S IV

Jam profecto ex prœmissis infcrre cam quaî satis patct conclusionem liceret, ni prius aliquas excutcre difiicidlates salius esset, ut nihil obstet quin veritas palam appareat.

Si S. Clarus primo vel etiam secundo seci\lo apud avos Evangelii praidicator veni'ill, inio paclo fil trcs tanlum Episcopos nominari adnumerarique in Catalogis .Nannctcnsinm Pontilicuni , ah Apostolo nostro usque ad S. Similianum qui lloruil circa annum quadringenlesimum '? Num per lot annos tam pauci sedere prœsules sibi succedentes ?

ÎSihil valet objcclio si S. Clarus , ut plures aistiniant utique moris lune «rat, fuit Episcopus Regioniarius , siculi aiunt. Etiamsi noster Apostolus-

1 dirlioiniairc IlisUiriiiuc cl ili'iujrnph'inin- de lu l'rnvincc de Hrolnij'ic, 1780, ilcruui cdidcrunl A. Martcvilh; ci I'. Variii, ,iniio 185o. Verbo Manies.

raullis jam lotis liiloi luinine illuslratis , Naiinelica in civilato laiulem sedem suam Episcopalem lixerit , nuiuquid non polorit inimediatos et conlinuos aon habere succcssores ? Quam miillis decansis, his remolioribus œlalibiis, in regiouc niaxima ex parte idololalii;e dedila , séries Episcoporum interrompi potuil sedesque vacare? Scd admlttamus constanter exslitissc S. Claro successores nec longius Ecclesiam Nannotonsorn viduam fuisse ; niini accurata et intégra nobis asservata fuit Episcoporum ab hoc lemporc rccensio ? Quis nesciat, inler eruditos, indices Priesuluin nostrorum decimo seplimo secnlo fuisse ordinales , raeliori saiie quo licuerit modo , sed incerto admodum et ferme ex arbilrio pro phiribus, ita ut non habeantur magnse auctoritatis apud doctos? Nomina enim Pontilicura priorum seculorum non inventa fuerunl in diplycbis lideliter exarala et transmissa , sed quasi fortuito collecta sunl, ex charlis, cenotapbiis , monumentisve, si quandoque Icgenda occurrerenl ; et posl tôt bella civilia extraneaque, post tôt barbarorum incursus qui omnia caede , incendie, vasiatione miscebanl, quomodo horum Episcoporum raemeria, sivc scriptis, sive Iraditione ad nos pervenerit, non parum miraiidura est.

Attameii si prioribus seculis praico (idei Nannelas Clarus raissus est, qua ratione Christo lucrifacere potuit duos fratres, Donatianum et Rogalianum glorieses marljTes ; cum , consensu omnium , sub Maxiraiano et Diecleliano imperatoribus , Chrislum confessi ac passi sunt?

Ad ha;c dissolvenda une brevique verbo epus eril : S. Clarum, et SS. Martyres fuisse coa;ves error est populi, recenliori œtate inlroductus, ob novas auctorum modernorum bistorias. In tota rétro antiquilate nullum apparet indicium quo similis adstrualur opiuio. Acta SS. Martyrum nec S. Clarum nec quemvis alium neminant Episcopum , dicunl tantum Regatianum non fuisse baptizatum propter sacerdotis absentiam fugitivam. Quisnam fuerit ille sacerdos, prorsus ignoralur. Jam vidimus Bollandianos sic interpretari vocem sacerdotis: forte, sancti Similiani , ait Papcbrocbius.

Semper remanet duos fratres Donatianum et Regatianum esse et die primes qui , in his regionibus , fidei nomen dcdere et pro Christo sanguinem fudere ?

NuUibi legitur in antiquioribus monumentis SS. Donatianum et Rogalianum primes fuisse qui ISannetis fidem acceperint , cl si quid similis subindicatur, eo sensu intelligi débet quod inter concives primi fuerunl Christiani ex illustri prosapia erti et ampla cendilione donali. Ad id ferle temporis , in Ecclesia Nannetensi , veluli in Ecclesiis Cerinlhi et Roma; . non multi fuerunl polenles, non mulli nobiles, non mulli diviles ; usque duui nostri duo Martyres, splendore ortus, ferluna , a;late insignes, fidem