‹ Œuvres de Jérémie Bentham (volume 2)Chapitre 164 sur 547 · CHAPITRE V · texte numérisé non relu

CHAPITRE V

DU CAUnONNEMEirr.

Demander caution c'est exiger d'un homme dont on appréhende quelque procédé qu'on veut prévenir, qu'il trouve une autre personne qui consente à porter une certaine peine en cas que ce procédé ait Heu.

Au premier coup d'oeil , le cautionnement parait contraire aux principes que nous venons de poser, puisqu'il expose un innocent à être puni pour un coupable. Il faut donc qu'il soit justifié par un avantage plus qu'équivalent à ce mal. Cet avantage, c'est la grande probabilité de prévenir un délit et de s'assurer de la responsabilité d'un individu.

Ce qui fait le mérite du cautionnement, c'est la grande influence qu'il exerce sur la conduite de l'individu soupçonné. Représentons-nous ce qui se passe dans son esprit. Des amis généreux viennent

metuuntur), à materna vel avitâ , omnium etiam proximorumhœreditate ac successione habeauturalieni,testamentis extraneorum nil capiant,sint perpétué egentes ac paupercs, infamia eos paterna semper comitetur, ad nullos prorsùs honores, ad nulla sacramenta perveniant : sint postremô taies, ut his perpétua egestale sordentibus, sit et non solatium et vita supplicium.

Voici Marc-Aurèle :

Non unquam placet in imperatore vindicta sua doloris , quœ etsi justior fueril, acrior videtur. Quarô flliis Avidii Cassii et genero et uxori veniam dabitis. Quid dico veniam, cum illi nihil fecerint ? Vivant igitur securi, scientes sub Marco se vivcre. Vivant in patrimonio paterno pro parte donato, auro, argento,vesiibu8 fruentes: sint vagi et liberi, et per ora omnium ubique populorum circumferant meœ , circumferant vestrœ pietatis exemplum.

(Extrait du Nord lUtéraire, etc. ; par Olivarius à Kiell.)

Page 1