DE CLERICORUM ORDINE

que iiituitu, ut hujus vitje babeat necessarl» ; eyangelizat ut nianducet, et perverso nimis ordine, cœlestibus terrcna mercalur. (S. Bernard., in Declum., cap. 5.)

XXXIII. Ipsa ecclesiasticœ dignitatis officia in turpem quiestuni, et tencbrarum negotiumtransiere; nec in bis salus animarum, sedluxus quaeritur divitiarum. Propter boc fréquentant ecclesias, Missas célébrant, psalmos décantant. (S. Bernard., serm. 6, in Psalm. xc : Qui habitat.)

XXXIV. Mundi ergo lucrum quxrilur sub ejus honoris specie, quo mundi destrui lucra debueranl. (S. Gregor., Pastoral,, part, i, c. 8.)

XXXV. Hodie in promotionc quorumdam prima quocstio est, quai sit sumnia redituum, non quic slt conversatio subjectorum. Verunitaincn Deus non Irridclur : ad bonorem vocavit te propter onera, jion ad multiplicandum numerum faniiliac , aut equoruni ; non ad dandas parentibus dignltates , sed ad damiam scienliam salutis plebi ejus. (Petr.BIcs., episl. 15.)

XXXVI. Si clericatus te titillât desiderium, discas quod possis docere, et ralionabilem bostiani offeras Christo ; ne miles antequam lyro, ne prius magislcr sis, quam discipubis. (S. Hieron., episl. i ad Ruslic.)

XXXVII. Esset autem sine dubio niclius salvari in humili gradu fidelis populi, quam in cleri sublimitate, et deterius vivere, et dislrictius judicari. (S. Bernard., De convers. ad cleric, cap. 21.)

XXXVIII. Nuuc vero quia sola attendilur gloria, purum esse clericum erubescitur in Ecclesia, seqiie viles xslimant, et inglorios, si quocunque eminentiori loco non fueriut sublimati. (S. Bern., Episi. ad Henric. Senon.)

XXXIX. Si altiorem quam meliorem esse dcleclat, non prsmium, sed praecipitium exsoectamus. (Id., episl. 1 ad .irdution.)

XL. Nullus laicus ad quemlibel gradum ecclcsiaslicum repente pronioveatur, nisi post inutatuni habitum ssecularem , diuturna conversalione inler clericos fueril comprobatus. {Conc. Roman., an. 1059.)

XLI. 0 quam praîsumpluosa temeritas ! ille praeponitur ovili divino, qui nescit adbuc dominari spirilui suo. (Nicolaus papa, episl. 2.)

XLII. Si quis indigne sacerdotii subliniilalem siW usurpare sit ausus, lenebras sibi exteriores, judiciumquc absque misericordia sibi consciscit. (S. Epiirem, De sacerdot.)

XLIII. Usurpati ausus sacerdotii, sacrificium in sacrilegmm, et vilam convertit in mortera. (Petr. Blesens., episl. 116.)

XLIV. Nemini cito manus imposueris, inquil Apostolus. (/ Tim. V, 22.) Quid est cito manus iniponereî nisi ante selalem maluritatis, ante lempus examinis, ante meritum laboris, ante experientiam discipbnae, sacerdotalem bonorem non probatis Iribuere. (S. Leo, episl. 87.)

XLV. Sicul caput Ecclesiae Cbrislus, Cbrisii aulem vicarii saccrdoles ; sic «t m eligendis bis, curam

331 (i:iJVRES COMPLEiES

oporlet esse perspicuam. Irreprehensibiles enim esse conveuil, quos prœesse necesse est corrigendis : uec quidquam illi déesse personae, pênes quam est religionis summa, substantia disciplinae. (Hormisd. papœ cpist. 25.)

XLVI. Caslus et humilis eligatur, ut quoeunque locorura pervenerit, omnia vitse propriai integritate purificet : nec prelio, sed precibus ordinetur. Tantum ab ambitu débet esse sepositus, ut quaeratur cogendus, rogatus recédât, invitatus effugiat ; sola illi suf- »ïragetur nécessitas excusandi : profecto enim indignus est sacerdotio, nisi fuerit ordinalus invitus. (L. xxx, Codic. de episcopis et cleric.)

Maxime ambicndus, quia minime ambitiosus, non studet suscipere saccrdotium, sed mereri. (Sidon. Apoll., hi Concione: de Simplicio epise.,\.MiEpist.)

