GÉNIE DE LA MORT

Rig- Vèda, Vif. 6. 13.

Mritis, cede via! namque hæc via fausta deorum; non oculis, non aure rnalû. signetur; amicis parce vins puerisque, et sanctos desere cœtus.

Qui Mortis tardare gradum, qui longiùs aunos optatos proferre queant, his integra virlus, prospéra progenies, sacra pura et lauta parentur.

Sunt vitæ mortisque vices; si numina nobis dent veniam firmentque precanlum vota, relictæ in lusu, in choreis captemus gaudia vitæ.

Hoc vallo vivos lueor; ne transeat illud quicumque in latebras optât protrudere mortern. læla meæ genti centesima floreat æstas,

Utque dies mensesque, annis labentibus, æquà lege vigent, priscosque récentes rite sequunlur, huic utinam populo simili fluat ordine vital

Surgite; defunctum pro viribus unus et alter s: ïtineat; vestros, merito pietalis honore, lg-iipolens annos in longum prorogel ævum.

Vosque, piæ maires vivo consorle beatæ, lac ibi ferle novum, pulchrtVque in veste intentes, instaurate focum, lacrymis luctuque solulæ.

Et tu, fida cornes, placide tua tecta révisas; exstat et in pueris quos linquit nunc tibivita, usque recordanti palris infelicis amorem.

caractérise successivement : Surya, Agnis, Tvaster, Indra, Itudra, I’ushan, Vishnus, les Acvins et llshâ, Milras et Varuna.

1. Mrityus, Mritis , la mort, latin mors, grec p.6poç, allemand mord, russe mor, du verbe mri, mourir.

Arcum de manibus defuncli, pignus honoris, pignus et auxilii tollo; nunc ille recessit, sed nos forti animo sævos pergamus in hostes!

Jamque adeas, frater, gremium telluris opimæ virgineum; tibi det gratuni llorensque cubile; pro virtute tuâ nigro te servet ab Orco.

Terra, sinus aperi! ne lædas membra jacentis; mitis et aima viro, corpus lege, cou bona mater veste sub injecta dulcem fovet anxia naturn.

Terra sinus aperit ; sic molliler ossa quiescant. hic surgente die tibi lac lustrale feremus, hospitiumque suum domus liæc præbebit in ævum.

En tumulum struimus, membrorum tegmen opacum, quod Patribus placeat curâ constante tueri, et quod lama sacrum tibi det, solemne sepulcrum i.

Sed mea vita fugit, ceu penna affixa sagiltæ aéra transiliens; jam tempus sistere vocem, et cursum acris equi frenis cohibere lacendo.

HYMNE A AGNIS