LE SOLEIL FÉCONDANT

Rig-Véda, II. 8. 2.

Omnipotens Saviter, rerum sator, acer ab alto sanctum instaurai opus, divos hominesque beando; prosperus exoriens fulgentia brachia tendit æthere in immenso, circùm ludenlibus undis quæ terras récréant ventoque rotante feruntur.

Sed cursu in medio radios premil ; utque viator cui sopor in membris, tetrum non invocet Abim, continué occurrit Savitri nox aima cadenti, exhaustumque siti grato velamine mundum integit; at pia mens reditum præsentit, et ecce apparet Saviter rursùs sublimis in ælhrâ , irradiatque polos et lucis tempora signât.

Mane novo cunctis profertur ab ædibus ignis, inde sacro monitu surgens sol exit in auras flammeus, ut radiis lustret felicibus orbem. cursu præcipiti procedit victor, et hostes dispergens, cunctos animantes munere donat ; tramite sed medio cessât labor ille diurnus.

Tum pavidi dubitant homines, cœloque requirunt magnanimum hcroem quem vulgus luget ademptum. sed qui cernit aves per opaca silentia silvæ lucem expectantes, solis jàin prospicil orlum. clam Varunus enim, magnum per inane volutus s, pervenit ad metam redivivus, avesque feræque splendenlem vigiles læto clangore salutant.

Quid timcat Saviter, quem non domat ignifer Indra, Varunus Milrasve potens, aut Rudra sonorus? laus tibi ! munifico submissos numine serva. dona tibi ferimus, Bagas, rev aime deorum 3; respondens precibus, sponsus velut, accipe nymphas dulcisoni cantùs, exaudi vota precanlum!

HYMNE A BRAHMANAPATIS