XLVII. Taies ad minislerium eligantur clerici, qui digne possint Dominica sacramenta tractare ; melius est enim Doniini sacerdoti, paucos habere ininislros, qui possint digne opus Dei exercere, qiiam multos inutiles, .qui onus grave ordinatori adducant. (S. Clem. pap., epist. 2 ; réf. dist. 23, c. Tnlem.)

XLVIII. Divinos ordines largiri, oportet districti seniper esse judicii : rarum enim est omne, quod magnum est. (Zozimls, papa, epist. ; refertur dist. 59, c. Si officii.)

XLIX. Dilatata videtur Ecclesla, ipse etiam cleri sacratissimus ordo, fratrura numerus super nuraerum mulliplicalus est. Verum elsl multiplicasli gentem. Domine, non magniûcasti laetitiam. (S. Beius., De convers. ad cleric, c. 21.)

L. Multi sacerdotes, et pauci sacerdotes ; multi nomine, pauci opère. (S. Curysostom., hom. 43, Oper. imper f. in Matlh.)

LI. Ut vinea Domini ex illi us prœcepto rite semper colatur ; multaque messis in ejus horreum reportetur, multis operariis opus est ; quorum tamen non tam numerus, quam virtus spcctanda est. Paucos enim idoneos et probatos habero saiius est, quam multos inutiles ; alque adeo ipso \it;e génère perniciosos. (Conc. Burdigal., an. 1583.)

LH. Messis quidcm mulla, operarii vero pauci. Ecce mundus sacerdolibus plcnus est ; sed Uunen in messe Dei rarus invciiilur operator : quia otlicium quidem sacerdotale suscipinms ; sed opus olDcii non implcmus. (S. Grec, hom. 17.)

LUI. Tempora a majoribus constitula serventur, iiecciio quilibet lector, citoacolythus, cito diaconus, cite saccrdos liât. Quia in minoribus olficiis si diu perdurent , et vita eorum parilcr et obsequia comprobantur. Ut ad saccrdotium poslea, emensis stipendiorum merilis venianl ; nec pra;ripiant (juod vita probata mcretur accipere. (Innocent. I, epist. 4 ad Felic, cap. 5.)

LIV. Prudentcr et divinilus factum est, ut pcr tôt gradiis ad saccrdotium ascenderent Ecclosiic mijiislri ; in quibus si punctuatim, scrvatis tetuporun) insierslitiis. consiûtercîit prcmoli, exerciliis urdinuiu

DE M. TUOiNSON. 552

proxime susceptorum sedulo vacantes , aiigelicœ pnv fecto vita; vires ecclesiasticos haberemus. {Conc. Burdiij., an, 1624.)

LV. Ignorât momentaneus saccrdos humUitatem et mansuetudinem ruslicorum ; ignorât blanditias Christianas : nescit seipsum contemnere : non jejunavit, non flevit, non mores suos sœpe reprehendil, et assidua meditatione correxii : non substantiara pauperibus erogavit.... Necdum discipuli, jam magistri sunt. (S. Hieron., epist, ad Océan.)

LYI, Heri sacrilegi, hodie sacerdotes ; heri profani, hodie sacroruni antistites; veteres vitio, pietate rudes et récentes . discipuli simul, magistrique pietatis creantur, (S, Greg. Nazianz., orat. 21.)

LYII, Uno die sanctos fingimus, eosque sapientes, et eruditos esse jubemus, qui nihil didieerunt, uec ad saccrdotium quidquam prius contulerunt prêter velle, (Id., orat. 20.)

LVIII. Quando baec erunt, inquient homines ad omnia celeres, nec satis cauti ? Quando lucerna super candelabrum? Ubi talentum. (sic enim gratiam vocant)?H3ecii qui amicitia (juam religione fervidiores sunt. Quando haîC erunt, et quae mea est ratio quaeritis, viri fortissimi? nec extrema quidem senectus huic rei praestituta, longum terapus censer» débet. (Id., Apoiog.)

LIX, Currilur in clero passim, ab omni œtaie et ordine, a doctis pariter et indoctis, ad ecclesiasticas curas ; lanquam sine curis jam quisque victurus sit, cura ad curas pervenerit, (S, Bernard., Epist. ad Henric. Senon.)

