I. Itinei: ment., c. ii
Son langage surtout était une musique ; il chantait :
« Surge igitur, arnica Christi, esto sicut columba niilificans in summa ore foraminis;
ibi, ut passer inveniens domum, vigilare non cesses ; ibi, tanquam turtur, casti amoris pullos
absconde ; ibi, os appone, ut haurias aquas de fontibus Sal valorisa »
Aspirant à la possession de son Maître souverain, de Jésus-Christ, véritable livre de vie, il laisse échapper ce soupir :
« O si talem librum invenire possem, cujus origo-aeterna, ciijusincorruptibilis-essentia, cujus cognitio-vifa, cujus scriptura-indelebilis, cujus inspectus-desiderabilis, cujus doctrina-facilis, cujus scientia-dulcis, cujus pi'ofunditas-imperscrulabilis, cujus verba-inenarrabilia, et unum tamen Verbum-omnia.
Vere qui hune invenit librum,
invenit vitam, et haurit sibi salutem a Domino*. »
Et dans le Soliloque ;
« O anima, attende,