IV. — Documenta secundæ partis

In illà precatione, quà divinissimi libri postrema pars continetur, primüm illud : veram sapientiam quae continenti: quoque nomine appelletur, Dei esse donum (vri, 94; 1x , 4, 9,40). Hine ad finem usque libri, decursà Pentateuchi historià edocemur, quà mente, quo fructu sacra legatur historia ; consideratà scilicet divinà sapientià, quae suis semper consulat, ulciscatur malos; quo loco hanc habemus divine justitiæ, æternæque legis regulam; per qua quis peccat, per haee et torqueri (xr, 17) ; impiosque sibi esse supplicio, et convenientissimis affici poenis : tüm illud præclarissimum; Deum pareentem omnibus, non uno semel ictu, totäque effusà irà conficere adversarios, sed lenté et paulatim, ut ad poenitentiam provocet; nec nisi contumaces suaque misericordie contemptores adigat ad interitum; quó enim potentior, eó indulgentior, nihilque præproperè aut inordinate, sed omnia mensurà, pondere, numero apta disposuit (xr, xi).