GETA, ANTIPHON, PHORMION
geta (sans apercevoir Antiphon et Phormion).
O fortune ! ô fortune propice ! de quelles faveurs inespérées vous comblez mon maître Antiphon en ce jour !
ANTIPHON
Que veut- il dire?
54o PHORMIO. ACT. V. SCEN. VIII.
CETA.
Nosque amicos ejus exonerastis meta !
Sed ego nunc mihi cesso, qui non humerum hune onero
pallio; Àtque hominem propero invenire* ut haec? quat coq-
tigerint, sciât?
ANTIPHO.
Num tu intelligis , hic quid narret ?
PHORMIO.
Num tu?
ANTIPHO.
Nihil.
Tantumdem ego.
GETA
Ad lenonem hinc ire pergam : ibi nunc sunt.
ANTIPHO.
* Heus, Geta.
GETA
Hem tibi.
Num mirum, aut novum est, revocari, cursum quom institueris ?
ANTIPHO.
Geta.
GETA
Pergit hercle : nunquam tu odio tuo me vinces.
ANTIPHO.
Non mânes?
LE PHORMIQN. ACT. V, SCÈN. VIII. 34i
GfiTÀ.
Et de quelles frayeurs tous délivrez ses amis! Mais à quoi m'atausai-je ? Pourquoi ne pas jeter mon manteau sur mes épaules, et courir chercher mon homme» pour l'informer de cet événement ?
antiphon (à Phormion). Comprenez- vous quelque chose à ce qu'il dit?
PHORHION.
Et vous?
ANTIPHON
Rien du tout.
PHORHION.
Et moi tout autant.
GETA
Je m'en vais chez le marchand d'esclaves, ils y soat présentement.
^ntiphon.
Hola , Geta.
Hola toi-même : merveille bien étonnante, s'entendre appeler quand oq commence à courir.
ANTIPHON
Geta.
geta (à part).
Il continue, ma foi. (Haut.) Tu as beau crier, tu n'y gagneras rien.
ANTIPHON
Tu ne t'arrêtera» fM ?
Ï42 PHORMIO- AGT. V. SCEN. VIII.
GETA
Vapulabis. Curialis vernula est, qui me vocat.
Id tibi quidem jam fiet, nisi resistis, verbero.
GETA
Familiariorem oportet esse hune, qui minitatur malum. Sed isne est queni quaero , an non ? Ipsus est.
PHORMIO.
Congredere actutum 1 .
ANTIPHO.
Quid est?
GETA
O omnium, quantum est qui vivant, homo hominum
ornatissime !
Nam sine controversia ab diis solus diligere, Antipho.
ANTIPHO.
Ita velim : sed, qui istuc credam itaesse, mihi dici velim.
GETA
Satin' est, si te delibutum gaudioreddo?
ANTIPHO.
Enicas,
PHORMIO.
Quin tu hinc pollicitationes aufer : et quod fers, cedo.
GETA
Ho!
Tu quoque hic aderas, Phormio?
Aderam : sed tu cessas ?
LE PHORMION. ÀCT. V. SCÈN. tlll. 545