SCENA ADDITA

PHEDRIA, PHORMIO.

PHEDRIA.

liiST profecto deus qui, quae nos gerimus, auditque et

videt.

Neque id verum exîstimo, quod vulgo dicitur; Fortuna humana fingit, artatque ut lubet.

Ohe, quid istuc est? Socratem, non Phedriam?

Offendi, ut video. Cesso adiré et colloqui?

Heus Phedria, unde tibk haec nova sapientia, Idque in tam magno, quod prae te fers, gaudio?

phedria.

O salve amice? o Phormio dulcissime, Salve. Nemo 'st omnium quem ego magis nunc cuperenr quam te.

PHORMfO.

Narra istuc quaeso, quid siet.

PHEDRIA.

Immo ego te obsecro hercle ut audia», Mea Pamphila civis Attica est, et nobilis, Et dives.

PHORMIO.

Quid ais? Anne, obsecro, somnias?

lll^\M%ilVUlWlVMMMlVIA«««MlUM«l