CHAPITRE II. — APPLICATIONS
SECTION Ïre. — Généralités.
$ 4. La surveillance spéciale de la police est une peine accessoire qui a pour but d'empêcher le condamné de récidiver et de récidiver impunément. Les mesures par lesquelles elle se réalise visent à le soustraire aux milieux contaminés où la tentation du crime abonde et à l’entourer d’une vigilance qui augmente la certitude du châtiment s’il délinque de nouveau.
$ 2. Mais il va de soi que ces mesures mêmes peuvent avoir pour effet de le confiner dans des lieux où le travail qui lui convient est rare et aussi de le signaler comme suspect au public. Il arrive ainsi que la surveillance même crée une incapacité et constitue un ostracisme qui privent le condamné des moyens légitimes de gagner sa vie, empêchent son reclassement et le poussent vers cette récidive contre laquelle on voulait le prémunir.
$ 3. Ce résultat ne peut être évité qu'à l’aide d'un discernement tout particulier dans l'application et dans l'exécution de la peine.
$ 4. 11 importe que les tribunaux, chaque fois que la surveillance d'est pas obligatoire, cherchent minutieusement à prévoir par les circonstances de la cause et spécialement par l’étude de la personnalité de l’inculpé, si la surveillance spéciale sera un préservatif contre la rechute plutôt qu’un stimulant.
Le ministère public ne doit pas se désintéresser de cette recherche délicate. Il faut qu’il contribue à donner aux juges les lumières qui peuvent éclairer la solution, tant par son avis motivé que par les renseignements qu'il est à même de fournir. Cette mission si importante est souvent négligée par l’effet persistant de la conception fausse et de plus en plus abandonnée, qui consiste à ne voir que l'infraction dans son entité abstraite en négligeant la personnalité du criminel.
8 5. C'est de cette même erreur que le ministère public doit se garder quand s’ouvre la période de l’exécution de la peine dont je m'occupe.
Ici son rôle devient prépondérant et plus aisé. Il ne s’agit plus de pressentir, par une espèce de divination, ce que commandera le sort du condamné à l’expiration de la peine principale ; il s’agit d'apprécier, par les circonstances présentes, dans quelle condition il faut le soumettre aux
45 mai 1899. | 145
HOOFDSTUK II. — TOEPASSING.
I° AFDEELING. — Algemeenheden.
$ Het bijzonder toezicht der politie is eene bijkomende straf, die ten doel heeft te voorkomen dat de veroordeelde verdere misdrijven zou begaan, et. zulks straffeloos zou kunnen onderstaan. De maatregelen, die tot hare uitvoering dienen, zijn bestemd om den veroordeelde aan een bedorven kring te onttrekken, waar de verleiding tot misdaad woekert, en hem te plaatsen onder zulke bewaking, die het gewisser maakt dat hij de straf niet zal ontgaan, zoo hij verdere misdrijven pleegt.
$ 2. Het spreekt echter van zelfs dat ook die maätregelen kunnen voor gevolg hebben hem te verbannen naar plaatsen waar een hem passende arbeid zeldzaam is, en nog hem verdacht te maken bij het publiek. Zoo gebeurt het dat het toezicht zelve eene onbekwaamheid oplegt, eene reden tot uitsluiting wordt, waardoor den veroordeelde de mogelijkheid wordt ontnomen fatsoenlijk in zijn bestaan te voorzien, zijne wederopheffing belet, en hij tot de hervalling, die men wilde voorkomen, gedreven wordt.
$ 5. Zulks kan alleen worden vermeden, zoo de straf met omzichtig beleid wordt toegepast en uitgevoerd.
$ 4. Van belang is het, telkens het toezicht niet verplichtend is, dat de rechtbanken, met inachtneming der omstandigheden in ieder bijzonder geval en vooral zich toeleggend op het bestudeeren van de persoonlijkheid van den betichte, nauwgezet trachten uit te vorschen of voor hem het bijzonder toezicht eerder een voorbehoedmiddel tegen — dan een prikkel tot hervalling wezen zal.
Het- openbaar ministerie moet, ten aanzien dier zeer kiesche vaststellingen, geene onzijdige houding aannemen. Het moet het zijne doen om aan de rechters die ophelderingen te verschaffen welke tot de oplossing kunnen medewerken, én door een beredeneerd advies én door de voorlich: ting welke het in staat is te verstrekken. Dikwijls wordt die zoo belangrijke zending verzuimd, — een blijvend gevolg der valsche, langsom meer verlaten opvatting, die alleen het misdrijf op zich zelf in zijn afgetrokken wezen laat beschouwen, en geene rekening houdt met de persoonlijkheid der misdadigers. .
$ 5. Voor dezelfde dwaling hoede zich het openbaar ministerie, wanneer de tijd aanbreekt voor het ten uitvoer leggen der hier bedoelde straf,
Alsdan wordt zijne taak overwegend en lichter. Dan is het er niet langer om te doen, als het ware bij gissing, te voorzien welke voor de lotsbestemming van den beoordeelde de vereischten zullen zijn bij den afloop der hoofdstraf ; er moet worden beoordeeld, met inachtneming van de tegen-
148 25 mai 1899.
mesures de surveillance pour assurer au mieux sa persévérance dans le bien.
