VOLONTÉ CONJECTURALE, ADMISE CHEZ LES ROMAINS
249. Mais à Rome, ia question de savoir si la volonté de faire un fidéicommis était suffisamment annoncée, dépendait totalement de l'arbitrage du juge.
Voluntatis quæstio in œstimatione J'udicis est. L, 7, Cod, de fideic.
250. Comme les fidéicommis étaient traités avec la plus grande favcur, et comme il ne s’y agissait que d’une volonté précaire, c'est-à-dire, où la simple prière valait un commandement (a), on y admettait les conjectures, non seulement sur les cas qui ne concernaient point l'existence du fidéicommis, mais même lorsqu'il était question de cette existence,
In causa fideicommissi, UT CUMQUE PRECARIA VOLUNTAS QUÆRERETUR, CONJECTURA POTUIT ADMITTI. L, 64, ff. de legat. 20.
La Glose dit: Fideicommissaria substitutio probatur per conjecturas.
Neptis quidem primé facie, propter conditionis verba, non admitti videbatur, SD CUM IN FIDEICOMMISSIS VOLUNTATEM SPECTARI CONVENIA', absurdum esse respondi, cessante primû substitutione, partis neplt pelitionem
(a) Supra, chap. 8 et 4,
DÉRRPEE
denegari, quam totam habere voluit avus, si novissimns fratris quoque portionem suscepisset. L. 57, ff. ad. S. C. Treb, $ 1.
In causa fideicommissariæ substitutionis, dit Cujas, conjectura voluntatis sufiicit, etiamsi verba non sufficiant (a).
Suficit, dit Pérégriinus, voluntas tacita et ex conjecturis colligibilis (b).
251. Bien entendu qu'il fallait des conjectures puissantes et très probables.
Non divinare debemus, disent les Docteurs, non sunt somniandæ substitutiones (c).