RENONCIATION DE 8. A. R. LE PRINCE LÉOPOLI AU TRÔNE DE LA GRÈCE

London, May 21, 1830.

The Undersigned, after the most mature consideration, is unable to withdraw the opinion which he communicated to the Plenipotentiaries of the allied Courts in his note of the 15th instant. He cannot admit that the answer of the President of Greece to the Residents conveys a full and entire adhesion to the Protocol. In his judgment it announces a forced submission to the will of the Allied Powers, and even that forced submission is accompanied by reservations of the

highest importance.

The President distinctly informs the Residents that the Provisional Government, according to the decrees of the Council of Argos, has no power to convey the assent of the Greek nation. That it is well known to the Residents who were present, that the decree in question declares, that no arrangements entered into by the Provisional Government with the allied Powers shall be binding upon the Gréek nation, till they are acknowledyed and confirmed by its Representatives; that if the Representatives were called together, they would disobey the instructions of their Constituents if they agreed to the propositions of the allied Powers. But the last part of the President's note bears still more stronglÿ on the view vf the case which the Undersigned is eompelled to entertain, for the President says, that with regard to the sub. stance ef the arrangement, the Government reserves to itself the power of submitting to the Prince, with the copy of the note, such observations as they cannot conceal from him without betraying their duty towards Greece and the Prince,

Here the Undersigned feels it right to correct a mistake which might oceur from the wording of the President's letter of the 6th of April. The Undersigned never gave the President reason to believe that he was likely to adopt the Greek religion.

Thus are officially connected with the answer of the Provisional Government to the Residents, those observations and details of faets, which the UÜndersigned forwarded to the Plenipotentiaries on the 15th instant. They are most important , as announeing the opinions entertained by the Greek Senate as to the provisions of the Protocol, and their spirit and tendency is not for a moment to be mistaken, or their

(*) Cette communication du Prince Léopold a élé adressée à la Conférence de Londâres, rédigée en Anglais, afin que sa présentation avec les autres documents au Parlement Anglais 0e subit aüçun retard.

206 “ΜΕΡΟΣ HPATON. --

Εἰς ἄλλο ἔγγραφον μ.ηνολογημένον 22 Απριλίου, μεταγενέστερων τῆς πρὸς τοὺς Αντιπρέσβεις ἀποκρίσεώς του τῶν 10 À πριλίου, περὶ τῆς ὁποίας où Πλη’ ρεξούσιοι ὁμιλοῦσιν ὡς ἀπαλλακτικῆς τοῦ φόβου των, ὁ Κυβερνήτης λέγει ὅτι À Γερουσία τέλος πάντων ἐγκρίνει τὴν πρὸς τοὺς Αντιπρέσρεις ἀπόχκρισίν του, καὶ ὅτι καταγίνεται εἰς τὴν σὐνταξίν τινος διαιγέλματος Χαΐ τινος ὑπομνήματος, εἰς τὸ ὁποῖον κατὰ τὰς προηγουμένας δικκοινώπεις θέλει ἐκθέ σει τοὺς λόγους, δι οὓς ἀπολοχιμάζει τὰς γενοµένας τῶν Συμμάχων συµθάσεις. Τὸ ἔγγραφον τοῦτο, μακρὰν τοῦ νὰ διαλύση τοὺς ἐκ τῆς προτγουµέντς

Tac ἐκβάσεις ταύτας πάντοτε τὰς ἐφοθεῖτο ὁ ὑπογεγραμμένος. Εἰς τὸν πρὸς τὸν Λόρδον τοῦ Θησα.φοῦ διακοίνωσίν του τῆς 9 Φεῥοουαρίου διεκαρτυρήθη ἐναντίον τοῦ νὰ ὑπάγ] διὰ νὰ διοικήση τοὺς ἥλληνας πρὸς ἐκτέλεσιν συνθήκης, ris ἦτον ἐνδεχόμενον νὰ ἐπιφέρῃ πρὸς τοῖς ἄλλοις αἱματοχυσίας καὶ φόνους τῶν συναδελφῶν των’ ἀπεδοχίμασε dù καὶ τὸν νέαν ὀρηθεσίαν ὡς ἀσθενῆ καϊκαχῶς Ἀσφαλισμένην ὡς πρὸς τὴν πολεμικήν της τοποθεσίαν, καὶ ἐπεχαλέσθη ὑπὲρ τῶν ἡλλήνων τὸ δικαίωµα νὰ Φανερώσωσι τὴν πεοὶ της ἐκλογῆς του γνώµην των. ὁ ὑπηγεγρφμμένος γοξωστεῖ. ἐδῶ νὰ creer,

eonsequences disregarded. The President expressly states that the communication of the Protocol was received by the Senate in mournful silence ; that after deliberate consultation the Senate declared to him that they had not the power to accept the Act of the 3d of February, and that, even if they had received that power from the nation, they would not have exercised it without failing in their duty towards their brethren; that they will never consent to the President s being charged, in the name and on behalf of the nation, with the execution of the Protocol; that the allied Powers may accomplish their decisions, but that they will remain strangers to them, and that if orders are given for their execution in the provinces, no one will obey them.