$6. La délégation donnée par l'arrêté royal du 28 novembre 1838 laisse toute latitude à eet égard, Elle permet au parquet de prendre telle décision qu’il juge opportune pour restreindre, faciliter ou suspendre les mesures que l'exécution de la peine comporte d’après les circonstances propres à chaque individu et susceptibles de se modifier.
S 7. C'est par application de ce principe que la circulaire de mon département du 27 avril 1894 reconnaît aux parquets le droit d'autoriser le départ des surveillés pour l'étranger en suspendant provisoirement les effets de la surveillance, s'ils estiment que les circonstances peuvent justifier pareille faveur.
$ 8. Les considérations qui précèdent indiquent suffisamment que toute décision qui suspend totalement ou partiellement les mesures dans lesquelles la surveillance se résoud est essentiellement révocable.
$ 9. Elle peut d’ailleurs être saumise à certaines conditions et notamment à l'obligation pour le condamné de se soumettre à l’action des comités de patronage. Leur intervention dévouée et la communication qui s'établira entre eux et les parquets seront de nature à faciliter la tâche de ceux-ci et à faire de plus en plus de la surveillance un instrument de préservation sociale.
Secrion It. — Devoirs des parquets. Arrêté ministériel du 13 décembre 1858.
* 8 40. Le procureur général, chargé de désigner les lieux dans lesquels $l est interdit aux condamnés de parattre pendant la durée de la surveillance, fait mention de sa décision en marge d'une liste nominative qu’il {transmet le 45 de chaque mois à la direction de la prison où les condamués subissent leur peine.
Cette liste comprend les condamnés à la surveillance transférés ou écroués pendant le mois précédent (annexe A.) (Art. 4°.)
$ 41. Les directeurs des prisons, dès qu’un condamné est écroué, ‘ont soin d'indiquer sur le registre d'écrou et sur le registre de la comptabilité morale, si ce condamné doit rester sous la surveillance de la police à la sortie de prison.
Aussitôt après la réception des listes indiquant les Heux interdits aux condamnés, transmises par les procureurs généraux, ils annotent au
35 mai 1608, 147
woordige omstandigheden, in welke voorwaarden hij behoort te worden onderworpen aan de maatregelen van toezicht, om, met de meeste kans van welslagen, zijne volharding in de goede voornemens te verzekeren.
$6. De delegatie verleend door het koninklijk besluit van 28 November 4838 geeft volle vrijheid ten dezen. Zij laat aan het parket toe elke beslissing te nemen die het passend acht om de maatregelen, die de uitvoering der straf medebrengt, uit te breiden, te milderen, of te beperken, zulks volgens de omstandigheden iederen veroordeelde eigen en voor verandering vatbaar.
$ 7. Dat beginsel huldigende, erkent mijn departement, in zijn omzendbrief van 47 April 1894, het recht der parketten om aan de bewaakten toe te laten zich naar het buitenland te begeven, en om tijdelijk de werking van het toezicht op te schorten, zoo de parketten van oordeel zijn dat dergelijke gunst door de omstandigheden wordt gewettigd.
$ 8. Uit vorenstaande beschouwingen blijkt ten overvloede dat de beslissing, waarbij geheel of ten deele de maatregelen worden opgeschort die het toezicht uitmaken, uiteraard, voor herroeping vatbaar zijn.
$9. Ten andere kan die beslissing van zekere bedingen worden afhankelijk gemaakt, nl. van de den veroordeelde opgelegde verplichting zich onder den invloed der beschermingscomiteiten te begeven. De tusschenkomst en de toewijding dier comiteiten, en het verkeer dat tusschen hen en de parketten zal ontstaan, zijn van aard om dezer taak te vergemakkelijken en meer en meer het toezicht te maken tot een behoedmiddel voor de samenleving.
Ile AFDEELING. — Plichten der parketten, Ministerieel besluit van 48 December 4888.
840. De procureur-generaal, die gelast ts de plaatsen te bepalen waar het den veroordeelden verboden is te verschijnen zoolang het toezicht duurt, vermeldt zijne beslissing op den rand eener naamlijst, welke hij, den A6 elker maand, overzendt aan het bestuur der gevangenis waar de veroordeelden hunne straf ondergaan.
Op die lijst zijn gebracht de onder het toezicht gestelde veroordeelden die gedurende de vorige maand werden overgebracht of gevangen gezet (bijlage A.) (Art. 4.)
$ 14. Zoodra een veroordeelde binnenkomt, dragen de bestuurders van gevangenissen zorg, op de gevangenrol en in het register voor zedelijke waarneming, aan te teekenen of hij, bij het verlaten der gevangenis, onder het bijzonder toezicht der politie moet worden gesteld.
Onmiddellijk na ontvangst der door de procureurs-generaal overgemaakte lijsten, waarin de plaatsen worden opgegeven welke den veroor-
148 25 niai 1509.
registre d’écrou les indications qui se trouvent sur ces listes. (Cire. Aer mars 4859.)
$12. La désignatiou des lieux interdits aux condamnés peut être étendue, modifiée, restreinte ou révoquée par le procureur général.
