ἐξομένω] Gen, a dans le texte : ἑξομένων

4418. [ἐπιτροχάδην)] ἐκ τοῦ τρέχω" βραχυλόγοι yip —— τουτέστι πυκνὰ καὶ πολλά. AD.

᾿ [ἐπιτροχάδην ἀγόρευε] παρατρέχων τὰ περισσὰ καὶ τὰ καίρια μόνον λέγων. T. BL 118 p.

" 248. [σχῆπτρον] σημειωτέον ὅτι ἕκαστος ----------------- χατ᾽ αὐτοῦ. 5 ADT.

7 2419. [αἵδρει] ἄιδρις ἡ εὐθεῖα καὶ ἡ δοτικὴ αἰϊδριὶ, καὶ δι εὐφωνίαν τὸ ἕτερον à μετατίθεται. ΟΥ̓ ΒΙ,. T. Cf A.

᾿.449, [νιφάδεσσιν ἐοικότα] ὁ τρόπος μεταφορά" τὸ λευκὸν δὲ τῶν νιφάδων τὴν σαφήνειαν τῶν λόγων δηλοῖ. Cf. BLT. 10

“id. τὴν γὰρ συνεχῆ καὶ σύντονον ---------------- διὰ τὸ πυκνὸν αὑτῶν. D moins les 3 derniers mots ὁ τρόπος μεταφορά, copiés en tête de la sCcolie précédente.

᾿ 224. [οὐ τότε ----------- αἀγασσάμεϑα)] οὐχ οὕτως, φησὶν» τὸ εἶδος ἔϑαυμάσαμεν τοῦ ᾿ΟΟδυσσέως ὡς τὸν λόγον. CT. Cf BL. CFA. 45

᾿338. [τανὐὑπεπλος] ὁ ἕως τῶν ποδῶν pv χιτὼν πέπλος λέγεται, χαὶ ἔστιν ὁ μὲν τῶν γυναικῶν πέπλος, ἱμάτιον δὲ τὸ ἀνδρεῖον. Cf D 2 p.

᾿ 932. [ξείνισσεν] ἐκ τούτου καὶ τοὺς λοιποὺς ———— παρὰ Meνελάῳ. D. 40

ἐπεμνήσθη. AD 2 p. | |

7 237. [πὺξ ἀγαϑὸν]) οὗτος γὰρ καὶ τὸν ἀφόρητον —— ᾽Αργοναυτιχὼν. AD p 1190.

1. sur A 1. 9-10 après ἄνετον τρόπον un espace en blanc; le texte reprend ainsi: ἐπὶ μὲν Μενελάου τὸν σύντομον᾽ ἐπ᾽ éxeivou μὲν γὰρ εἶπε. x. τ᾿ À.

23-24, οἱ περισπώμενοι ἐνεστῶτες οὐχ ἐπεζήτει ἡ ἑλένη. Le copiste ἃ substitué à la dernière ligne de cette scolie la 2° ligne de la scolie suivante.

CHANT 1Π|. ὅ7

μοι αδελφούς" κασίγνητοι yap λέγονται οἱ καὶ ἕτερον τῶν γονέων ἀδελφοί.

440, [ἡ δεύρω] ᾿Ιωνικὴ ἐπέχτασις τοῦ o εἰς ὦ. Cf BLT.

" 242. [καὶ ὀνείδεα) στικτέον εἰς τὸ « ὀνείδεα», εἶτα «πόλλ᾽ & μοί ἐστιν». ἑαυτῆς δὲ κατηγοροῦσα ἔλεον ἐπισπᾶται. Cf BLT. 5 ” 286. [οἶνον ἐύφρονα] τὸν οἶνον εὔφρονα φησι᾿ παρὰ γὰρ τὴν ὄνη-

σιν ἐτυμολογοῦσιν, ὡς καὶ τὸ «αὐτὸς ὀνήσεαι αἴ κε πίησθα » (IL VI, ᾿ 248. [κύὐπελλα] χὐπηλά τινα ὄντα, ἐν οἷς ὁ πηλὸς χεῖται ἦτοι ὁ οἶνος, ἢ κύπτω κύπελλον. Jusqu'à χεῖται T. 10 ᾿ 250. [ὄρσεο Λαομεδοντιάδη] τελεία ἐστὶ μετὰ τὴν προσαγόρευσιν. μήτηρ δὲ Πριάμου ------ “,ο[ἅ, ΄' Ελλανικὸν Στρυμώ. Jusqu'à προσαγόpeuoty BLT. Cf A. Le reste dans AD. Gen. ajoute comme D: Σκάμων δὲ ἐν τῷ περὶ Λέσβου φησὶ Θόωσαν τὴν Τεύχρου.