In another despatch, dated April 22d, ulterier to his answer to the Residents of the 16th of April, to which the Plenipotentiaries allude as dissipating their fears, the President says that the Senale at length approves of his answer to the Residents, and is occupied with an Address, and a Memorial which is to convey, accordiag to his previous communicatious, their reasons for refusing to comply with the arrangements entered into by the Allies.

This despatch, so far from dissipating the apprehensions excited by the former announcement, completely coufirms them; for the President again refers to the observations which are counected with his official answer to the Residents, and the whole clearly proves to the Ua. dersigned, that the real and unbiassed opinion of the Greek Senate and peuple is firmly and irrevocably hostile to the decisions of the allied Powers,

The documents referred to are annex°d to the present note, and

marked A. Β. C. (LL LII. LIL.)

The Undersigned does not confeive it consistent with his caracter and feelings to submit to be thus forced on an unwilling people, and to be connected in their minds with a diminished territory, the abandonment of their brethren in arms, and the evacuation of their lands and houses, from which hitherto the Turks have never expelled them, but by a temporary incursion.

These results the Undersigned always apprehended. In his communication with the first Lord of the Treasury of the 9th of February, he protested against going out to govern the Greeks in pursuance of a Treaty which might also lead to the bloodshed and murder of their brethren ; he objected to the new boundaries as weak and insecure in a mibtary point of view, and claimed for the Greeks the right of opposing bis nomination. The Undersigned must here observe, that at no period of these negotiations have any stéps been taken towards the dra-

ὅτι εἰς Any τὸ διάστηµα αὐτῶν τῶν δικκραγμ.ατεύσεων, ποτὲ δὲν ἔγεινε τὸ παραμικρὸν κίνηµµα πρὸς σύστᾶσιν συνθήκης, τῆς ὁποίας τὸ πρωτόκολλον δὲν ἐθεωρήθη rorè παρ αὐτοῦ ἄλλο τι, εἰμὶ ὡς βάσις, à δὲ συνθήκη ἑξεικονίσθη ἀπ᾿ αὐτὸν, ὡς ἀναγκαιοτάτη, εἰς τὴν πρὸς τὸν Δοῦκα Οὐελιγχτῶνα ῥηθεῖσαν δυχκοίνωαίν του: ἂν ἡ οννθήκη ἀὗτη ἀνεθλήθη, à ἀναβολὰ αὕτη δὲν εἶναι βέθαια πταῖαμα τοῦ ὑπογεγραμμένου" ποτὲ δὲν ἀπέκρυψεν ἀπὸ τοὺς Πληρεξουσίους, ὅτι, ὅδον ἐπεθύμει νὰ κάμγ τὰς µεγίστας προσωπικὰς Ώυσίας χάριν τῆς ἡλλάδος, ποτὸ ὕμως δὲν εἶχαν κἀνὲν δίκαιον νὰ νοµίζωσι περὶ αὐτοῦ, ὅτι Ίθελεν ὑπάγει εἰς ἐχεῖνον τὸν τόπὀν, χωοὶς νὰ ἔχη τὴν δι ἑαυτὸν καὶ διὰ τοὺς ἕλληνας ἀσφάλειαν, τὴν ὑποίαν ἆμποροῦσε νὰ δώση μόνον Καὶ μόνον συνθήκη, ris ἐπικυρωμένη γίνεται ἆασιφανής μάλιστα εἰς τὸ ἀπὸ 8 Μαρτίου ὑπόμνημά του αὐτὸς ἐξηγήθη μὲ λόγους ἐπίσης δαφεστάτυνς, διϊσχυριζόμενος, ὅτι, διὰ νὰ δοθοῦν εἰς τοὺς Τούρκους αἱ εἰς αὐτοὺς ὑποχωρηθεῖσαι Επαρχίαι, ἦπον ἀναγκαῖον νὰ τὰς κατακτήπωσιν αὐτοὶ διὰ τῶν ὅπλων ἀπὸ τοὺς λληνας, καὶ, ὅτι ὁ νέος ἡγεμὼν δὲν ἡμποροῦσε νὰ κάµηῃ τὴν ἀργὸν τῆς Κωθερνήσεώς του μὲ άστυνομικὰ µέτρα, διὰ νὰ ἀναγκάσῃ τοὺς Άλληνας va ἐγκαταλείψωσι τὰς ἰδίκς των ἑδτίας.

