Lettres · 28

nicolai borbonii

Ad Rabelæſum

carmen.

Iam rarò Lateranus, & Maïnus,
Occurrunt mihi, Sangelaziuſque :
Nempe, urgentibus, auliciſque rebus
(Vt ſunt tempora) ſeriò occupati :
At tu, mi Rabelæſe, quando abire
Certum eſt, quò mea me uocat uoluntas,
Quò fatum potius uocat, trahitque,
Ilis nomine die meo ſalutem.

de theodvlo rabalaeso
pvero bimvlo defvncto

Quæris quis iaceat ſub hoc ſepulchro
Tam paruo ? Theodulus ipſe paruus,
Parua ætate quidem, ſimulque forma,
Et paruis oculis, & ore paruo :
Toto denique corpore ipſe paruus,
Sed magnas patre docto, & erudito,
Inſtructo artibus omnibus, virum quas
Æquum eſt ſcire bonum, pium, atquc honeſtum.
Has omnes Theodulus iſte paruus,
Vitam ſi modo fata non negaſſent,
Erepturus erat patri, exque paruo
Magnus tandem aliquando erat futurus.

ad theodvlvm rabalaesvm
pvervm bimvlvm morientem

Cur nos tam ſubito (rogo te) Rabalæſe, relinquis ?
Gaudia cur vitæ negligere eſt animus ?
Cur cadis ante diem tenera fraudate iuuenta ?
Cur te immatura morte necare paras ?

Non odio vitæ vitam hanc, Boyſſone, relinquo,
Verum vt perpetuo non moriar, morior.
Viuere cum Chriſto vitam, Boyſſone, putaui
Solam, quæ in precio debeat eſſe bonis.

ad evndem, distichon

Quod Theodule petis celum tam paruus, an illud
Monſtras, hos ſolos nempe placere Deo ?

alivd

Nomine qui fueram dictus Theodulus, vt & vos
His ſimiles ſitis nomine, reque precor.

alivd

Quem cernis tumulo exiguo requieſcere, viuens
Romanes habuit Pontifices famulos.

alivd

Lugdunum patria, at pater eſt Rabelæſus : vtrumque
Qui neſcit, neſcit maxima in orbe duo.

theodvli rabalaesi pveri devncti

Dum timeo ſeruus effici monalium,
Qui ſolus Dei optimi atque Maximi
Imperia obire, iuſque exequi volo,
Ne ab equis ad aſinos cogerer deſcendere,
Annos qui eram natus ſub id tempus duos,
Relinquo mortales, & ad cœlum euolo.

francisci rabelaesii allvsio

Patrum indignantum pueri vt ſenſere furorem
Accurrunt matrum protinus in gremium,
Nimirum experti matrum dulcoris ineſſe
Plus gremiis, poſſit quam furor eſſe patrum.
Irato Ioue, ſic, cœlum vt mugire videbis,
Antiquæ matris ſubfugis in gremium :
Antiquæ gremium matris vinaria cella eſt ;
Hac nihil attonitis tutius eſſe poteſt.
Nempe Pharos ſciunt atque Acroceraunia, turres
Aerias, quercus, tela trifulca Iouis,
Dolia non feriunt hypogeis condita cellis.
Et procul a Bromio fulmen abeſſe ſolet.

« allvsion de françois rabelais

« Cum tonat, ad cellas trepido pede Vallius imas
Aufugit : in cellis non putat eſſe Deum.

« responsio vallii ex tempore

« Antoni, genus hoc veſtrum, Marrana propago,
In cœlo & cellis non putat eſſe Deum.