CAP. IV

Ad sapientiam igitur abhortalio. fer eam ad Constantiam teniri . et serio monitajuventus, ut sérias Philosophm Utteras cura amœ/iioribus illis et liheralihus conjungat.

Dixerat Langius. et postremo illo tam alto et cojistanti sermone, vere fateor, dederat me in stuporem. qiiem tamen abrupi, 0 te felicem, inquiens, otii pari ter et curarum ! et ô vix hiimaiiam in homine vitam ! quam utinam parte aliqua imitari mihi fas : et per vestigia ista serpere, etsi longo intervalle.

Langiiis velut castigans, Imitari? inquit, imo superare. nec sequi tibi solum hic jus, sed praeire. Parum enim, Lipsi , parum in hac Constantiae et Virtutis via ipsinospromovimus : nec fortibusbonisque pares adhuc sumus, sed projecte mollibus aut malis paullo fortasse firmiores. At tu cujus végéta et alta indoles, accingere. et me duce, viam hanc ini quae recta ad firmitudinem et Constantiam ducit : Via quam dico, Sapientia est; cujus sequabilem et tranquillam orbitam, quaeso moneoque, ne ultra fugias calcare. Litterae tibi hactenus cordi et novem istae dese ? placet. scio enim amoeniore hac et oxterna doctrina excoli et praeparari prius animum debere, non ante idoneum cui divina semina committantiir . sed illud non placet, si in his adha?-