Si le procureur général fait usage de cette faculté après la mise en liberté d'un condamné, il lui accorde, à dater de la notification de sa décision, un délai suffisant pour faire choix d'une nouvelle résidence. (Art. 2.)
$ 13. La désignation des localités interdites se fait actuellement d’une manière trop objective et trop systématique ; elle comprend les mêmes localités pour tous les surveillés ; elle s'étend à des grandes villes et à des centres industriels où beaucoup de condamnés pourraient le plus facilement trouver du travail et où, confondus dans la foule, leurs antécédents pourraient davantage rester ignorés.
Il importe de modifier ce procédé. Il faut que la détermination des lieux cesse d’être générale et identique pour tous et qu’elle devienne spéciale à chaque individu, en s'inspirant des circonstances particulières à chaque espèce, notamment de l’origine, de la parenté, de la profession du surveillé, de ses relations et spécialement de ses relations avec le comité de patronage.
$ 44. Elle doit se faire une première fois dans le mois qui suit l’écrou du condamné. C’est à ce moment, en effet, que le parquet est le mieux éclairé sur la nature de l'infraction et des circonstances dans lesquelles elle a été commise. Mais lorsque le condamné a subi la peine privative de la liberté, une longue période de temps peut s'être écoulée; sa situation peut avoir changé; sa conduite pendant sa détention, ses ressources à sa sortie de prison, l'appui qu'il peut trouver dans sa famille ou dans des sociétés de patronage, sont autant de circonstances nouvelles qui peuvent influencer le choix des résidences défendues et modifier celui qui a été fait à l’époque de l’écrou. La liste des localités interdites doit donc toujours être revisée immédiatement avant la délivrance de la feuille de route, c’est-à-dire à la réception du bulletin par lequel la direction de la prison annonce la libération prochaine du détenu.
$ 45. Libre d'étendre ou de restreindre le nombre des localités interdites, le procureur général a d’ailleurs également le pouvoir de n’en interdire aucune, s’il juge le condamné suffisamment amendé et garanti contre toute rechute.
Ainsi appliquée l'interdiction de séjour est de nature à s'adapter pleinement aux intérêts de la sécurité publique avec lesquels le reclassement‘üu condamné se confond,
25 mal 1899. 149
deelden ontzegd zijn, schrijven zij op de gevangenrol de aanduidingen over die de lijsten bevatten. (Omz. 4 Maart 1839.)
$ 12. De aanduiding der plaatsen die den veroordeelden ontzegd zijn, kan worden uitgebreid, gewijzigd, beperkt of ingetrokken door den procureurgeneraal.
Maakt deze, na de invrijheidstelling eens veroordeelde, van die macht gebruik, dan verleent hij hem, te rekenen van de beteekening der beslissing, den noodigen tijd om eene nieuwe verblijfplaats te kiezen. (Art. 2.)
$ 43. Thans wordt de aanduiding der verboden plaatsen op al te, objeclieve, al te stelselmatige wijze gedaan; zij omvat voor al de bewaakten, dezelfde gemeenten; zij wordt ook uitgebreid tot groote steden en nijverheidscentrums waar vele veroordeelden licht werk zouden bekomen en waar zij, onopgemerkt tusschen de menigte, minder gevaar loopen hun vorig leven te zien bekend worden.
Daarin moet verandering worden gebracht. De bepaling der plaatsen mag niet langer eene algemeene, niet langer dezelfde zijn voor allen; zij moet in het bijzonder overwogen worden voor ieder, met inachtneming der omstandigheden in elk geval, te weten de oorsprong, de verwantschap, het ambacht van den bewaakte, zijne betrekkingen en vooral zijne betrekkingen met het beschermingscomiteit.
$ 14. De bepaling der verboden plaatsen moet eene eerste maal geschieden binnen de maand na de gevangzetting des veroordeelden. Dan is, inderdaad, het parket het best ingelicht omtrent den aard van het misdrijf en de omstandigheden waarin het werd gepleegd. Maar wanneer de veroordeelde de vrijheidstraf ondergaan heeft, kan er een lange tijd verloopen zijn; in zijn toestand kan verandering zijn gekomen; zijn gedrag gedurende de opsluiting, de geldmiddelen waarover hij, bij het verlaten der gevangenis, beschikt, de steun dien hij bij verwanten of beschermingscomiteiten misschien zal vinden, — het zijn zoovele nieuwe omstandigheden die invloed kunnen oefenen bij de keuze der ontzegde verblijfplaatsen, en wijziging doen toebrengen aan de keuze tijdens de gevangenzetting gedaan. Bijgevolg moet de lijst der verboden gemeenten altijd worden herzien, onmiddellijk vóor de afgifte van den reispas, d. w. z. bij de ontvangst van het bulletijn waardoor het bestuur der gevangenis bericht geeft dat de gevangene weldra zal in vrijheid gesteld worden.
$ 15. Het staat den procureur-generaal vrij het aantal der verboden gemeenten uit te breiden of te beperken ; ook heeft hij de macht het verblijf in niet éene te ontzeggen, zoo hij van oordeel is dat de veroordeelde voldoende verbeterd en tegen het gevaar van hervalling beveiligd is.
