AP

Ex. : How. IL, 1, 110 844 : ... τοῦδ᾽ ἕνεχά σφιν ἐχηθόλος ἄλγεα τεύχει, οὕνεκ᾽ ἐγὼ χούρης Χρυσηίδος ἀγλά᾽ ἄποινα | οὐχ ἔθελον δέξασθαι. Od., XXII, 913 sqq. : αὐτὰρ μή νύν μοι τόδε χώεο

ἄτῃ συγχατέζευχται καχῇ (εἶ. Aj., 553: Trach., 271).

REMARQUE. -- Οὔνεχα comme locution conjonctive de cause se rencontre aussi sur les inscriptions attiques (voy. MEISTERHANS, Gr. der Aft. Inschr., p. 171, 25).

2 Οὔνεκα et ὀθούνεκα ont fini par remplacer quelquefois la particule ὅτι, que, chez les poëtes!.

La première est de beaucoup la plus employée : on la trouve déjà chez Homère, mais seulement dans l'Odyssée. * 21

Ex. : How., Od., V, 215 54... «οἶδα χαὶ αὐτός | πάντα μάλ᾽, οὕνεκα σεῖο περίφρων Πηνελόπεια | εἶδος ἀχιδνοτέρη (s.-e. ἐστὶ) μέγεθός τ᾽ εἰσάντα ἰδέσθαι. VII, 299 sq. : .. «οὐχ ἐνόησεν | παῖς ἐμή, οὕνεκα σ᾽ οὔ τι μετ᾽ ἀμφιπόλοισι γυναιξὶν | ἦγεν ἐς ἡμετέρου... -- Sorn., Phil., 232 sq. : ἀλλ᾽, ὦ ξέν᾽, ἴσθι τοῦτο πρῶτον, οὕνεκα | “Ελληνές ἐσμεν... 16, 839 sq. : «. «ἐγὼ δ᾽ ὁρῶ οὕνεκα θήραν | τήνδ᾽ ἁλίως ἔχομεν τόξων. Œd. R. 108 sq. : ἐμοῦ ᾿πάχουσον καὶ μάθ᾽ oDven” ἐστί σοι | βρότειον οὐδὲν μαντιχὴς ἔχον τέχνης. Cf. Œd. à Col., 1393; EL., 1478, etc.

La seconde ne se trouve que chez les Tragiques.

Ex : ϑορη., El., 41 : ἄγγελλε δ᾽ ὄρχον προστιθείς, δὁθούνεκα | τέθνηχ᾽ ᾿Ορέστης (Cf. Phil., 634; Trach., 812; Œd. ἃ Col., 853; 944; 1006; El., 617; 1307; ΟΝ. R., 572).

La syntaxe de ces locutions ne présente aucune particularité remarquable.