‹ Vie et correspondence de Pierre de la Vigne ministre de l'empereur Frédéric IIChapitre 257 sur 264 · CHANSON AMOUREUSE DE PIERRE DE LA VICNE EN LANGUE ITALIENNE · texte numérisé non relu

CHANSON AMOUREUSE DE PIERRE DE LA VICNE EN LANGUE ITALIENNE

Cette pièce, depuis longtemps publiée dans les recueils de Corbinelli et de Crescimbeni , reparaît ici corrigée d’après les manuscrits du Vatican, n«» 3213 et 3260.

Oh poless’io venire a vo’ amorosa Corne ladron ascoso, e non paresse!

Beu mi terria in gioja awenturosa,

Se amor tanlo di bcne mi facesse.

Si ben parlante, donna, con voi fora,

E direi corne v’amai lungamenle Più che Piramo Tisbe, dolcemente,

E v’ameraggio , infin ch’ i’ vivo ancora.

Vostro amore mi tiene in tal disire E donami speranza e si gran gioja,

Che non euro sia doglia o sia martire Membrando l’ora ch’io vengo a voglia;

Ches’io troppo dimoro, aulentc cera,

Sara ch’io pera e voi mi perderetc.

Adunque, bella, se ben mi volete,

Guardatc ch’io non mora in vostra spera (speranza).

ilia canzonetta, porta i tui compianti A quella chc in balia lia lo inio core T Tu le mie pcnc contale davanti ,

E dille com’io moro per su’ amore.

E mandant! per suo messagio a dire Cotn’io conforti l’amor ch’io le porto.

E s’io ver lei feci mai alcun torto,

JJonimi peniténza a suo volere.

AUTRE CHANSON AMOUREUSE DE PIERRE DE LA VIGNE, AUSSI EN LANGUE ITALIENNE.

Inédite, publiée d’après le manuscrit de la bibliothèque impériale, fonds italien, n» 554, fol. 131 , en papier, écriture de la fin du quinzième siècle.

Messer Piero delle Viyne.

Assai cretti celarc Cio che mi convien dire Che lo troppo tacere . Non ce mancn stagione E di troppo parlare Puo damio adivenire;

Perche mavene temerc Luna e laltra cagione 1 Quando huotno ha temenza Di dir cio chc convene Lievemente adivene Che in suo dire è fallenza.

Huomo temcnte non è ben suo signore,

Pero sio fallo il mi perdoni Amore.

1 Nous reproduisons textuellement l’orthographe du manuscrit sans tenir compte des élisions.

Certo ben son temente Di mia v&glia moslrare E quandio cre'o posare - Meo cor prende ardilanza;

E fa shnilemente Como chi va ad furare Che pur veder li pare L’ombra di chi ha dotanza,

E poi prende ardimento Quant*» ha tnagior paura.

Cosi amor massicura Quando. piu mi spavenlo ,

Chiamar merce ad quella ad cui son dato Ma poi laveo oblio cio cho pensato.

Dolce me loblianza Ancor mi sia noccnte Chco vivo dolcemente Mentrc mia donna miro Et bonne gran pesanza Poi chio son conoseente Chella non cura niente Di cio dondio sospiro,

Et piangho per usaggio Como fa lo inalato Che si sente agrayato Et dotta in suo coraggio ,

Che per lamento li par spesse Date Li passi parte di sia volontate.

Cosi pianto et lamento Mi da gran benignanza Cheo sento mia gravanza Per sospiri amontare

E dainmi insignainento Nave chc ha tempeslanza Chc torna in allegranza Per suo peso alleggiare ,

E quando haggio alleggiato Dello gravor chio porto Io credo esser in porto Di riposo arrivalo.

Gosi madvien como alla comenzaglia

Clieo creo ha ver vinlto, ancor sono in battaglia.

Pero corne la phenice . Vorria madivenisse Se amor lo consentisse Poi lal vita me dura Che sarde e poi rivene Ghe forse sio mardesse E di nuovo surgesse Chio muteria ventura O chio mi rinnovasse.