Κὰν à ἡλληνικὴ Γερουσία, εἴτε δὲν ἔδιδεν οὐδειέαν γνώμην, ere τηῦλάχιστον 7θελε γνωµιοδοτήσει εἰς τρόπον, ὥστε νὰ ὑποφαίνεται εὔλογός τις ἐλπὶς, ὅτι στέργει εἰς αὐτὰ τὰ µέτρα, ὁ ὑπογεγραμμένος, ἂν καὶ dxouσίως, Ἴθελεν ὅμως συγκατανεύσει νὰ γένη ὄργανον τῆς ἐκτελέσεως τῶν συμμαχικῶν Δυνάμεων, καὶ ele προσπαθήσει, ὅσον τὸ δυνατὸν, νὰ µετριάση τὴν αὐστηρότητα τῶν µέτρων τούτων, ἀντιῤαίνων εἰς τοὺς σκοπούς των’ ἀλλὰ τὸ ὕφος της εἶναι τόσον ἔντονον, ὅσον τὰ αἰσθήματά της εἶναι φυσικά.

wing up of a Treaty, of which the Protocol was never considered by him but as the basis, and to the importance of which he drew the Duke of Wellington's attention in the same note. If this Treaty bas been delayed, it has been delayed by no fault of the Undersigned. He never concealed from the P:enipotentiaries that, however he might be willing to make great personal sacrifices for the advantage ef Greece, they had no right to expect that he would ever go to that country without that security for himself and the Greeks, which could alone be found in the provisions of α solemn and ratified Treaty. Agais, in a Memorandum of the 8th of March, be expressed himself in equally decisive terms; asserted that it would be necessary to conquer the eeded Provinees from the Greeks in order to give them to the Turks; and that the new Sivereign could not begin his reign by measures of police, in order to make the Greeks abandon their own

homes.

If the Greek Senate had either expressed no opinion at ail, or at least in such language as might admit the reasonable hope of their acquiesence in these measures, the Undersigned might have, howerer unwillingly, eonsented to become the instrument of carrying the, decisions vf the allied Powers into execution, and have endeavoured as much as possible to αἱ]ογίαίο their rigour, and obviate their tendency ; but their language is as uncompromising, as their feelings are natural.

The Undersigned is thus placed in this painful position, in consequence of his nomination being, by the same Act, connected with these tompulsory measures. His first act as a Sovereign will have to be either to compel his own subjects, by force of foreign arms, to submit lo the cession of their estates and properties to their enemies, or to jin with them in resisting or evading the execution of a part ef that very Treaty which places him on the Throne of Greece.

That one or the other alternative will be forced upon him is cerlai, because the country between the two lines, Acarnanis and part of Etolia, which is now to be given up to the Turks, is, together with the fortresses, in the peaceable possession of the Greeks. It is the country from which Greece can best supply herself with timber for building ships. It is the country which has furnished the best soldiers during the war. The chief military leaders of the Greeks have been of Acarmnian and Etolian families, Subsequently to the arrival in Greece of lle Protocol of the 224 of March, 1829, and the publication of the ässent of the Turks to the extended frontier in the Treaty of Adriawple, all the families which bad survived the war returned, and commenced rebuilding their houses and towns, and cultivating their Jands.

ὅταν ὁ ὑπογεγραμμένος ἐθεώρει τὴν λαμπρὰν τιμὴν τοῦ ν᾿ ἀποχατασταθῇ ἡγεμὼν τῆς Ελλάδος, ἔτρεφε τὴν ἐλπίδα τοῦ ν᾿ ἀναγνωρισθῇ έλευθέρως καὶ ὁμοφώνως ὡς τοιοῦτος ἀπὸ τὸ Ελληνικὸν Éfvos, καὶ νὰ χαιρεπηθῇ παρ αὐτοῦ ὡς φίλος, διὰ μέσου τοῦ ὁποίου ὁ σπολυγρόνιος καὶ ἡρωϊκὸς τῶν Ἑλλήνων ἀγὼν ἔμελλε νὰ ἀνταμειφθῇ μὲ τὴν ἀσφάλειαν τῆς ἰδιοκτησίας των καὶ μὲ τὴν παντοτεινὴν ἔντιμον καὶ βάσιμον ἀποκατάστασίν των.

