‹ De la Nullité de la Cause IlliciteChapitre 36 sur 56 · NP · texte numérisé non relu

NP

comme nous l'avons signalé plus haut (1), le principe de la validité des actes abstraits recevait une exception véritable, où l’absence de cause licite entraînait la nullité absolue de l'opération juridique, où par conséquent le Droit romain donnait à l'obligation et à la tradition illicites la même sanction que leur donne le Code civil français. On lit en effet dans le Digeste [L. XXIV, t. I (de donationibus inter virum et uxorem), loi 32, $ 28] la solution suivante : « Sed si senator hibertinam desponderit vel tulor pupillam vel quis alius ex his, qui matrimonium copulare prohibentur, et duxerit, an donatio quasi in sponsalibus factla valeat? et putem etiam sponsalia improbanda et quasi ab indignis ea quæ donata sunt ablata fisco vindicari » ; et au Code [L. V, t. V (de incestis et inutilibus nupliis), const. 4] cette sanction : « Qui contra legum præcepla vel contra mandata constitulionesque principum nuplias forte contraxerit, nihil ex eodem matrimonio, sive anle nuptias donatum, sive deinceps quoquo modo datum fuerit, consequatur, idque totum, quod ab allerius liberalitate in allerum processerit, ut indigno indignæve sublatum, fisco vindicari sancimus.… »

Dans l’ancien Droit français, la confiscation fut

Page 1