Op die wijze in toepassing gebracht, blijkt het verblijfsverbod zich gansch te kunnen voegen naar het belang der openbare veiligheid, belang waarmede de wederopheffing van den veroordeelde ineenvloeit,
150 85 mai 1890,
$ 46. Lorsque la résidence du condamné ou les lieux qui Imi sont interdits appartiennent à un autre ressort, le procureur général en donne avis à son collègue, dans le ressort duquel ces lieux se trouvent, et se concerte avec lui avant de délivrer la feuille de route. (Art. 3.)
$ 47. Aw commencement de chaque trimestre, les directeurs des prisons font le relevé des condamnés de chaque ressort de cour d'appel qui sont renvoyés sous la surveillanoe apéciale de la police el dont la mise en liberté a lieu dans le trimestre suivant.
Ils rédigent pour chaque condamné un bulletin individuel du modèle ci-joint (annexe B) et le transmettent dans les trois premiers jours du trimestre au procureur général, dans le ressort duquel la condamnation a été prononcée. (art. 4.)
$ 18. L'exactitude des signalements contenus dans ces bulletins est d’une grande importance. C’est la seule indication utile que l'on puisse généralement fournir à la gendarmerie lorsqu'il s'agit de rechercher les surveillés, prévenus de rupture de ban ou d’autres infractions. Il importe, dès lors, que les directeurs des prisons rédigent ces signalements avec soin et précision. (Circ. 23 sept. 1863.)
8 149. A la reception de ce bulletin el après s'être assuré que le lien choisi par le condamné ne lui a pas été ou ne doit pas lui être interdit, le procureur général, dans le ressort duquel la condamnation a été prononcée, délivre une feuille de route conforme au modèle ci-joint (annexe C) et indicatrice des lieux dans lesquels il est interdit au condamné de paraître. Cette feuille de route est visée par le directeur de la prison. (Art. 5.)
$ 20. Les condamnés placés sous la surveillance spéciale de la police ne doivent recevoir de feuilles de route que des procureurs généraux. Les directeurs des prisons ne peuvent donc délivrer de feuilles de route aux condamnés à la surveillance frappés d’une condamnation subséquente et qui, à l’expiration de leur nouvelle peine, ne sont pas entièrement libérés de la surveillance de la police. Ils mentionnent les individus de cette catégorie et notamment les condamnés pour rupture de ban de surveillance sur les bulletins qu’ils doivent adresser au commencement de chaque trimestre aux procureurs généraux, (Circ. 29 mai 4847.) $ 21. Le procureur général fera prévenir l'administration de la commune où le condamné aura déclaré vouloir firer sa résidence. (Art. 6.)
$ 22. Le condamné sera tenu de se présenter devant le commissaire de police ou à son défaut devant le bourgmestre dans les vingt-quatre heures de son arrivée au lieu de sa résidence. Il lui sera délivré un récépissé en échange de sa feuille de route, et l'administration communale donnera immédiatement
25 mai 1899, 454
$ 46. Wanneer de verblijfplaats van den veroordeelde of de hem bntzegde gemeenten tot een ander rechtsgebied behooren, geeft de procureur-generaal bericht aan zijn collega in wiens rechtsgebied die plaatsen zijn gelegen, en treedt met hem in overleg alvorens den reispas af te geven. (Art. 3.)
$47. Bij den aanvang van ieder kwartaal maken de bestuurders van gevangenissen een staat op van de gevangenen uit ieder rechtsgebied van de beroepshoven, die onder het bijzonder toezicht der politie gesteld zijn en in den loop van het volgende kwartaal zullen vrijgelaten worden.
Voor teder veroordeelde maken zij een persoonlijk bulletijn op (bijlage B) en zenden dat op, binnen de drie eerste dagen van het kwartaal, aan den procureur-generaal in wiens rechtsgebied de veroordeeling uitgesproken werd. (Art. 4.) |
$ 18. De nauwkeurigheid der signalementen welke die bulletijns bevatten, is van groot gewicht. Dat is de eenige ter zake dienende aanwijzing die doorgaans aan de gendarmerie kan verschaft worden, wanneer zij gelast wordt bewaakten op te sporen die van banbreuk of andere overtredingen worden verdacht. Het is bijgevolg noodig dat de gevangenisbestuurders die signalementen met zorg en nauwkeurigheid opmaken. (Omz. 23 Sept. 1863.)
$ 49. Bij de ontvangst van het bulletijn en na te hebben nagegaan of de door den veroordeelde gekozen plaats hem niet ontzegd werd of moet ontzegd worden, geeft de procureur-generaal, in wiens rechtgebied de veroordeeling werd uilgesproken, eenen reispas af van het hierbijgevoegde model (bijlage C). Op dien reispas worden de plaatsen aangeduid waar het den veroordeelde verboden is te verschijnen. Het stuk wordt voor gezien geteekend door den bestuurder der gevangenis. (Art. 5.)