LX, Quid miseris illis dixeris qui se conjiciunl in tantam abyssura suppliciorum ? Omnium quos régis, raulierum, et virorum, et puerorum a te reddenda est ratio. Tanto igni caput luum subjicis. Miror au fieri possit, ut aliquis ex rectoribus sit salvus. (S. CuRYSosT., hom. 34 in Epist. ad Hebr.)

LXI. Yirtutibus pollens coactus ad regimen veniat; virtutibus vacuus nec coactus accédât. (S. Grec, Pastoral., part.i, c. 9.)

LXII. Sed divinis dispositionibus subditus, atque a vitio obstinalionis alienus, cum sibi regiminis culmen imperatur, si jam donis prœventus est quibus cl aliis prosit ; et ex corde débet fugere, et iuvilus obedire. (Ip.,i6irf., cap. 5.)

LXIII, Impietatis crimen est neglectis verbi Dei studiis, sollicitudines suscipere saeculares. (S. Clemens, Epist.)

LXIV. Ha;c res saccrdotem vilem reddit ; et revercnliam sacerdotalem annihilât, (Disl. 88, cap. 4.)

LXV. Gui porlio Deus est , nihil curare débet praetcr Deum, ne altcrius impediatur necessitalis muncrc. Quod enim ad alia olficia confcrtur, hoc religionis cullui,' atque huic noslro olTicio decerpitur. (S. Amiîr., De {uija sœculi, cap. 2.)

LXVI. Qui Deum hicrcditatc possident, absquc ullo inipcdimento saiculi, Deo servire sludeant, el paupcres spiritu esse coniendaiit-, ut congrue illud Psalmistx diccre po'osial : Domimis purs Imnetlilatis

MANUEL DU SEMINARISTE. —

mcœ. (Psal. xv, 5.) (S. Isjdor. lïispal., lib. ii, De

offic, c. l.)

LWH. Gloria episcopi est inop'ux; pauperum providere : ignominia sacecdotis est, propriis studere diviliis. (S. Hierox., Epist. ad Nepotinn.)

LXVllI. Propterea vocantur clerici, \el quia do sorte suiuDomini, vclquiaipseDoniinus sors, idcst, pars clericoruni est. Qui aulem vcl ipse Doniini est, vol Doiuiuum partein habet, taleni se exhibere débet, lit et ipse possideat Dominum, et possidealur a Do- Miino. Quod si quidpiam aliud habueritpraîter Dominum, pars ejiis non erit Dominus. (Id., ibid.)

LXIX.. Quid potest eo esse felicius, cuiefiicitursuus Conditor ceiisus ; et hsereditas ejus dignatur esse ipsa Divinitas. (S. Prosper., lib. ii De vita actii].,c. 16.)

LXX. Portio nostra sit Dominus, atque ascripti turmis conlribuliuni Levitarum, non remancamus lerreni , quibus terra non remanet ; inchoerausque ut a sîeculi lucris, sic quoque a culpis peregrinari. (SiDON. Apoll., lib. IX, epist. 3.)

LXXl. Eligant sibi alii partes quibus fruantur, terrenas et temporales; portio sanctorum Dominus neternus est : bibant alii mortiferas voluptates, pars calicis raei, Dominus est. (S. AuGDST.,tn psal. xv.)

LXXII. Yis scire quid intersit inter sacerdotes Dei , et sacerdotes Pharaonis ? Pharao concedit tcrram sacerdotibus suis : Dominus autem sacerdotibus suis partem non concedit in terra, sed dicit eis: Eyo sum pars vestra. {Num. xvni, 26.) Observale ergo, qui haec legitis, omnes, Domini sacerdotes, et videte quae sit differentia sacerdolum, ne forte qui partem habent in terra, et terrenis cultibus ac studiis vacant, non lam Domini quam Pharaonis sacerdotes esse videantur. (S. Elcher., lib. m, in Cen., c. XLVii.)

LXXllI. Obsecro te, ne oflicium clericatus, genus antiquœ militise putes, id est, ne lucra saeculi in Christi qu«ras militia : ne plus habeas, quam quan-

do clericus esse cœpisti NonnuUi enim sunt,

qui possident opes sub Chrislo paupere, quas sub locuplete et fallace diabolo non habuerant : al suspiret eos Écclesia divites, quos mundus tenuit ante niendicos. (S. Hieron., Epist., ad Nepolian.)