᾿.463. [βήσετο] ᾿Αρίσταρχος βήσετο γράφει. T ire p. Cf A. 15 δίφρον] δίφορός τις ὦν, παρὰ τὸ δύο φέρειν, τὸν ὁπλίτην καὶ τὸν ἡνίοχον. Ὦ.

᾿ 273. [ἀρνῶν ἐκ κεφαλέων) σημειωτέον ὅτι τῶν ἐναγιζομένων τοῦ χάπρον. BLT 2 p.

“916. [Ἴδηϑεν) ἡ ἐξ Ἴδης ὡς τινες τὸ γὰρ ϑὲν ----τ------------- λαμ- 25 βάνεται D. λαμβάνεται de Gen. II.

“477. [Ἠέλιος] ἀντὶ τοῦ "Πελιε᾽ ἔστι χὰρ τὸ σχῆμα αἀντίπτωσις, ὀρθὴ ἀντὶ χλητικῆς. ᾿Αττικὸν δὲ τὸ ἠέλιος. Cf A. CfT.

12. Στρυμὼ] Στράμων. Στρυμώ est la leçon d'Apollodore 1Π], 12, 3.

13. Σκάμων] Στάμις. Sur la leçon Σχάμων voir C. Muller Hist. G., Fr. IV. 494. 22. sur B 1. 11 τὰς τρίχας οὐχ ἐπιβάλλουσι.

* 278. [καὶ οἱ ὑπένερϑε] ἐκφοβῶν δὲ τοὺς Τρῶας τοὺς οὐρανίους Θεοὺς καὶ ἐπιγείους καὶ ὑπογείους καλεῖ. διδάσκει δὲ δεισιδαιμονεῖν nai ὅτι καὶ μετὰ ϑάνατον οὐκ ἀπαλλάσσονται οἱ ἄδικοι. BL ad 279. p. T p.

"479. [τίνυσϑον] δυϊχὸν τὸ « τίνυσϑον »* πρὸς Πλούτωνα γὰρ καὶ Περσεφόνην ὁ λόγος. A abr. 5

"284. [ei δέ κ' ᾿Αλέξανδρον κτείνγ)] εὔλογον ἀπολογίαν δίδωσι τοῖς Τρωσὶ τοὺς ὅρκους καταβαίνουσιν « εἰ xreivn » εἰπὼν « ὁ Μενέλαος τὸν ᾿Αλέξανδρον »" οὐ γὰρ ἔκτεινεν. Cf BLT ad 381. 10

“ 286. [τιμὴν] τιμὴ ἐνταυϑα τὸ πρόστιμον. λέγει δὲ τὸ ἥμισυ τῶν ἐν Τροίᾳ κτημάτων. ἔϑος δὲ τοῖς παρακαϑημένοις ------------------ τὸ ἐπιζήμιον ὁρίζει. Jusqu'à πρόστιμον Of À. De λέγει δὲ ἃ κτημάτων D. Le reste — BLT moins la dernière ph. |

“496. [éxyeov] οὐκ εἶπεν ἔσπενδον, ἀλλ᾽ «ἔχχεον », προειδὼς τὸ ἀτελὲς αὐτῶν. TBL.

᾿80ὅ-806. πιϑανῶς ὑπεξάγει τὸν πατέρα, ἐπειδὴ παράβασις τῶν ὄρχων ἔμελλε γίνεσθαι. Cf BLT p. 20

840. [ἢ fa καὶ ἐς δίφρον] εἰς τὴν πόλιν ἀποκομίζει τοὺς ἄρνας" oi γὰρ ἐγχώριοι ἔχρυπτον τῇ yn td (ἐν opxous) σφαζόμενα, οἱ δὲ ξένοι ϑαλάσσῃ ———— διδάξων. A moins la dernière ph. BLT.

οὖ 844. [Πριάμοιο mais] Πορφύριος -------------καὶ Λυκόφρων. AD.

AD BL 116 p.