$20. Veroordeelden onder het bijzonder toezicht der politie geplaatst mogen alleen van de procureurs-generaal reispassen ontvangen. De bestuurders van gevangenissen mogen bijgevolg geene reispassen afgeven aan onder toezicht gestelde veroordeelden, die eene latere veroordeeling ondergaan hebben, en bij den afloop hunner nieuwe straf nog niet gansch van het toezicht der politie zijn ontslagen. — Lieden van dit soort, nl. veroordeelden wegens banbreuk, brengen zij op de bulletijns die ze, bij den aanvang van ieder kwartaal, moeten overmiaken aan de procureursgeneraal. (Omz. 29 Mei 1847.)
$ 24. De procureur-generaal doet bericht zenden aan het bestuur der gemeente waar de veroordeelde verklaard heeft zijn verblijf te zullen vestigen. (Art. 6.)
8 22. De veroordeelde is verplicht, binnen de vier en twintig uren na zijne aankomst in de verblijfplaats, te verschijnen voor den commissaris van politie, of, bij ontstentenis, voor den burgemeester. In ruiling van zijnen reispas wordt hem een ontvangstbewijs overhandigd, en het gemeentebestuur brengt
154 | 25 mai 1899,
avis de l'arrivée du condamné au procureur du Roi de l'arrondissement. Celui-ci en informera le procureur genéral qui aura délivré la feuille de route. (Art. 7.)
$ 23. Lorsque le condamné voudra changer de résidence, l'autorité locale visera sa feuille de route. A la suite de ce visa il sera fait mention par elle de la durée du séjour du libéré dans la commune qu’il quitte. (Art. 8.)
8 24. L'autorité locale donnera avis, dans les vingt-quatre heures de ce changement de résidence, au procureur du Roi de l'arrondissement qui en avertira immédiatement : 1° le procureur général du ressort; 2 celui qui aura délivré la feuille de route.
Le même avis sera donné par l'autorité locale ax bourgmestre de la commune où le condamné aura déclaré vouloir fixer sa nouvelle résidence.
Ce dernier avertira immédialement le procureur du Roi de l'arrivée du libéré qui lui aura clé annoncée; le procureur du Roi se conformera à son tour au $ 4° du présent article. (Art. 9.)
8 25. Dans le cas où le libéré mis en surveillance quitterait sa résidence sans déclaration préalable ou ne se reudrait pas dans le délai délerminé à celle dont il a fait choix, l'autorité communale en donnera avis dans le plus bref délai au procureur du Roi de l'arrondissement et lui transmettra les renseignements de nature à faire découvrir le contrevenant. (Art. 10.)
$ 26. Le procureur général se concerte avec les gouverneurs des provinces de son ressort pour rendre les autorités locales attentives à la coopération qu'exige de leur part l'exécution de la peine de la surveillance. (Circ. 13 déc. 1838.) | |
$ 27, Il peut, d’ailleurs, relever provisoirement le condamné de l’obligation de la feuille de route et des diverses formalités qui en résultent.
Ce pouvoir découle de la délégation qui lui a été donnée par l'arrêté royal du 28 novembre 1838 et par le droit qui en dérive de suspendre totalement ou partiellement l'exécution de la peine de la surveillance.
Secrion III. — Devoirs des administrations communales.
28. Les autorités locales doivent exercer et faire exercer sur les condamnés libérés la surveillance la plus active et adresser au procureur général dans les dix derniers jours du trimestre, par l'intermédiaire du procureur du Roi de leur arrondissement, un état détaillé contenant des renseignements sur leur conduite, leurs moyens d'existence, le travail
25 mai 1909, 55
de nankomst des veroordeelden onverwijld ter kennis van den procureur des Konings van het arrondissement. Deze zendt er bericht van aan den procureur-generaal die den reispas heeft afgegeven. (Art 7.)
$ 235. Wanneer de veroordeelde wenscht te veranderen van verblijfplaats, wordt zijnen reispas door het gemeentebestuur voor gezien geteekend, met vermelding van den duur van zijn verblijf in de gemeente die hij verlaat. (Art. 8.)
$ 24. De gemeente-overheid geeft, binnen de vier en twintig uren, bericht van de verandering van verblijf aan den procureur des Konings van het arrondissement, die zulks onverwijld ter kennis brengt : 1° van den procureur-generaal van het rechtsgebied ; 3° van hem die den reispas heeft afgegeven. | Ook zendt de gemeente-overheid een bericht aan den burgemeester der gemeente waar de veroordeelde verklaard heeft zijn nieuw verblijf te zullen vestigen.
Die burgemeester geeft onmiddellijk bericht aan den procureur des Konings van de hem aangekondigde aankomst van den veroordeelde ; op zijne beurt handelt de procureur des Konings overeenkomstig $ À van dit artikel. (Art. 9.)
$ 25. In geval de vrijgelaten en onder toezicht gestelde veroordeelde zijne verblijfplaats verlaat zonder voorafgaande verklaring, of wanneer hij binnen den bepaalden termijn niet is aangekomen in de verblijfplaats die hij verkozen heeft, geeft er de gemeente-overheid ten spoedigste kennis van aan den procureur des Konings van het arrondissement en maakt hem de inlichtingen over die van aard zijn om den overtreder te doen opsporen. (Art. 40.)
