III. — Non prelio, nec prece

Président probali quique seniores, honorem istum non prelio, sed icstimonio adepti. Neque enira

— DE S.\CU. CEERI STATU. iOHO

prelio ulla rcs Dei constat. ( Tertiîu.., Apolog., c. 09. )

Qui amictu clariore conspicuus fulgere sibi videtur, quibus hoc sordibus émit ut fulgeal. ( S. C>pb., episl. 'iAd Donat.)

Procul dubio Deus offendilur, si ad sacros ordines quisquam non ex meriio, sed ex favore, quod absH, aut ex venalilaie provchiiur. { S. Grec, apud S. Bonav., lib. i Pharet., c. 22. )

Tria dicuntur esse munerum gênera : scilicet munus a manu, munus ab obsequio, niunus alingua. Et munus quidem a manu, pecunia : munus ab obsequio, obedientia subjeclionis : munus a lingua , favor assentaiionis. (S. Petr. Dam., opusc. 22 contra cleric. aidicos, cl.)

Ordinationes qua;, inierveniente prelio, vel precibus, vel obsequio alicui personne ea inlenlioneimpenso, etc., falsas esse dijudicamns. Quoniam qui tabler ordinantur non per osiium , id est per Chrislum, intrant : sed , ul ipsa Veritas leslalur ( Joan. x, i ) : Fures sutit et lalrones. ( S. Greg. VII, refertur i, quaest. 1, cap. Ordinationes.)

Huic negotio non se ingérai rogans. Concilio, noi> prece agendum est. ( S. Bern., lib, iv De consid., cap. i. )

Adulanlem et ad placilum cujnsque loquentem, unum de rogantibus puta, eliam si nihil rogaveriu Scorpion! non est in facie quod formides, sed pungjt a cauda. ( S. Berx., ibid. )

Alius pro alio, alius forte el pro se rogat. Pro quo rogaris, sit suspeclus. Qui ipse rogat pro se, jam judicalus est. Nec inleresl per se, an per alium qui* roget. ( Ibid. )

ART. V. — De divinœ vocationis indagandœ, agnoscendœ, et exseqiiendœ mediis.

Sectio prima. — Oratio.

Doce me ul faciam voluniaiem tuam , quia lu es Deus meus. Si non me docueris, faciam voluniaiem meam, et deserel me Deus meus. ( S. Auc, in Psal. cxLii.)

JSolam fac mitii. Domine, viam in qua ambulem^ quia ad te animam meam levavi. ( Psal. cxLii, 8.)

Omni tempore benedic Deum ; et peteabeout vias tuas dirigat, et omnia consilia tua in ipso permaneant. ( Tob. iv, 20. )

( Chrislus ) exiit in montem orare ; et erat pernoctans in oralione Dei : et cum dies factus esset, vocavit discipulos, et etegit duodecim ex ipsis. ( Luc. Yi, 12, 13. )

Posl oralionem Chrislus elegil discipulos, ut doceat eliam nos quando quempiam in spiritale ministerium sumus ordinaluri ; ul cum precibus hoc faciamus, ul rcvelet quis idoneus sit. ( Theopuylact., in Luc, cap. vu )

El erat pcrnoctans in oratione Dei. Spccies libî datur, forma prœscribilur quam debeas semulari. Quidcnim te pro salute tua facere oporlet, quaiido pro te Chrislus in oratione pernoclai V Quid te ta-

•lOol ŒUVRES COMPLETES DE M. TRONSON.

cere convenit, c»m vis aliquod pietalis oflicimuadoriri , quando Clirislus missurus apostolos oravit prias? (S. Ambr., lib. v Comment, in evang. Luc, cap. VI, in ead. verba Luc. vi, 12. )

Cuin videris quse agenda sunl, ut convalescas ad agenda quaj videris, ascende tu ad orationem. Ora instanter, ora perseveranter, sicut ille pernoctabat in oralione ; et dabit Pastor bonus spiritum bonuni petentibus se. ( S. Bern., serni. 4 De ascens. )

Sectio secunda. — Indifferentia.

Quicunque rêvera voluiUatem Dei addiscere volunl, suam prius voluntatem mortificare debent. ( S. JoAN. Clini-, Da discret., grad. 26, c. 4.)

Divinam voluntatem inquirentes abdicatis omnibus affeclionlbus suis, animum suum a propria voluntate penitus exaclum, et in neutram partem magis vergenlem Dec per orationem exhibentes , cognitionem divinae voluntatis perceperunt. {Ibid.)

Pendeat inter utrumque voluntas nostra, aut saltem neutri parti nimis inhîereat, cogitans semper ne forte altéra pars magis Deo placeat, et parati siraus voluntatem ejus sequi, in quamcunque partem eam cognoverimus inclinari. (S. Bern., Serm. quomodo voluntas nostra divinœ volunt. tripl. subjici debeat. )

Volimtatem suam suspensam teneat, donec prrelatum interroget, et ab eo quserat Domini voluntatem. {Ibid.)

Quis lioc Hiorlalium definire praesumat? Deus forsitan vocat; quis audeat dissuadere ? Forte non vocat; quis appropinquare consulat? Utrum vero vocatio Dei sit, annon sit, quis scire possit, excepto spiritu, qui scrutatur etiam alta Dei, vel si cui forte revelaverit ipse? (S. Bernard., epist. 8, Ad Brunon. episc. Colon, elcclum.)

Sectio tertia. — Consiliunu § I. — Quod consilium de vocatione petenduml

Fili , sine consiiio niliil facias , et post faclum non p'œnitcbit. {Eccli. xxxii, 24.)

Sacra quiedam res est consilium. (S. Basil., in ha. i, 26.)

Est qui sibi soli crédit, quod pessimum est , et hoc duntaxat reputat, quod obdurata adinvenlione concepit. (Petr. Blesens.,/)e institut, episc, cap. 2.)

Si rem proposueris arduam, prius tecum délibéra, postea cum multis quorum fidcm probaveris. (Petr. Blesens., De institut, episc, cap. 2.)

Insolenlia magna est, non pro ratione, sed pro libidine agere; et bestiale est appetitum consilio anteferre. (Petr. Blesens., ibid.)

Feceris rem Deo magnopcre acceptam , si consilium exspectes. Nemo enim invenietur, qui non indignus sit consiliarii , nisi Deus, et soins pênes q'uam sapientia est omnis. (B. Antiocuus, hom, 83.)

§ II. — Cur consilium de vocatione petendum ? I. — Quia divina voluntas occulla, et non facile agnoscitiir.

Quis hominum poterit scire consilium Dei? aul quis poterit coyitare quid velit Deus? {Sap. ix, 13.)

Jncertœ providentiœ nostrœ... dijficilc œstimamus qnœ in terra sunt , et quœ in prospcctu sunl , invcnimus rnm lubore : quœ aulcm in cœlis sunt , quis investiyavit? sensum aulem tuuni qui sciet? (Sap. ix.)