XXXV. RETOUR DES BANNIS

10. θησθον τῶι ἐν τ]ᾶι πόλι πρόσθε ἔοντι ὡς τέχναν τεχναμένω τῶ χατεληλύθοντος.] Μήδ᾽ αἴ κέ τις δίκαν γράφηται περὶ τ[ο]ύτων μὴ elodγόντον οἱ περίδρομοι καὶ οἱ δικάσχοποι, μήδε ἄ[λ]λα ἄρχα μηδεΐα.

($ 3) ᾿Επιμέλεσθαι δὲ] vois στροτάγοις καὶ vois β[ασίλ]ηας καὶ τοὶς περιδρόμοις καὶ τ]οὶς δικασκόποις καὶ ταὶς [ἄλλα]:ς ἄρχαις αἴ χε

16 μὴ γίνηται ἄπαν]τα (2) ὡς ἐν τῶι ψ[αφίσματι γέγραπτ]αι, xatéypevrov δὲ τὸν ἀτέθεντά τι τῶν ἐν τῶι ψχφίσματι γεγρα]μμένων, ὥς χε μήδἐν διάφορον εἴη τοῖς χατεληλυθόντεσσι π]ρὸς τοὶς ἐν τᾶι πόλι πρόσθε ἔοντας, ἄλλα διάγοιεν οἱ διαλε]λύμενοι πάντες πρὸς ἀλλάλοις ἀνυπόπτως at ἀνεπιδουλε]ύτως (3) καὶ ἐμμένοιεν ἐν τᾶι ἀ-

25 6e ἐόντεσσι " πράξοισι δὲ] (6) καὶ περὶ τῶν ἀμφισδατη μένων χτημάτων ὡς οἴ τε κατέλθοντες κ]αὶ πρὸς τοὶς ἐν tar πόλι ἔοντας καὶ πρὸς ἀλλάλοις (7) μάλιστα μ]ὲ[ν] (8) διαλυθήσονται, αἱ δὲ μὴ, ἔσσονται ὡς δικαιότατο: (9) καὶ ἐν τα]ῖς διαλυσίεσσι ταὶς ὁ βασιλεὺς ἐπέκχριννε

(1) Nous adoptons la restitution de Paton. La plupart des éditeurs restituaient : ταῦτα ὡς τεχνα]μένω, mais le mot téyvav, qui ne manque ni à la 1]. 2, ni à 141. 10 est indispensable et il n'y a pas de place pour lui.

(2) Sic Dittenberger, φυλάσσηται πάντα alii.

(3) Nous adoptons les restitutions de Paton.

(4) δὲς Dittenberger. Cf. Plutarque, Arafus, 14 : ἀποδειχθεὶς γὰρ αὐτοχράτωρ διαλλαχτὴς χαὶ κύριος ὅλως ἐπὶ τὰς φυγαδιχὰς oixovouias μόνος οὐχ ὑπέμεινεν, ἀλλὰ πεντεκαίδεχα τῶν πολιτῶν προσχατέλεξεν ἑαυτῷ.

(5) La restitution que nous proposons nous semble préférable à celles de Paton (οὗτοι δὲ πρῶτον μὲν φυλάσσ]οντον) et de Hicks 3 (οὗτοι δὲ σπουδαίως φυλάσσ]οντον), parce qu'elle exprime une idée nouvelle, à savoir que les conciliateurs devront d'abord vivre en bonne intelligence entre eux. Dans le texte généralement adopté φυλάσσ]οντον fait double emploi avec ἐπιμέλεσθον.

(6) Sic Bechtel.

(T) Sic Paton. Les mots of τε κατέλθοντες à la 1. 26 sont une restitution de Dittenberger.

(8) Sic Hicks.