$ 26. De procureur-generaal treedt in overleg met de gouverneurs der provinciën van zijn rechtsgebied, om er de aandacht van de plaatselijke overheden op te vestigen dat hunne medewerking vereischt is voor de ten uitvoerlegging van de straf van het toezicht. (Omz. 13 Dec. 1838.)
$ 27. Hij mag ten andere den veroordeelde voorloopig ontslagen van de verplichting van den reispas en van de daaruit volgende formaliteiten.
Die macht heeft hij, van wege de delegatie hem door het koninklijk besluit van 28 November 1838 verleend, waarbij hem het recht is gegeven de uitvoering van de straf (het toezicht) geheel of gedeeltelijk op te schorten.
IIIe ArDEELinG. — Plichten der gemeentebesturen. .
$ 28. De plaatselijke overheden moeten op de vrijgelaten veroordeelden een werkzaam toezicht houden en doen houden. In de laatste tien dagen van het kwartaal, zenden zij aan den procureur-generaal, door bemiddeling van den procureur des Konings van het arrondissement, een hitvoerigen staat met. inlichtingen over het gedrag der veroordeelden, hunne
134 25 mai 1909.
auquel ils se livrent, leurs absences plus ou moins longues ou répétées de la commune, le motif connu ou présumé de ces absences, la moralité des personnes qu'ils fréquentent habituellement, l'influence plus ou moïns pernicieuse qu'ils exercent sur les membres de leur famille ou sur les personnes de leur entourage et tous autres renseignements qu'il pourrait être utile de porter à la connaissance du parquet.
$ 29, L'efficacité de la peine n'est toutefois pas fondée seulement sur la connaissance de ces faîts. Elle dépend aussi de l'observation d’un mode d'enquête qui évite de faire peser sur le libéré des procédés irritants susceptibles de lui inspirer de nouveau l’idée du crime.
Afin d'obtenir de la surveillance qu’elle ne soit jamais qu'un instrument utile de police, il importe qu'elle soit exercée avec une sage ciréonspection. Il faut que le libéré disposé à profiter des avantages du travail, ne puisse arguer des embarras et des humiliations que lui causeraît une police trop ombrageuse ; il faut qu’il puisse compter sur une vie tranquille et qu'aucune indiscrétion de l'autorité locale ou de ses agents ne vienne révéler sa qualité au public et lui ôter l’espoir de se soustraire aux conséquences de cette révélation. (Dép. 16 Janv. 1839; circ. intér. 4 mars 1891 ; Recueil justice, à.sa date.)
$ 30. Il appartient, au surplus, au procureur général d'apprécier s’il y a lieu de dispenser certains condamnés de ce contrôle et partant de relever les autorités locales de l'obligation de fournir à leur égard des renselgnements au parquet.
$ 31. Il importe, à l'égard des autres, de maintenir les rapports. trimestriels. L'obligation de rendre compte de leur surveillance est le meilleur moyen de contraindre Îles administrations locales à exercer celle-ci.
$ 32. La surveillance doit être exercée dans l'avenir avec d'autant plus de soin que l'interdiction de séjour sera appliquée moins sévèrement. Il faut assurer au parquet les renseignements nécessaires pour lui permettre d'apprécier si la faculté accordée au surveillé de résider dans tel lieu déterminé peut lui être continuée.
Il est, dès lors, indispensable que les administrations communales se conforment strictemeht aux diverses obligations qui leur incombent, mais toujours avec une discrétion extrême, de façon à ne pas retourner la surveillance contre son but même qui est le réclassement du condamné.
8 53. En cas de changement de résidence, fl est nécessaire qu’elles observent d'autant plus rigoureusemrent le délai de trois jours imposé par le $ 3 de l’article 35 du Code pénal, que ce délai est déjà court par lui-même pour permettre au parquet de suivre le surveillé.
RS mai 1599. 358
miâdelen van bestaan, den arbeid dien zij bij de hand hebben, hunne tangère of kortere, min of meer herhaalde, afwezigheid uit de gemeente, de bekende of vermoedelijke oorzaak daarvan ; de zedelijkheid van de Heden waarmede zij doorgaans verkeeren ; hun, in mindere of meerdere mate schadelijke invloed op hunne nabestaanden of hunne omgeving, en al de verdere inlichtingen die het passend mocht zijn aan het parket mede te deelen.
$ 29. Echter berust de doelmatigheid der straf niet alleen op de kennis dier omstandigheden. Nog hangt die af van de inachtneming eener methode van onderzoek waarbij vermeden wordt den veroordeetde bloot te stellen aan maatregelen die van aard zijn verbittering. en nieuwe neiging tot misdrijf bij hem te verwekken.
Het toezicht dient nimmer meer te zijn dan een doelmatigen maatregel van poMitie; om daartoe te geraken, moet het met wijze omzichtigheid worden uitgeoefend. De vrijgelaten veroordeelde die de voordeelen van den arbeid wenscht te genieten, moet niet kunnen aanvoeren dat hem door eene te nauwlettende politie last en vernedering worden aangedaan; hij moet kunnen rekenen op een rustig bestaan ; moet kunnen zeker zijn dat geene onbescheiden uitlating van de plaatselijke overheid of hare agenten, zijn toestand zal ruchtbaar maken en hem de hoop ontnemen aan de gevolgen dier ruchtbaarheid te ontsnappen. (Sch. van 16 Januari 4839; omz. Binn. Z., 4 Maart 4891 ; Verzameling Justitie, op den datum.)
