ÉVÊQUE DE MEAUX

Envoyée par Hincmar à Charles -le -Chauve, et publiée pour la première fois sur le manuscrit 5549 de la Bibliothèque impériale de Paris, contemporain d'Hincmar lui-même et provenant trèsprobablement de sa bibliothèque.

PASSIO SANCTI SANCTINI ,

AB HINCMARO AD CAROLUM-CALVUM MISS A.

EX CODICE CONTEMPORANEO.

Sanctus Areopagites Dionysius egregia Pauli apostoli prœdicatione , fidei veritate illuminatus, et in nomine sanctae ac individuaî Trinitatis baptizatus, demumque cœlestium înysteriorum arcanis sufficienter instructus, Atheniensium est ordinatus episcopus. Procedente autem tempore, magistri desiderio et beati Pétri amore, quem una cum prœceptore suo Paulo apud sepulchrum vitae principis viderat, et docentem audierat, per revelationem ordinata sibi commissa ecclesia Romam venit. Quos nequissimi Neronis crudelitate jam martyrio coronatos invenit ; et a beato Clémente Pétri apostoli successore amabiliter ac honorabiliter susceptus, post aliquod spatium temporis, cum aliis ad eroganda divini

verbi semina in Gallias est directus. Qui praedicando et sermonem confîrmando sequentibus signis, Parisios Domino nostro Deo Jesu Christo ducente pervenit.

Destinatis quoque sociis per diversas civitates, ad dolos diaboli destruendos, et populos Domino acquirendos , Sanctinum ordinavit episcopum , et Carnotum eos illuminare qui in tenebris et in umbra mortis erant, inspirante Domino misit : ubi eum per aliquantum temporis immorari disposuit. Postea vero Meldensium civitati pastorem et episcopum constituit, ejusque suffragio Antoninum (qui junior ad distinctionem senioris Antonini pramominabatur) adbibuit. Domitianus denique impiissimus Caesar, post Neronem, saevissima persecutione in Christianos exaestuans , lictores ad perquirendum et comprehendendum Dionysium, cujus famam in destruendis idolis et convertendis ad Ghristum populis per multos audierat, in Gallias misit, ut eum diligenter perquirerent, et inventum ac coinprehensum, aut idolis sacrificare cogèrent, aut diversis suppliciis affectum occiderant. Quos cum beatus Dionysius ad fines Parisiorum appropinquare comperit, Sanctinum et Antoninum ad se accersivit; quibus praecepit ut sermones et agones ipsius sollerter intenderent, et memoriae commendarent : ac quibus tormentorum generibus per passionum supplicia vitam finiret conspicientes, Romanas sedis pontifici, et fidelibus quos tune ibidem invenerint (quia unde in orbem Christianorum persecutio procedebat, illic ardentius conflagrabat) per ordinem nunciare quantocius studerent; eosque obnixe deposcerent, ut Atheniensium civibus ea nota facerent : quatenus et ipsi Domino, pro cursu laborum ejus expleto, gratias agerent et erga cultum ejus devoti fièrent.

Corisummato siquidem beato Dionysio per martyrii palmam, Sanctinus et Antoninus, sicut eis prceceptum fuerat, Romam iter aggredi maturaverunt, et venientes in Italiam, Antoninus valida febre correptus est. In cujus obsequiis per aliquot dies Sanctinus immoratus, consilio ac consensu ejusdem Antonini, ne preeceptio beati Dionysii quacumque occasione impediretur, peragere cœptum iter disposuit : et sufficienter xeniis ac honestis linteis principi domus, in qua jacebat Antoninus, commissis, petiit et per Dorninum obtestatus est eum ut si Antoninus convalesceret, exinde illi abundantissime ministraret ; si vero vita decederet, bonestissime sepeliret, et sic iter quod cœperat peragendum arripuit.

Et cum beatus Sanctinus fines Romanorum jam contigit, Antoninus vita decessit. Quem princeps domus, retentis omnibus quae sibi in obsequiis ejus commendata fuerant, stabuli sui in quo animalia ejus inanebant, axes levavit, et in fossam ubi stercora et urinse animalium defluebant, projecit, et desuper axes remisit. Qua? mox omnia Sanctinus per Spiritum Sanctum cognovit, et cum maxima festinatione reversus ad domum in qua Antoninum jacentem dimiserat flens et dolens pervenit et principem domus interrogavit : Ubi est, inquiens, Antoninus frater meus carissimus? Is autem lictis gemitibus ac suspiriis, simulata maestitia : Mortuus est, inquit, et sicut mihi commisisti, ipsum honestissime sepelivi. Cui Sanctinus : Mentiris, inquit, fili diaboli. In sterquilinium projecisti eum, virum sanctum et justum ; et nunc veni mecum ad stabuli locum in quem projecisti eum. Is autem timoré perculsus, non est ausus reniti quin cum eo veniret ad locum

ubi eum projecerat. Et levantes inde axes, Sanctinus cum lacrymis clamavit voce magna, dicens : Antonine, frater, in nomine Domini nostri Jesu Christi, pro cujus nomine et amore passus est pretiosus martyr Dionysius, surge et perficiamus simul obedientiam, quam idem pater et magister noster communiter nobis praecepit. Et statim Antoninus stercore obvolutus snrrexit : quem Sanctinus de stabuli fossa extraxit, et diligentissime lavit, et mundis ac honestis vestimentis induit; sicque offerentes Deo sacrificium laudis, eucharistiae corporis et sanguinis Christi participai sunt : et accipientes cibum confortati sunt, et iter cceptum aggredientes, Romam auxiliante domino pervenerunt. Et jam beato Clémente martyrio coronato, in eadem sede sanctum Anacletum natione Graecum de Athenis, qui fuerat a beato Petro apostolo presbyter ordinatus, consecratum pontificem invenerunt.

Cui per omnia, sicut beatus Dionysius eis praeceperat, actus et martyrii ejus ordinem narraverunt. Perfectoque negotio ad civitatem Meldensium reversi, ubi sanctœ praidicationi ac piis operibus insistentes, Sanctinus plenus fide et virtutibus, ac bonis operibus, ad cœlestia régna transivit. Cui Antoninus in episcopatu successit, et perplures annos in sancto officio degens, cum multiplici bonorum operum fructu et animarum lucro migravit ad Dominum, cui est honor et gloria per omnia seeculorum saecula. Amen.

Voir chapitre VI , n° 22.