Mais ma dame est de si très graut vaillance
Qu'à son ami ne doit faire faillance.
rer de vous sans retard; j'en ai tant fait, je ne puis plus m'anèter. Et s'il n'y avait pas de honte à demeurer, j'irais demander à ma daine la permission de rester; mais ma dame est de si haute vertu, qu'à son ami elle ne doit jamais faire faute.