$ 30. Het staat ten andere aan den procureur-generaal te beoordeelen of zekere veroordeelden aan dit toezicht mogen onttrokken worden, en bijgevolg de gemeente-overheden te ontheffen van de verplichting, omtrent die veroordeelden inlichtingen te verstrekken aan het parket.
$ 51. Ten aanzien der andere veroordeelden, moet aan de driemaandelijksche berichten worden vastgehouden. Hun de verplichting opleggen verslag te doen van hun toezicht, is het beste middel om de gemeenteoverheden te dwingen dat toezicht werkelijk uit te oefenen.
$ 32. Voortaan moet het toezicht met te meer zorg geschieden, daar het verblijfsverbod minder streng zal worden toegepast. Het parket moet bepaald de noodige inlichtingen ontvangen om te kunnen beoordeelen of de toelating in eenige gemeente te verblijven, aan een veroordeelde gegeven, hem mag blijven verleend worden.
Het is volstrekt noodig, bijgevolg, dat de gemeentebesturen de verschillende hun opgelegde verplichtingen nakomen, maar steeds met de uiterste bescheidenheid, zoo dat het toezicht niet in strijd weze met zijn doel, d. i. de wederopheffing van den veroordeelde.
$ 33. In geval van verandering van verblijfplaats, moeten zij den termijn van drie dagen, bij $ 3 artikel 35 van het Strafwetboek, te zorgvuldiger in acht nemen, daar die termijn op zich zelf reeds van korten duur i is om aan het parket toe te laten den bewaakte te volgen.
6 34. Une absence accidentelle et momentanée, même de quelques jours, justement motivée, ne peut d’ailleurs être considérée comme un changement de résidence. Elle ne peut, dès lors, donner lieu à Fapplication des formalités prescrites par la disposition précitée.
$ 35. Les autorités locales ne peuvent soumettre le condamné à d’autres obligations que celles qui lui sont restrictivement imposées par l'article 35 du Code pénal. ù
$ 36. Le fonctionnaire devant lequel le libéré est appelé à se présenter dans les cas prévus par cet article ne peut, par conséquent, le contraindre à se présenter dans ses bureaux à des époques déterminées pour que sa présence dans la commune soit constatée.
$ 37. L'emploi de tout moyen de contrainte destiné à écarter les surveillés de la commune tombe sous le coup de l'article 451 du Code pénal et peut donner lieu à des poursuites correctionnelles.
SECTION IV. — Questions spéciales.
$ 38. Juridiction militaire. — Condamnation à la surveillance. — Exécution. — L'exécution des condamnations à la surveillance de la police prononcées par la juridiction militaire appartient aux procureurs généraux. Le parquet militaire transmet à cette fin, au procureur général dans le ressort duquel la sentence a été rendue, le jugement de condamnation avéc l'extrait du contrôle, celui du livre des punitions et tous autres renseignements qu'il aurait recueillis sur les antécédents du condamné. (Circ. 27 nov. 1844.)
$ 39. Condamnés placés sous la surveillance de la police en vertu de l'article 88 du Code pénal. — L'article 88 du Code pénal établit une classe spéciale de condamnés renvoyés sous la surveillance de la police. Les formalités ordinaires relatives à l'exécution de la mesure de la surveillance doivent être observées à leur égard. (Circ. 21 août 1868.)
S 40. Remise de la peine principale. — Point de départ de la surveillance. — La surveillance de la police à l'égard des condamnés qui ont obtenu remise du restant de la peine principale prend cours à partir de la notification de l'arrêté royal accordant la grâce. Ce n'est qu’à partir de ce moment que la disposition devient obligatoire et que les intéressés peuvent s’en prévaloir.
$ 41. Emprisonnement subsidiaire. — Point de départ de la surveillance. — L'emprisonnement subsidiaire n'est qu'un mode de payement de l'amende. Il ne peut avoir aucune influence sur la surveillance de la
25 mai 1809. 457
$ 34. Eene toevallige en tijdelijke afwezigheid — zij het dan van eenige dagen — mag, indien er goede redenen voor bestaan, niet worden aangemerkt als eene verandering van verblijf. Zij mag bijgevolg niet aanleiding geven tot het vervullen der formaliteiten bij de hiervoren vermelde bepaling gesteld.
$ 35. De plaatselijke overheid mag, in geen geval, den veroordeelde andere verplichtingen opleggen dan die, op beperkende wijze, worden gesteld in artikel 35 van het Strafwetboek.
$ 36. De ambtenaar, vóór denwelken de veroordeelde moet verschijnen, in de gevallen door dat artikel voorzien, mag hem, bijgevolg, niet willen dwingen zich op vasten tijden in de bureelen aan te bieden om zijne aanwezigheid in de gemeente te laten vaststellen.
