Henri II
2. Bel éloge, qui rappelle ces paroles fameuses de Tacite : « Ad postremum Nero virtutera ipsam eiscindcre concupivit, interfecto Thrasea Pœto et Barea Sorano. » Ann,, XVI, 21.
3. Henri de Bourbon, marquis de Beaupreau, tils da prince de la Roche- sur-Yon ; il périt malheureusement à la suite d'une chute de cheval, en décembre 1560. « Accidit et sub id tempus, ut Henricus Borbonius, Belloprati marchio, Rupisuronii filius, cumyix xv annosageret, et jam in illa setate egregiam de se omnium spem conci-
ix toto regum duo fanera vidimus anno* ;
En mox Augustae tertia damna domus^.
ecidit heu, divum sanguis, puer; occidit, in qiu>
Quod totus merito Jugeât orbis habet.
im vir consilio, jam canus moribus : una,
Cur posses puerum dicere, forma fuit, ur douant quae mox répétant, lugendaque terris
Ostentant raptim gaudla falsaDei*?
n quia vel vidisse sat est : mediocribus uti
Sorte datumnobis; maxima numen habet?
sset, miserabili admodum casu perierit, inter currenim ex equo cadente lapsus, et a robusto Garoli Robert i arciani, Molevriœ comitis (Robert de la Marck comte de aulevrier), concitato cursu ejus yestigiisiubsreDtc equo inciilcatns et protritus: qu^emors non solam parentibus liunicum filium sibi ereptum inconsolabiliter lugebant, id uniTersae aulae luctuosa fait. » De Tbou, Hist., XXVII,
1. Plus eiactemement : en 17 mois. Henri II mourut le » juillet 1559 ; François II, le 5 décembre 1560.
2. La mort du jeune marquis de Reaupréau eut lieu su de jours après celle de François II : ce Qui res cuosius notant (continue De Thou, loc. cit.) observabant mili» toto terrarum orbe illustrissime primum ac nossimum bsredem eodem mense decidisse. >^ On sait ne les Bourbons, qui devaient bientôt bériter du trône, Bscendaient de saint Louis par Robert de Glermont, son xième fils.
3. On se rappeUe, à la lecture de ces vers, les plaintes juchantes de Virgile sur un jeune prince mort avant âge :
Ostendent terris hune tantura fata, neque ultra Esse sinent : nimium vobis romana propago Visa potens, superi, propria hsec si dona fuissent.
(^n., 1. VI, V. 870.)