sur À 1. 5-6 οἶδέ τε πάσχων

6 CHANT If.

380. [ἐγχεΐ χαλκῷ] καὶ πῶς φησιν᾽ « ἐκ δέ μοι ἔγχος ἠΐχϑη παλάμῆφιν ἐτώσιον » ; ἢ οὖν δύο δόρατα ἐθάσταζεν, ἥ τινος τῶν παρόντων ἥρπασεν, ἢ τὸ ἐμπεπηγὸς σπασάμενος ἐπεδίωκεν. BLT. Cf A. Cf Β ad 379.

383. [κηώεντι] τῷ πρὸς τὸ κεῖν ἐπιτηδείῳ, ὁ ἐστι κοιμᾶσϑαι. Cf D. 5

"387. [ναιεταὠσῃ] ναίω, ἐξ οὗ ναιέτης καὶ ναιετῶ ῥῆμα, ὡς κυνηγέτῆς κυνηγετῶ, καὶ διαλύσει ναιετάω. Cf ABLT 1e p. Gen. 1° ajoute : ναιετάᾳς. καὶ ἔδει μὲν ναιεταούσῃ (ὡς) βοαούσῃ, ἀλλ᾽ ἔστιν ὅμοιον τῷ 10 « ἰδρῶσαι , ἦγον δὲ. » (Il. XI, 598).T 2 p

" 388. [ἤσκειν] ἰστέον ἔτι τοῦ εἱστήκειν, ἤἥσκειν, ἐδεδειπνήκειν, ἥδειν, τὰ πρῶτα πρόσωπα διαιρούμενα εἰς ὃ καὶ ἃ παρ᾽ Ἴωσι γίνεται" εἱστήxeæ, ἤσκεα, ἐδεδειπνήκεα χαὶ ἤδεα, καὶ ἀποβάλλουσι τὸ ν διὰ τὴν τοῦ ἃ κατάληξιν. τὸ οὖν τρίτον πρόσωπον τούτων εἰς E λῆγον προσέλαβε 15 τὸ ν᾽ εἱστήκεεν, ἥσχεεν. (ἐδεδειπνήκεεν, ἡδεενν, ὃ συναιρεϑὲν παρὰ τοῖς Αττικοῖς φυλάσσει τὸ ν.

"400. [ἢ] τὸ «ἢ» περισπαστέον ----- --- --αλλ᾽ ἀόριστον. T Cf BL. Gen. ajoute : τὸ δὲ « 7 » ἀντὶ τοῦ ὄντως.

" MAO. κεῖσε] ἐκεῖ; τὸ πάϑος ἀφαίρεσις. 20

"410-111. ἐπιτηδὲς ἐν ταῖς ἀγαναχτήσεσιν οὗ παραλλήλως λέγει ὡς τὸ « τίπτε με κεῖνος ἄνωγε μέγας “εός » (IL. XIV, 90).

"414. [un μ᾽ ἔρεϑε σχετλίη) τὸ ἀνεξίκακον τῆς ϑείας πυρὸς» BL 26 p. T.

[un ——— σε μεϑείω] μετωνυμικῶς duti τοῦ ——} 25 ἐποίησα. BL {89 p. T.

2.3 ἐκ δέ μοι ---------- . ἐτώσιον] ἔγχος dé μοι παλάμηφιν ἑτώσιον ἠΐχϑη

10. ναιετάας καὶ ἔδει] ναιετᾶς διαιρέσει ναιετάω καὶ ἔδει. Gen. l’a transcrit par erreur dans son supplément les deux mots διαιρέσει ναιετάω qui font double emploi avec διαλύσει ναιετάω

21. οὐ παραλλήλως λέγει] οὐχ ἀλληλολογεῖν, Même leçon dans Par. 2556.