(ὑπογ.) ΑΕΟΠΟΑΔΟΣ, LPITRHY TOY ΣΑΞ.

NZ.

ΠΡΩΤΟΚΟΑΑΟΝ ΤΗΣ ΚΑΤΑ ΤΗΝ 2/14 ΙΟΥΝΙΟΥ 1830 ΣΥΝΔΙΑΣΚΕΨΕΩΣ TOY EN AONAINAI ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ, ZTNEUEHAI ΤΗΣ IIAPAITHZENES TOY ΠΡΙΓΚΗΠΟΣ ΑΕΟΠΟΑΔΟΥ.

These people will never submit again to the Turkish yoke without resistance, and the other Greeks will not, and cannot, abadon them to their fate.

In these cireumstances, the duty which the Undersigned bas to perform towards Greece is clear and straight forward. Throughout the whole οἱ these transactions he has only contemplated the interests of that country, ands bas uniformly protested, both in his written communications. and his personal interviews with the Ministers of England and the Plenipotentiaries of the allied Courts, against the Greeks being forced into any arrangement, considered by them ss con: trary to their wishes, and destructive of those rights which, as the President justiy observes, their great sacrifices give them a right to insist upon.

When thé Undersignéd contemplated the high distiaction of becoming Sovereign of Greece, it was with the hope of being acknowledged freely and unanimously by the Greck nation, and welcomed by them as th2 friend through whose means their long and hetoic struggles were to be repaid by the security of their territories, and the establishment of their iadependence on a permanent and honourable basis.

It is with the deepest regret that the Undersigned sees these hopes annihilated, and is forced to declare, that the arrangements of the allied Powers, and the opposition of the Greeks, deprive him ofthe poer of effectiug this sacred and glorious object, and would impose on bim an office of a very different character, that of a Delegate of the allied Courts, appointed by them to hold Greece ia subjection by the force of their arms. Such a mission would be as repugnant to his feeliogs snd injurious t his character, as it is ia direct oppositiun to the objects of the Treaty of the 6th of July, in which the three Powers are associated for the purpose of obtainiug the pacifcation of the East.

The Undersigned therefore formally resigns into the hands of the Plenipotentiaries a trust which circumstances no louger permit him to execute with honour to himself, benefit to Greece, or advantage to the general interests of Europe.

He begs the Plenipotentiaries to accept, etc. (signed) Leopozv, Prince ΟΕ Saxe.

PROTOCOLE DE LA CONFÉRENCE TENUE PAR LES PLÉNIPOTENTIAIRES; LE 14 suix, 1830, A LA SUITE ΡΕ L'ABDICATION DU PRINCE LÉOPOLD.

Presens: — Les Plénipotentiaires de la Grande Bretague, de France, et de Russie, ἵ

Kara τὴν σημερινὴν συνδιάσκεψιν αὐτῶν οἱ Πληρεξούσιοι ἀναγνώρισᾶν τὴν ἀνάγκην τοῦ νὰ προσκαλέσωσι τοὺς παρὰ τῇ ὀθωμανικῇ Πόλη ἂντιπροσώπους τῶν τριῶν Αὐλῶν καὶ τοὺς ἐν Ελλάδι ἀντιπρέπθεις Αὐτῶν, ἵνα ἐπιθεβαιώσωσι, δι ἐπισήμου καὶ ὁμογράφου κοινοποιήσεως, τὰς πληροφορίας, ὅσας à Πύλη καὶ À ἑλληνικὴ Κυθέρνησις ἔλαθον τυχὸν ἤδη περὶ τῆς παραιτήσεως τῆς A. Β. Υ. τοῦ Πρίγχηπος Λεοπόλδου τοῦ Σὰξ-Κο- Gobpy ἀπὸ τοῦ Θρόνου τῆς ἑλλάδος. Οἱ Πληρεξούσιοι ἀπεφάσισαν προ” σέτι͵ ἵνα οἱ Αντιπρόσωποι τῶν τριῶν Αὐλῶν παρὰ τῇ ὀθωμανικῇ Πύλη καὶ οἱ ἐν ἡλλάδι Αντιπρέσθεις Αὐτῶν προσκληθῶσι νὰ Th δηλώσωσι, διαθιθάζοντες τὴν ἀνωτέρω κοινοποίησιν : |

NH.

ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΟΝ THE KATA ΤΗΝ 4/16 ΙΟΥΝΙΟΥ, 1830 ΣΥΝΔΙΑΣΚΕΦΣΕΩΣ TOY EN ΛΟΝΔΙΝΩΙ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ.

Συζητήσαντες δὲ τὰ ἐν τῇ διακοινώσει ταύτῃ, οἱ Πληρεξούσιοι, ἔχοντες ὑπ ὄψιν τὰ ὑπὸ τῶν ἐν Κωνσταντινουπόλει Αντιπροσώπων τῶν τριῶν Αὐλῶν ἀποφασισθένταν συνεφώνησαν νὰ γενῇ εἰς τὰν 5 παράγραφον τοῦ πρωτοκόλλου τῆς (22 [ανουαρίου) 3 Φεβρουαρίου ἡ προσθήκη τῆς λέξεως αεἰς τὸ ἑξῆς» Os ἀχολούθως: «Ἡ περὶ ἀμνηστίας πρᾶξις τῆς Πύλης θέλει διακηρύξει, ὅτι οὐδεὶς Éd, ka ὅλην τὸν ἔχτασιν τῆς Επικρατείας Της, δὲν θέλει εἶναι δυνα τὸν εἷς τὸ ἑξῆς νὰ στερηθῇ τῶν ἰδιοχτησιῶν του, μ.ηδὸ νὰ ἐνοχληθῇ κατ᾿ οὐδένα τρόπον λόγῳ ὅτι ἔλαβε δῇθεν µέpos εἰς τὴν ἡλληνικὴν ἐπανάστασιν.»

Dans leur réunion de ce jour les Plénipotentiaires ont reconnu la nécessité d'inviter les Représentans des trois Cours près la Porte Ottomane, et Leurs Résidens en Grèce, à confirmer, par une communication officielle et collective, les renseignemens que le Divan et le Gouversement Grec auront déjà reçus au sujet de la renonciation de Son Altesse Royale le Prince Léopold de Saxe-Cobourg à la souveraineté de la Grèce. Les Plénipotentiaires ont décidé en outre, que les Représentans des trois Cours près la Porte Ottomane, et Leurs Résidens en Grèce, seront engagés à lui déclarer, en s'acquittant de cette communication :

Que la renonciation de Son Altesse Royale ne change rien aux déterminations des trois Puissances ; que l'accord qui Les unit n'en a pas reçu la moindre atteinte ; qu'Elles sont fermement résolues de mettre à exécution les arrangemeus du 3 et du 20 Février, 1830, auxquels la Porte Ottomane et le Gouvernement Grec viennent d'adhérer ; et que dans le choix d'un nouveau Souverain pour cet État, Elles ne perdront de vue aucun des principes qui Les ont dirigées dans celui du Prince Léopold.

ù (Signés) ABERDEEN. MonTMORENCY-LaAvAL. MaTuszEwic.

PROTOCOLE DE LA CONFÉBENCE TENUE PAR LES PLÉNIPOTENTIAIRES A LONDRES LE 16 συν, 1890.

Présens : — Les Plénipotentiaires de la Graude Bretagne, de France, et de Russie.

Les Plenipotentiaires se sont réunis pour prendre en considération là communication ci-jointe, qui leur a été faite par les Représentans des trois Cours près la Porte Ottomane, à la suite de l'adhésion de celte Puissance aux Protocoles du 3, du 20 et du 26 Février, 18380.

Après avoir discuté la teneur de cette communication, les Plénipotentiaires, eu égard aux décisions prises par les Représentans des trois Cours à Constantinople, sont convenus: qu'au $ 5 du Protocole du 3 Février, il serait fait l'addition des mots «à l'avenir» ainsi qu'il suit : «L'acte d'amoistie de la Porte proclamera qu'aucun Grec, dans toute l'étendue de Ses domaines, ne pourra à l'avenir être privé de ses propriétés, ni inquiété aucunement à raison de la part qu'il aura prise à l'insurrection de la Grèce.»

