CAPUT K

Tripla assignatiur explicatîo hujus oraculi : Rogaviprote, VtXxe^ftttumdeficUUfidestua; et tu aUquandoamoersuMy cof^rmafraires iuos. Prima expiicatio spectat solam Pétri personam, iu ut Christus d promiseri^ post acceptum Spiritum sancttim, fidem nuUo temporis intervallo defectaram. Eo sensu Augustinus hune locum interpretatus est , dum disit > : « Quaudo rogarit ergo ne fides ejus « defioeret, quid aliud rogarit, niai ut haberet in « fide Uberrimam, inrictissimam, perseTerantissi- « mam voluntatem ? »

Secundaexplicatiospectatuni?ersalem£orJesiam, qus supra indeficientem Pétri fidem , tanquam inconcussum fundamentum posita erat. Hune sensum Patres passim amplexi sunt. Qoid enim magis est consentaneum , quam intelligere de arce superexstructa , hoc idem quod de ards fiindamento promissum est, quando quidem promissio f undameuto facta, fundamentum non spectat nisi in ordine ad arcem fondatam.

Tertia expiicatio spectat sedem apostolicam, in quaPetrus aeternum sedet , et in fide dooenda nunquam defidt. Porro hic sensus tanta testium nube inculcatur, ut singulae traditionis paginx quae sedis hujus primatum asserunt, illud Christ! oraculum sic interpretentur. Neque certe quisquara vere catholicus, si forte abnormes quosdam critîeos excepéris, hanc textussacri interpretationem respuere ausus est. Ipse Meldensis ultro fatebatur hune esse germanum hujus loci sensum, quem tota traditio ratum habuit.

Quinetiampatet hune sensum prae caeteris duobus litterae accommodari. Enimvero petitio Christi angustos vit» Pétri fines excedebat , siquidem in confesso est apud omnes, Christum hic orasse pro tuenda in persecutionum procdlîs Ecclesia. Quod si petlvisset solummodo Ecciesiae incolumitatem quamdiu Pétri persona riveret, vana fuisset haec petitio : igitur constat hanc petitionem spectare perpetuam Ecdesix formam , firatresque a Petro confirmandos ad finem usque saeculi ne portas înferi praevaleant. Interpretatio autem quae universalem Ecclesiam spectat , eo sensu verissima est, ut jam dixi, quod ea quae de soliditate fundameoti dicuntur, procul dHbio dicta consentur in ordine ad firmandam arcem, quae hoc fundamento nititur. Sed aliud est quod Christus loquatur de fundamento in ordine ad arcem fîindatam; aliud est quod loquatur de arœ

■ De Correp. et CraL cap. TUI, o» 17. t X.

I fiindata, non de fimifamento. Verum qoîdem est Christum loqoi de fundamento in ordine ad arcem fundatam rsedfolsissimnm est Christom non loqui directe, expresse, et immédiate de fundamento, cujus firmitas arcem ipsa firmam fadet. Itaque haec Christi verba directe et formaliter exprimunt futuram fundamentî firmitatem; ards Tcro âmdatae firmitas est tantum finis, propter quem firmitas fundamenti promîttitmr : onde patet sensum, qni sedem apostolicam speetat , esse praealiis textui proprium etaeeommodatnm.

Quibus positis , breris erit et expedita nostra contra Meldensem argumentatlo. .

Ex oonfesso ultimus hic sensus Mxtene congruit ; imo, ut jam demonstratom, eongruit prae utroque alio, et a tota traditione eonfirmatur.

A tqui, ex confesso, uterque aUus iile sensus, juxta vocum tenorem , enuntiat fidem quae nullo temporis puncto defectura est.

Ergo a pari ultimus ille sensus, juxta vocum tenorem, enuntiat fidem quae nullo temporis puncto defectura est.

Quando haec verfoa interpretantur de persona Pétri, non haec ita intdligunt, ut dieant Pétri personam post acceptum Spiritum sanctum non defeeturam in fide, quin protinus resipîscat; sed plane et absolute pronuntiant Petrum ne minutissimo quidem temporis puncto a recta fide esse exorbitaturum. I^ ratione, quando haec yerba interpretantur de uni- ▼ersali Ecdesia, non dicunt eam brevisdme resorrecturam, si aliquando circa fidem docendam oed* derit. Quare igitur hoc de sede aposfeolica dictum fuisse contendunt? nonne sunt haec eadem Christi verba quae hune simplioem sensum exprimunt ? Haec Tcrba , ut non d^ficûufidet tua, exdudunt paritef, ex tripiici sensu, omnem omnino defectum. Ex his Christi verbis optime infertur sedem Pétri, ne minîmo quidem temporis puncto in docenda fide esse defeeturam, quemadmodum infertur Petrum post illapsum Spiritus sancti nunquam fore in fide nutantem , et universalem Ecclesiam nunquam erraturam esse in fide docenda. Eadem vox eleficiat, idem significat pro universali Ecdesia, et pro apostoiica sede; unde inferendum est hanc vocem pro utraque negare ipsissimos eosdem defectus.