LXXIV. Ne clerici sacris initiati aut beneficiati se suamque operam laicis quantumvis nobilibus addicant, ad rerum domesticarum dispensationem, negotiorum civiliuni procurationem , cellai vinariœ, vel annoniK reginien, aut aliud vile, indecorumque suo ordini nunislerium. {Conc. Rhemens., ann. 1583.)

LXXV. Salis videtur absurdum , ut clerici quis praetendat in ordine speciem, et saecularium teneal vivendo conversationem ; et quem a laicorum turmis professionis conditio séparât, turpe est, si vcl domeslica conversatio, vel pcculii abominanda proprietas laicuni esse convincat. Quid enim illius polerit concupiscentiam saliare, cui non polcst ipso Deus in possessione sufficere? (Petr. Daniian., opnsc. i De coir m. vita canon.)

DE CLEHICORUM OIIDINE. ^^

LXXVl. Non requvritur a nobls divtti .um indigentia, scd conlemptus. Divitiœ, inquit David {Psal. Lxi, H), si affluant, nolite cor apponcre : non dixit, ne affluant, sed ne cor apponatur. Porro cor prohibuit apponerc, sed non manum. Possumus itaque licite divitias possidere, si tamen earum nos non reputaverimus dominos , scd ministros ; si intellexerimus patrimonium pauperum esse patrimonium Christi ; si proventibus Ecclesiifi , si pauperum necessitatibns erogantur. (Arnulph. Lexov., Serm. in conc. Tnron.)

LXXYII. Convenit pastoribus Ecclesiarum res Ecclesiic possidere, non ab his possidcri ; et ut Prosper scribit, eas possidendo debent contemnere et non sibi, sed aliis possidere. {Conc. Parisiens, vi,

lib. I, cap. 18.)

.LXXVHI. Scientes nihil aliud esse rcs Ecclesiye , nisi vota ûdelium, pretia peccatorum, et patrimonia pauperum. (S. Prosper., lib. n De vita activ., cap. 9.) LXXIX. Res pauperum non pauperibus dare, par sacrilegii crimen esse dignoscitur. Saue patrimonia pauperum facullates Ecclesiarum ; et sacrilega eis crudelitate subripitur, quidquid sibi ministri et dis , pensatores, non utique domini vel possessores, ultra victum accipiunt, etvestitum. (S.Bernard., Declam., c. 7.)

LXXX. Quidquid prœter necessarium victum , ac simplicem veslitum, de allari rétines, tuum non est, rapina est, sacrilegium est. (Ïd., epist. 2 ad Fulcon.)

LXXXI. 0 quanta abusio est Christi dilari divitiis, et Christovelle nihil iradere ! Nonne thesauri Christi sunt facultates Ecclesiae ? unde temporalia Ecclesiis sunt praerogata stipendia? nonne propter Christum? nonne ut pauperibus erogentur ? Noli igitur, tu qui présides, retinere quod alienum est, ne fuili reprehendaris in causa. (Laur. Jcstinian., De comptinctione et complanctu Cliristianœ perfect.)

LXXXII. Ne res ecclesiaslicas quse Dei sunt, ^ consanguineis douent ; sed si pauperes sunt, iis ut pauperibus distribuant ; eas autem non distrahanl, nec dissipent illorum causa. Imo quam maxime potest, eos sancta synodus naonet, ut omnem humanum hune erga fratres , ncpotes , propinquosque carnis affectum, unde multorum maîorum in Ecclesia seminarium exstat, penitus deponant. {Conc. Trid., sess. 25, cap. 1 De reform.)

LXXXIII. Nihil est quod alios niagis ad pielatcm et Dei cultum assidue instruat, (|uam eorum vita et exemplum, qui se divino ministerio dedicarunt. Cum enim a rébus sseculi in alliorem sublali locum conspiciantur, in eos tanquam spéculum , reliqui oculos conjiciunt ex iis^ue sumunt quod imitentur. {Conc. Trident., sess. 22, cap. 1 De reform.)

LXXXIV. Vita dericorum, liber est laicorum. {Synod. Turon., an. 1537.)

LXXXV. Sic decet oinnino clericos, in sortpm Domini vocatos , vitam, moresque suos onmes conw poucre; ut habilu, goslu, incessu, scmione, aliisqu.

r.yi

OELYHES COMPLETES DE M. TRONSO?ï.