Como cervo in vecchieze Che torna in sue belleze Sesso mi ritrovasse,

Forse che rinnovato piaceria Onde ogni ben sol mercede saria.

iio

ÉLOGE 1>E FRÉDÉRIC II PAR PIERRE DE LA VIGNE. L’EMPEREUR, REPRÉSENTANT DE DIEU SUR LA TERRE, EST SUPÉRIEUR AU RESTE DE L’HUMANITÉ.

Publié dans Pétri de Vin. Epist., lib. III, cap. xliy. — Collationné sur le manuscrit de Paris, fonds Saint-Germain-Harlay 455.

Quaestionis arduae petita responsio, in quanlum respondenti permittitur, enodatur. Grandis namque pro- •gressus mateliae, infinitis terminandaelimilibus, rançons propinat indicia, et ex telae difl'usae contextu, quae de praeconio sumini Caesaris liostes caedcntis orditur, ne quid ex contingentibus obmittatur, manus scribentis tremescit et stupet. Quis enim posset amplo flamine praepotentis tanti principis insignia promere, in cujus pectus confluuntquicquid virtulcs habent, quem nubes pluerunt justum, et super eum coeli desuper roraverunt? non Plalo, non Tullius, non filii tenebraruin, qui ex ore sedentis in trono, in generatione sua prudentiores lueis liliis nuncupanlur. Hune si quidem terra et pontus adorant, et aethera satis applaudunt, utpotc qui inundo verus Imperator à divino provisus culmine , pacis amicus, charitatis palronus, juris conditor, jusliciae conservator, potentiae filius, mundum perpétua relatione gubernat. Hic est de quo Ezechielis verba proclamant. « Aquila grandis magnarum alarum, longo membr#rum ductu, plena plumis et varietate multiplia'.» Hic est de quo loquilur Jercmias : « Replebo te hominibus quasi botro, et super te celeuma cantabilur ». Talis ergo praesidio . principis protectus mundus exultet. Talem namque totus orbis vocabat in dominum ; talem requirebat jusliciae

> Ezéchiel, cap. xvii , vers. 3.

iîG

derensorem, qui in potentiu strenuus, in strenuitate praeclarus, in claritatc bcnignus, in benignitate sapiens, in sapientia providus, in providenlia foret huinanus. In eo denique insila forma boni, tanquam livore carens, climata ligat, et elementa conjungit, ut conveniant flarnmis fri-î gora, jungantur arida liquidis, planis associentur aspera, et directis invia inaritentur. Sub ejus natnque temporibus dcstruuntur fomenta maiitiae, virlus seeurilalis inseritur : itaque gladii conflantur in vomeres, pacis foedere suffocante tiinorem, et ejus metus instinclu quicquid libertas negligit et licentia immoderata praesumit, suae victoriae censura castigat. O miranda divina clcmcnlia, fastum compescere prompta, periture mundo de tam mundo principe tam consulte quam utiliter providisti, qui ex omni parte beatus, strenuus in loto, cujuslibet turbationis pacator justissimus, sine cura populi solus esse nesciret; quem supreini manus opificis formavil in hoininem, ut tôt rerutn habenas flecteret, et cuncta sub juris ordine limitaret. O ulinam divina provisio, per etberesim dierutn nostrorum numerum resecans, Caesareae manui fulcimenta tribucres et annos Augusti rcgnantis augeresl 0 naturae félicitas, quanti privilegii praerogativa principcm ditasti felicem, concedens aliis quod delicit in te ipsa. Hune trames ralionis antistitem, hune exigebat justitia defensorem : qui congruam servans utrobique temperiem, conatus cupiditatis infringeret, et ejus morsus illicitos refrenaret. Cui jam virtutum incipiunt mysteria invidere : ea vidclicet invidiac specie, quae non ardore livoris aernulantis destruit animum, sed in suavitatis odorein flatibus incitât charitatis. Vivat igilur, vivat sancti Friderici nomen in populo, succrescat in ipsum fervor devotionis a subditis, et fidei meritum mater ipsa fidelitas in exempluin subjectionis inflammet.

Page 1