στεῖνος] Gen ἃ στεῖνον dans le texte

475. [δίενται] διώκονται. ἀπὸ βαρντόνου τοῦ δίω, παρ᾽ ὃ τὸ ἑνικὸν (δίοιτο᾽ « κνώδαλον ὅττι δίοιτο» (Od. XVII. 317). ἔστι δὲ καὶ περισπωώμενον᾽ ἔνϑεν τὸ δίημι {παρ᾽ ὃ τὰ πληϑυντικὰ δίενται «ἵπποι ἀερσίποδες πολέος πεδίοιο»), δίενται καὶ δίεσαν᾽ «αὕτως ἐνδίεσαν.» 1]. XVII, 584.) Cf A. ὃ

178. [λαβραγόρην] προπετῆ ἐν τοῖς λόγοις, τουτέστι λάβρον καὶ ϑρασύν. Cf A ad 378.

485. [δεῦρό νυν] ἢ εἰς τοῦτον τὸν τόπον, ñ € δεῦρό νυν » ἐγκελευ- 10 στιχῶς. συσταλτέον δὲ ἐνθ᾿ ἀδε τὸ «νῦν» διὰ τὸ μέτρον. Cf ΒΤ. Cf A.

534. [ἤχιστος) πάντων ἡττωμένος, ἀσϑενής ἢ ἄτεχνος. ἥἧκιστος ψιλῶς καὶ σημαίνει ἐλάσσων. παρὰ τὸ ἧχα, ὁ δηλοῖ τὸ ἡσυχῆ, ap’ οὗ χαὶ τὸ ἥκιστα, ὃ ἐναντίον ἐστὶ τοῦ μάλιστα. οἱ δὲ παρὰ τὸ ἔχω, ὁ 15 ἐστιν ἐπέχω. τινὲς δὲ ἀπὸ τοῦ ἥσσων, ἀμαθῶς. CfT. Cf A. Cf Β. CfL.