Ευ précisant, par l'addition de ces mots, le sens d’ailleurs évident des clauses du $ 5 du Protocole en question, les Plénipotentiaires sont également conveaus quil doit s'entendre de soi même, que c’est à Zavenir aussi, que, suivant les termes du même , «les Musulmans qui voudraient continuer à habiter les territoires et îles assignés x la Grèce, Y conserveront leurs propriétés, et y jouiront invariablement, avee leurs lamilles, d’une sécurité parfaite. »

Quant à l'interprétation à donner aux clauses du 6 6 du Protocole

Εἰς τοὺς τόπους δὲ, τοὺς ὄντας μὲν εἰσέτι ὑπὸ τὴν Τουρχικὴν xuprôτητα, ἀλλὰ µέλλοντας νὰ ἀποτελέσωσι µέρος τῆς ἑλλάδος, παρετήρησαν οἱ Πληρεζούσιοι, ὅτι διὰ τῶν 66 5 καὶ 6 τοῦ πρωτοκόλλου τῆς 3 Φεέρουαρίου 1830, αἱ τρεῖς Αλαὶ ἐσκόπευσαν νὰ ἐζασφχλίσωσιν εἰς τοὺς Μουσουλμάνους, ἆγ ἑνὸς μὲν την δικτήρησιν τῶν ἐδιωτικῶν ἰδιοκτησιῶν των, ἂν ἤθελον νὰ ἐξαχολοαυβήσωσι νὰ κατοιλῶσι τὰς εἰς τὴν Ελλάδα διορισθείσας χώρας, io" ἑτέρου δὲ τὴν ἐζουσίαν νὰ ἐκποιήσωσι τὰς ἐδιωτικὰς ταύτας ἰδιοκτησίας τῶν, ἐντὸς ἑνὸς ἔτους, ἂν προτιμήσωσι νὰ ἐγκατκλείψωσι τοὺς διαληφθέντας τόπους.

Συνεπείᾳ τῆς ἀρχῆς ταύτης, οἱ Πληρθζαύσιοι φρονοῦσιν ὅτι, ἐκ τῶν χτημάτων τῶν λεγομένων ᾖακουφίων, καὶ κειμένων ἐν ταῖς ὑπὸ τῶν ὀθωμανῶν κατεχοµέναις εἰσέτι γώραις, αἵτινες ὅμως µέλλουσι ν ἄποτελέσωσι µέρος τῆς Ελλάδος, ὅσα ἀπήρτιζον οὐχὶ ἰδιωτικὰς ἰδιοκτησίας, μένως ἀναπαλλοτριώτους κατ αὐτὸ, καὶ διεχειρίζοντο παρὰ τοῦ µεγάλου Βεζύρη À παρὰ τοῦ Κιζλάραγαι θέλουν ἀνύχει αὐτοδιχκαίως ei τὴν Κυθέρνησιν τῆς ἡλλάδος.

Αλλ᾽ ὅτι τἀνάπαλιν [οἱ ἰδιῶται Μουσουλμάνοι, οἵτινες ἀπήλανον, εἴτα ὡς ἐπικαρπωταὶ, εἴτε ὡς χατὰ Χληρονομίαν διαχειρισταὶ, συμφόρον ἔπωφελὲς ἐπὶ τῶν Baxovplor τῶν ἐν ταῖς ὑπὸ τὴν κατοχἊν μὲν εἰσέτι τῶν ὀθωμανῶν χειμέναις, ἀλλὰ μελλούσαις ν΄ ἀπαρτίσωσι µέρος τῆς ἠλλάδος χώραίς, ὀφείλουν À νὰ διατηρήσωσι τὰ ἐκ τῶν ἀρχῶν τούτων πηγάζοντα δικαιώµατα, ἂν κατοικῶσιν À ἐξακολουθήσωσι νὰ κατοικῶσι τοὺς προ” µυησθέντας τόπους, À νὰ ἔχωσι τὴν ἐξουσίαν νὰ διαθέσωσι τὰ αὐτὰ di χαιώματα ἐντὸς ἑνὸς ἔτους, ἂν προτιμῶσι νὰ ἐγκαταλείψωσι τοὺς τόπους φούτους. | à

Où Πληρεξούσίοι, θεωρρῦντες πεοιπλέου, ὅτι τὸ δικαίωµα τῆς µετα»

du 3 Février, qui regardent de drot d'émigration, les Plénipotentiaires ont été d'avis, que pour ne pas faire naître les inconvéniens graves signalés par les Représentans des trois Cours à Constantinople, ces clauses devaient être comprises de la manière indiquée ci-dessous, savoir.

«Le droit d'émigration à accorder par la Porte Ottomane à Ses su * jets Grecs, s'appliquera, d’un coté, à toutes les îles et à tous les pay du continent Grec, qui, ayaut pris une part quelconque à l'insurrection, sont rendus à la Porte, ou dont la possession Lui est confirmée ; de l'autre, aux individus et familles Grecques de Constantinople et du littoral de l'Asie Mineure, qui seraient connus pour avoir souffert par avoir été frappés de confiscation ou d'exil à cause des évènemens.