8 57. Het aanwenden van eenig dwangmiddel met het doel de bewaakten uit de gemeente te verwijderen, wordt met straf bedreigd door artikel 151 van het Strafwetboek ; en het kan aanleiding geven tot vervolging vóór de boetstraffelijke rechtbanken.
IVe AFDEELING. — Bijzondere vraagstukken.
$ 38. Militaire rechtsmacht. — Onder toezicht gestelden. — Behandeling. — De uitvoering van veroordeelingen tot het bijzonder toezicht der politie, uitgesproken door militaire rechtbanken, is toevertrouwd aan de procureurs-generaal. — Het militaire parket zendt, te dien einde, aan den procureur-generaal in wiens rechtsgebied de beslissing werd gewezen, het vonnis tot veroordeeling met de uittreksels van het control, dat van het strafboek, en alle andere inlichtingen die omtrent het vroeger leven van den veroordeelde werden ingewonnen. (Omz. 27 Nov. 1844.)
$. 39. Veroordeelden onder het toezicht der politie gesteld krachtens artikel 88 van het Strafwetboek. — Artikel 88 van het Strafwetboek doelt op eene bijzondere klasse van veroordeelden onder het toezicht der politie gesteld. De gewone formaliteiten voor het uitvoeren van de maatregelen van toezicht, moeten, te hunnen aanzien, worden in acht genomen. (Omz. 21 Aug. 1868.)
$ 40. Kwijtschelding der hoofdstraf. — Aanvangstijd van het toezicht. — Het toezicht der politie ten aanzien der veroordeelden die kwijtschelding verkregen van het overschot hunner straf, neemt aanvang met de beteekening van het koninklijk besluit waarbij de gratie wordt verleend. Van dan af wordt de beschikking verplichtend en kunnen de belanghebbenden haar inroepen.
$ 41. Subsidiaire gevangenzitting. — Aanvangstijd van het toezicht. — De subsidiaire gevangenzitting is slechts eene wijze van betaling der geldboete. Zij kan niet van invloed zijn op het toezicht der politie. Het
158 A25 mai 18090.
police. Celle-ci commence à l'expiration de la peine principale, la seule que le législateur ait eue en vue. (Dép. 8 août 4866.)
$ AR. Interruption. — La peine de la surveillance spéciale n'est pas interrompue pendant l'exécution d’une condamnation à l'emprisonnement prononcée ultérieurement. (Cass. 18 juin 1849 ; circ. 25 août 1849.)
Elle continue de même à courir pendant la détention préventive et pendant l’internement dans les dépôts de mendicité, les maisons de refuge et les écoles de bienfaisance de l'Etat. (Conf. cire. 23 déc. 1845, Recueil 1847, p. 41.)
$ 43. Libération conditionnelle. — Condamnés placés sous la surveillance de la police. — Remise. — Le condamné libéré conditionnellement ne peut être considéré comme ayant subi sa peine que lorsque sa libération est devenue définitive. Ce n’est donc qu’à partir de ce moment que la peine de la surveillance de la police pourrait prendre cours et recevoir son exécution. Mais comme il n’est pas admissible qu'un condamné qui a purgé sa peine sous le régime de la libération conditionnelle et qui durant sa libération provisoire a été l’objet d’une surveillance administrative, reste après sa libération définitive sous le coup de la peine de la surveillance de la police, on peut recourir dans cette occurrence à un arrêté de grâce pour relever le condamné de cette dernière peine. (Circ. 44 août 1888.)
Le Ministre de la justice, V. BEGEREM.
25 mal 1899. ’ 139
toezicht neemt aanvang met het eindigen der hoofdstraf, de eenige dje door den wetgever werd bedoeld. (Schrijv. 8 Aug. 1866.)
$ 42. Onderbreking. — De straf van het toezicht der politie is niet onderbroken tijdens de uitvoering eener later uitgesproken gevangenisstraf. (Verb. 40 Juni 1849 ; omz. 23 Aug. 1849.)
Ook blijft zij aanhouden gedurende de voorloopige hechtenis en de opsluiting in de bedelaarsgestichten, de toevluchtshuizen en de rijksweldadigheidsscholen. (Verg. omz. 23 Dec. 1845, verz. 1847, blz. 41.)
$ 45. Voorwaardelijke in vrijheid-stelling. — Veroordeelden onder het toezicht der politie gesteld. — Kwijtschelding. — De voorwaardelijk in vrijheid gestelde veroordeelde kan slechts geacht worden zijne straf te hebben ondergaan wanneer de vrijstelling onherroepelijk is geworden. Dan slechts zou de straf van het toezicht der politie kunnen aanvang nemen, en worden ten uitvoer gelegd. Maar, daar het niet denkbaar is dat een veroordeelde die zijne straf heeft ondergaan onder het regiem der voorwaardelijke vrijstelling, en tijdens de voorloopige vrijlating onder bestuurlijk toezicht stond, na zijne eindelijke vrijstelling zou onderworpen blijven aan de straf van het toezicht door de politie, zoo kan men in gevallen van dien aard zijnen toevlucht nemen tot een besluit van gratie, om den veroordeelde van laatstgemelde straf te ontheffen.
De Minister van Justitie, V. BEGEREM,
160 25 mat 1899,
