Allusion probable h la préface de Martin BellLe
diaboli videtur intrasse in hominem, quse non sustulit primas qualitates, sed in servitutem redegit ac ut universus homo sibi paralus esset ad serviendum conlra Deuni corapulit. Essentia enim ejus violenter hominem adigit ad sibi inserviendum.
Tertia vero natura rursus essentialis mihi videtur ac imperium diaboli tolIere.Naturalis enim essentia Christi, intrans in hominem ridelem,eum non solum libérât ab imperio et servitude diaboli, sed filium Dei facit. Christi natura divina habitans in renato non extinguit et expeliit secundam naturam, sed eam privât et in servitutem redigit ac ne quid possit compellit.
De hac re quid tibi videatur quaeso per otium disputes (est enim ea disputatio tibi familiaris) ac ad me transfern cures. — 8 calend. septembr. 1555, Leouerdiœ in Phrysia.
Quod me pio viro De Phalesio, anno superiore, coramendaris, gratias
Tuus ex animo humilis discipulus,
Hesselus Aysma, Pbrysius *.
Suscription : Clarissimo et doctissimo D"" D. Seb. Castalioni graecarum literarum professori apiid Basilienses. Basileae.
LU
Lettre à Félix Flatter.
29 juillet 1556.
Autogr. : Bàle. freygrynœisches Institut. Brlefsammluag, vol. 9.
Sebastianus Castalio Felici Plattero S.
Rogatus, ut saepe antehac a pâtre tuo, scribo tibi, mi Félix, ut per felicitatis viara incedas; hoc est ut ea facias quœ facientes felices pronunciat Magister apud Matheum cap. b, 6 et 7. Memineris vitara brevem, artem longam et oportere non solum niedicum sed etiam œgrotum fungi offlcio -. Medicus Christus non décrit suo : tu ne tuo desis. Da operam et noli committere ut te dormientem illa dies opprimai. Vale, mi Félix.
Die 29 julii looG.
Suscription : Felici Plallero, à Montpelier.
1. Le Frison Hessel van Aysma (aussi écrit Aitzema) fut syndic de Groningue dès 1560 et joua un certain rôle dans le soulèvement des Pays-Bas (voir Van der Aa, Uiogr. Woordenb., 1, 460). Une lettre à lui «dressée en 1587 lui donne pour titre : Frisix prxtidi oigtlanlitfimo (Gabbema, Epist. cent, très, 433).
•2. On retrouve ici textuellement la métaphore familière à Castellion et sur laquelle il a tant insisté pour redresser celle de Calvin (voir notre chapitre .\i.\, notamment p. 191).