HENRICI M AN I BU S

Carmmibus sparsi nuper tua facta per orbem, Nunc, heu ! sitnt fatis carmina danda tuis.

Viribus Herculeis, proestanti corpore Princeps,

Insignis mevitis, et pietate gravis, Virtutis patriœ, regni successor aviri,

Gallorum Henricus sceptra superba tulit. Obtigit hœc juveni, nullo consorte, potestas,

Quod nec magnanime fata dedere Iovi. Quem juvenem et validum Franciscus senserat hostem

Vergentem hic Princeps reperit in senium Factis ille suis omneis longo ordine Reges

Vicit, et hoc munus vix duo lustra subit. Pro tulit Imperii fineis, hostisque superbi

Fortunam fregit, lusit et ingenium. Utque olim invicti cessit Victoria Pœni

Scipiadœ ultori, Martia Roma, tuo : Sic fato Henricus verso, divisque secundis,

Ulterius vetuit Ccesans ire minas.

Ac primùm belli auspiciis melioribus usus,

Consilium solers dum tegit arte suum. Bollonam fœde amissam sic cepit, ut illam

Viderit, et visam ceperit ille simul.

Publicus assertor, vindex justique, bonique

Servavit multis mœnia, régna, domos.

Reginam, et Scotiœ regnum dotale Britannis

Eripuit, Gallo junxit et imperio.

Illius ut vireis pugnax Germania sensit,

Sic eadem supplex sensit et ejus opem. Quid memorem Senas, defensaque mœnia Parmœ,

Quoque tenet miles Corsica saxa Ligur ? Quid Latias urbeis, ipsam quid denique Romain Quam Régis tcxit religiosus amor ?