CAPUT II

iDE I^ERPETUITATE PRIMATUS PETB I IN ROMANIS PONTIFICIBUS.

Quod autem in beato Apostolo Petro princeps pastorum et pastor magnus oviuni Dominus Cbristus Jésus in perpetuam salutem ac perenne bonum Ecclesiae instituit, id eodem auctore in Ecclesia, quie fundata super petram ad finem sœculorum usque firma stabit, jugiter durare necesse est. Nuili enim dubium, imo seeculis omnibus notum est quod sanctus beatissimusque Petrus, Apostolorum princeps et caput, lideique columna et Ecclesise catbolicœ fundamentum, qui a Domino nostro Jesu Cbristo et Salvatore bumani generis ac Redemptore claves regni accepit, ad boc usque tempus et semper in suis successoribus, episcopis sanctœ Romanse Sedis, ab ipso fundatœ, ej usque consecratse sanguine, vivit et prœsidet et judicium exercet (6) . Unde quicumque in bac Gatbedra Petro succedit, in secundum Cbristi ipsius institutionem primatum

(6) Cf. Epbesini Concilii Act. HI. et S. Pétri Cbrysol. ep. ad Eutych. presbyt.

Pétri in universam Ecclesiam obtinet. Ma net ergo dispositio veritatis, et beatus Petnis in accepta fortitudine petrœ perseverans suspecta Ecclesi^ gabemacula non reliquit (7). Hac de causa ad Hoinanam Ecclesiam propter potentiorem principalitatein necesse semper erat o:nnenî eonvenire Ecclesiam, hoc est, eos, qui sunt undique fidèles, ut in ea Sede, e qua Tenerandse communionis jura in omnes dimanant, tamqiiam membra in capite consociata, in unamcorporis compagem coalescerent (8).

Si quis ergo dixerit, non esse ex ipsius Christi Domini institutione seu jure divino, ut beatus Petrus in primatu super universam Ecclesiam habeat perpetuos successores; aut Romanum Pontificem non esse beati Pétri in eodem primatu S'Uccessorem; anathema sit.