Henri II
2. Bel éloge, qui rappelle ces paroles fameuses de Tacite : ce Ad postremum Nero virtutem ipsam exscindere coDcupivit, interfecto Thras^ea Pœto et Barea Sorano. )) Ann., XVI, 21.
3. Henri de Bourbon, marquis de Beaupreau, tils du prince de la Roche- sur-Yon ; il périt malheureusement à la suite d'une chute de cheval, en décembre 1560. a Accidit et sub id tempus, ut Henricus Borbonius, Belloprati marchio, Rupisuronii fîlius, cumvix xv annos ageret, et jam in illa œtate egregiam de se omnium spem conci-
ix toto regum duo funera vidimus anno^ ;
En mox Augustae tertia damna domus^.
ccidit heu, divum sanguis, puer; occidit, in quo
Quod totus merito lugeat orbishabet.
im vir eonsilio, jam canus moribus : una,
Cur posses puerum dicere, fonna fuit, ur douant quae mox répétant, lugendaque terris
Ostentant raptim gaudia falsaDei^?
n quia vel vidîsse sat est: mediocribus uti
Sorte datumnobis; maxima numen habet?
isset, miserabJH admodnm casu perierit, inter correnim ex equo cadente lapsus, et a robasto Caroli Roberti arciani, Molevris comitis (Robert de la Marck comte de aulevrier), concitato cursu ejus yestigiis iubœrente equo >DCUlcatus et protritus: qusmors uon solum parentibus aiunicum filium sibi ereptum inconsolabiliter lugebant, id univers» aul» Inctuosa fuit. » De Thou, Hist., XXYII, lit.
1. Plus eiactemement : en 17 mois. Henri II mourut le I juillet 1559 ^ François II, le 5 décembre 1560.
2. La mort du jeune marouis de Beaupréau eut lieu su de jours après celle de Firançois II : « Qui res cuosius notant (continue De Tbou, loc. cit.) observabant milis toto terrarum orbe illustrissim» primum ac nossimum bsredem eodem mense decidisse. » On sait ae les Bourbons, qui devaient bientôt hériter du trône, escendaient de saint Louis par Robert de Glermont, son xième fils.
3. On se rappelle, à la lecture de ces vers, les plaintes >uchante8 de Virgile sur un jeune prince mort avant âge :
Ostendent terris hune tantum fata, neque ultra Esse sinent : nimiuni vobis romana propago Visa potens, superi, propria hsec si dona fuissent.
(JSn., 1. VI, V. 870.)