(9) Aix|aota, Bœckh et, après lui, un grand nombre d'éditeurs, notamment Hicks 5 qui restitue : δίχασται, οὕτω δὲ ἐν τα]ῖς διαλυσίεσσι. — Δικαζόμενοι

χαὶ ἐν τᾶι συναλλάγ]αι ἐμμενέοισι πάντες χαὶ οἰκήσοισι τὰμ πό- 30 λιν καὶ τὰγ χώραν ὀμονόεντες πρὸς ἀλλάλοις - χαὶ περὶ χρημάτων μέτα τὸ παραδέδεχ]θαι (1) ταὶς διαλύσις ὡς πλεῖστα καὶ περὶ ὄρχω τόγ χε ἀπομόσσωισι οἱ] πολῖται, περὶ τούτων πάντων ὄσσα χε ὁμολογέωισι πρὸς ἀλλάλο]ις, οἱ ἀγρέθεντες ἄνδρες φέροντον ἐπὶ τὃν δᾶμον, ὁ δὲ δᾶμος ἀχο])ύσαις ἄ: χε ἄγηται συμφέρην βολλευέτω, 35 (8 ὅ) Αἱ δέ κε ὁ δᾶμος ἄγηται τὰ] ὀμολογήμενα πρὸς ἀλλάλοις συμφέροντα, ψαφίσασθαι χαὶ τοῖς κα]τελθόντεσσι ἐπὶ Σμιθίνα προτάνιος ὄσσα χε τοῖς λοίποισι ψα]φίσθη. (δ 6) Αἱ δέ χέ τι ἐνδεύη τῶ ψαρφίσματος, περὶ τούτω à χρίσις ἔστω ἐπ|ὶ τᾶι βόλλαι. (8. 1) Κυρώθεντος δὲ τῶ ψαρίσ-ματος ὑπὸ τῶ δάμω σύμπαντα] τὸν δᾶμον ἐν τᾶι εἰχός« ι» σται τῷ μῆννος AO μετὰ τὰν θυσίαν εὔξασθαι τ]οῖς θέοισι ἐπὶ σωτηρίαι χαὶ εὐδαιμονίαι τῶν πολίταν πάντων] γένεσθαι τὰν διάλυσιν τοῖς χατελθόντεσσι χαὶ τοῖς πρόσθε] ἐν τᾶι πόλι ἐόντεσσι, τοὶ[ς δ]ὲ ἴρηας τοἷς... «ον ο νου ...... KA] (2) ταὶς ἱρείαις ὀείγην τ[οἱ]ς ναύοις καὶ (3) αὔτοις μετὰ ἰρηίων προσέλ]θην. (δ 8) Τὰ δὲ ἴρα, τὰ ὁ δᾶμος [εἸὔξατο ὅτε ἐξ- AS ἐπεμψε τοὶς ἀγγέλοις πρὸς] τὸν βασίληα, ἀπυδόμεναι τοῖς βασίληος γενεθλίοισι χατ᾽ ἐνίαυ]τον * παρέμμεναι δὲ tar θυσίαι χαὶ [τοὶς εἴκοσι ἄνδρας καὶ rois ἀ]γγέλοις vois πρὸς τὸν βασίληα πέ[μφθεντας (4) τοὶς ἀπὸ τῶν πρόσθε ἐν τᾶι πόλι ἐόντων καὶ τοὶς ἀπ[ὺ τῶν χατελθόντων͵ (δ 9) Τὸ δὲ ψάφισμα τ]οῦτο ἀνχγράψαντας τοὶς ταμίαις [εἰς στάλλαν........}

Paton. Δικ] αιότατοι Dittenberger. Ainsi que l'a remarqué Paton, la restitution de Bœæckh trouble toute la phrase, car le sujet de ἔσσονται ὡς δίκασται ne peut être que οἱ διάλλαχται, tandis qu'en réalité le sujet de ἔσσονται est le même que celui de διαλυθήσονται.

(1) Sic Paton.

(2) La restitution de Bechtel, adoptée par Hicks ? et Dittenberger : τοὶς δὲ ἴρηας te al ἱροποίοις πάντας καὶ] ταὶς ipelais ne nous satisfait pas. 1 ne peut être en effet question que des prêtres et des prêtresses qui seuls ont les clefs des temples. La restitution τ] οἷὶς ἐν τᾶι πόλι ἕοντας est trop courte d'une lettre.

(3) Καὶ | τὰν πόλιν πανδάμι προσέλ]θην Hicks 3, Kai | αὕτοις πρὸς τὰ ἔδεα προσέλθην Dittenberger. Un texte de Polybe, relatif à l'entrée solennelle d’Attale dans Athènes (XVI, 25, 1, justifie la restitution que nous proposons. Ce texte sera cité plus loin.

(4) Sic Hoffmann au lieu de πεμφθησομένοις, qu'on trouve dans la première édition de Hicks, mais non dans la seconde.