De même quisque, arch. pour quisquis
Ex. : Praure, Mil.. 460 : quemque hic intus videro | ... eum ego obtruncabo extempulo.
Ex. : Exnius (cité p. Cic., p. Balb., 22, 51) : hostem qui feriet, mihi erit Karthaginiensis | quisquis erit (cf. Puaure, Mén., 111; Rud., 925). — Cic., Tusc., 1, 21, 66 : quicquid est illud, quod sentit, quod sapit, quod vivit, quod viget, cæleste et divinum sit necesse est. IV, 17, 31 : ergo0 is, quisquis est, qui moderatione et constantia quietus animo est sibique ipse placatus, is est sapiens. Parad, 2, 18 : quocumque adspexisti,... tuæ tibi occurrunt injuriæ'... — T.Livr, XXI, 44,1 : quocumque circumtuli oculos, plena omnia video animorum ac roboris. — Cuc., p. Marc., 2, 1 : totum hoc, quantumcumque est (quod certe maximum est), totum est, inquam, tuum. Etc.*.
REMARQUES. — ἰ. Toutefois, quand le verbe d'une proposition relative indéferminée doit être à l'imparfait ou au plus-que-parfail, il peut être aussi, dans certains cas, au subjonctif.
Mais cet emploi du subjonctif, rare chez Cicéron et chez César, ne devient fréquent que chez Cornélius Népos, T.-Live et les prosateurs de l'époque impériale : il ne saurait donc être considéré comme bien correct.
Ex. : Cic., in Verr., II, 2, 54, 135 : (solebat) quibus opus esset metum afferre; quibus expediret spem ostendere®. De Dir., 1, 45, 102 : itemque in lustranda colonia ab 60, qui eam deduceret*,... bonis nominibus qui