En ce qui concerne les biens désignés sous le nom de Wacoufs, les Plénipotentiaires ont partagé avec les Représentans des trois Cours à Constantiople, l'opinion que ceux de ces biens qui sont situés dans les pays déjà au peuvoir des Grecs, demeurent à la libre disposition du nouvel État, sans qu'il puisse s'élever, de ce chef, aucune réclamation à sa charge.

Quant aux Vacoufs situés dans les pays qui sont encoré au pouvoir des Turcs, mais qui feront partie de la Grèce, les Plénipotentiaires, ont observé que dans les 66. 5 et 6 du Protocole du 3 Février 1830, les trois Cours ont eu pour but d'assurer aux Musulmans, d’une part la conservation de leurs propriétés particulières, s'ils voulaient continner à habiter les territoires assignés à la Grèce ; de l'autre, la faculté de vendre ces mêmes propriétés particulières, dans le délai d'uu an, s'ils préféraient quitter les dits territoires,

Par une conséquence nécessaire de ee principe, il semble aux PIénipotentiaires que parmi les biens désignés sous le nom de Vacoufs, et situés dans les pays qui sont encore au pouvoir des Tures, maïs qui feront partie de la Grèce, tous les domaines qui constituaient, non des propriétés particulières, mais des propriétés éclésiastiques ou publiques sous le régime Ottoman, et qui, par suite, auraient été inaliénables sous ce régime, et confiés à l'administration du Grand Vizir ou du Kislar Aga, doivent appartenir de plein droit à l'Etat Grec.

Mais qu'en revanche, les particuliers Musulmans qui auraient eu, soit comme usufruitiers, soit comme administrateurs héréditaires, un intérêt utile dans les J’acoufs situés dans les pays qui sont encore au pouvoir des Turcs, mais qui feront partie de la Grèce, doivent ou conserver les droits qui dérivent de ces, titres, s'ils habitent et continuent à habiter les pays ci-dessus mentionnés, ou obtenir la faculté de disposer de ces mêmes droits dans le délai d’un an, s'ils aiment n mieux quitter les pays en question.

Les Plénipotentiaires considérant en outre que le droit d’ émigrer et

ναστεύσεως καὶ τὸ τῆς πωλήσεως τῶν ἰδιωτικῶν ἰδιοχτηαιῶν δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐξασκτθῇ ἐντελῶς τόσον ἀπὸ τοὺς Έλληνας, ὅσον καὶ ἀπὸ τοὺς Μουσουλμάνους, εἰμὴ κατὰ τὴν ἐποχὴν, καθ ἣν ἡ ἀποπεράτωαις τῶν ἐρ» γασιῶν, αἱ ὁποῖαι µέλλουσι νὰ διαγράψωσιν ὁριστικῶς τὰ μεταξὺ τῆς Τουρχίας καὶ τῆς ἑλλάδος ὅρια, Ίβελε προσδιορίσει ἁμοιθαίως τὰ περὶ τῆς κυριότητος τῶν ἀνηκόντων εἰς ἑκατέρους τόπων, συνεφώνησαν νὰ προτρέψωσι τὰς δύο Κυβερνήσεις νὰ μὴ χλείσωσι τὴν ἐν τῷ 6 παραγράφῳ τοῦ πρωτοκόλλου τῆς ἃ Φεβρουαρίου διοµηλογηθεῖσαν προθεσµίαν, εἰμὴ μετὰ ἓν Eros ἀπὸ τὴν στιγμΏν, καθ Ἂν à ἀμοιβαία ἀνταλλαγὴ τῶν χαρτῶν, περὶ ὧν διαλαμθάνει ὁ ἔννατος παράγραφος, ἤθελε πραγματοποιτθΏ. Καθόσον ἀφορᾷ τὸ πυροθολικὸν τῶν εἴτε ὑπὸ τῶν ὀθωμανῶν, εἴτε ὑπὸ τῶν Ἑλλήνων ἐκκενωθησομένων φβουρίων, οἱ Πληρεξούσιοι συνεφώνησαν τὰ τῶν ἐν Κωνσταντινουπόλει Αντιπροσώπων τῶν τριῶν Αὐλῶν, ὅτι οἱ Τοῦρχοι καὶ οἱ Ελληνες θέλουν ἔχει τὸ δικαίωμα τοῦ νὰ παραλάθωαι τὸ πυροβολικὸν τῶν φρουρίων, τὰ ὁποῖα ὀφείλουσι νὰ ἐκκενώσουν. οἱ Πληρεξούσιοι ἐξετίμησαν ὠσαύτως την δικαίαν πρόνοιαν τῶν παρὰ τῇ ὀδωμανικῇ Πύλη Αντιπροσώπων τῶν τριῶν Αὐλῶν εἰς τὸ va ζττή- 6ωσι χαὶ λάζωσι τὴν ὑποσχεσίν της, ὅτι θέλουσι σερασθῆ τὰ ὀχυρώμαται τὰ μνημεῖα, καὶ τὰ δηµόσικ καταστήματα ἐν τοῖς ἐκκενωθησομένοις φρουρίοις, καὶ ἰδίως ἐν Αθήναις, (ὑπογ.) ABEPAHNNOY. ΜΟΝΤΜΟΡΕΝΣΥ-ΛΑΒΛΑ. ΜΑΤΟΥΣΤΖΕΡΙΚ.

Ne’.

DPATOKOAAON ΤΗΣ ΚΑΤΑ ΤΗΝ 1 ΙΟΥΛΙΟΥ (19 ΙΟΥΝΙΟΥ) 1830 SYNAIAYRKEWE(E ΤΟΥ EN ΛΟΝΔΙΝΩΙ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ,

Αὐλῶν καὶ τῶν ὑπὸ τῶν Αντιπρέσθεων δοθεισῶν διασαφήσεων, οἱ Πληρε» ξούσιοι sue ver νὰ προσθέσωσι τὰς ἑξῆς ἐξηγήσεις καὶ ἀποφάσεις.

1. Ai ἐνδεχόμεναι συνέπειαι τῶν ἐν τῷ ϐ 5 τοῦ πρωτοχόλλου τῆς 3 Φεβρουαρίου 1830 μνημονευοµένων πράξεων ἀμνηστίας δὲν δικαιολογαῖ τοὺς ὑπὸ τῆς προσωρινῆς Κυθερνήσεως xal τῆς Γερουσίας τῆς Ἑλλάδος ἐκτιθεμένους φόδους.

Καθ ὅλους αὐτοῦ τοὺς ὁρισμοὺς ὁ $ οὗτος ἀναφέρεται µόνον εἰς τὸ µέζέον καὶ οὐχὶ εἰς τὸ napedlbr. Av σκοπεύει λοιπὸν ἄλλο, οὐδὲ δύναται νὰ er ἄλλην συνέπειαν, εἰμὴ τὴν διατήρησιν τῶν ὑπὸ τῶν brnχόων τῶν δύω Ἐπικρατειῶν δεσποζοµένων ἰδιοκτησιῶν, χαὶ οὐγὲ τὴν ἀπό- Φοσιν τῶν κατὰ τὴν διάρχειαν τοῦ πολέμου δημευθεισῶν.

2. Τὰ ὑπὸ τοῦ Πρωτοκόλλου τῆς 3 Φεθρουαρίο 1830 χορηγούµενα, εἰς τοὺς καθολικοὺς προνόμια εοὐδεμίαν δύνανται νὰ ἐπιθάλωσιν εἰς τὴν Ἑλληνικὴν Ἐνθέρνησιν ὑποχρέωσιν, ἐνδεχομένην va στραφῇ πρὸς βλάβην

de vendre les propriétés particulières ne pourra être pleinement exercé, par les Grecs comme par les Musulmans, qu'à l'époque où l'achèvement des travaux qui doivent établir le tracé définitif des limites entre la Turquie et la Grèce aura déterminé respectivement leur état de possession territoriale, ont été d'opinion d'engager les deux Gouvernemens à ne clore le délai stipulé au ὁ 6 du Protocole du 3 Février 1330, qu'un an après que les Comimissaires-démarcateurs des trois Cours leur auront réciproquement remis les cartés mentionnées au 6 9 du même Protocole.

Pour ce qui est de lartillerie des places qui seront évacuées, soit par les Turcs, soit par les Grecs, les Plénipotentiaires ont été d’avis, avec les Représentans des trois Cours à Constantinople, que les Turcs et les Grecs devaient avoir le droit réciproque d'enlever Partillerie des places qu'ils évacueront.

Les Plénipotentiaires ont également apprécié la juste sollicitude qui a engagé les Représentans des trois Cours auprès de la Porte Ottomane, à réclamer et à obtenir la promesse de respecter les fortifications, les monumens, et les édifices publics, dans les places dont l'éva- Cuation aura lieu, et nommément à Athènes.

(signé) ABERDEEN, ΜΟΝΤΜΟΒΕΝΟΥ-Ι,ΑΥΑΙ,, MATuszewic.