Sauf la réserve qui sera faite ci-après à la Remarque

Ex. : XEN., An., 1, 3,5: ἀνάγχη μοι ἢ ὑμᾶς προδόντα (apposition à μέ sous-entendu) τῇ Κύρου φιλίχ χρῆσθαι ἢ πρὸς ἐχεῖνον Ψευσάμενον μεθ᾽ ὑμῶν εἶναι. Cyr., VIL 2, 23 : διαθρυπτόμενος ὑπὸ τῶν δεομένων μου προστάτην (attribut de μὲ sousentendu) γενέσθαι ἐδεξάμην τὴν στρατηγίαν.

1 Ριωτον, A4pol., 41 ἃ : ἀπαλλαγεὶς τούτων τῶν φασχόντων δικαστῶν εἶναι. -- Χέν., Hell, 1, 5, 2 : Κύρου ἐδέοντο ὡς προθυμοτάτου... γενέσθαι. — Escuine, III, 186 : ὁ δῆμος συνεχώρησε Μιλτιάδῃ πρώτῳ γραφῆναι παρακαλοῦντι

τοὺς στρατιώτας. Etc.

REMARQUE. — En pareil cas, l'affribut se met plutôt au γόπι ou au datif qu'à l'accusatif.

Quant à l'apposilion au sujet non exprimé de l’infinitif, elle peut toujours être à l'accusatif.

Si elle n'est pas à l'accusatif, elle peut être au datif, mais elle n'est jamais au génitif.

Ex. : XÉN., Hell., IV, 1, 35 : ἔξεστί σοι μεθ᾽ ἡμῶν γενομένῳ μηδένα προσκυνοῦντα μηδὲ δεσπότην ἔχοντα ζῆν.

PLAT., Rép., ἀ0θε : οὐδενὶ σχολὴ διὰ βίου χάμνειν ἰατρευομένῳ. --- XEN., | Cyr. NI, 1, 26 : δοχεῖ μοι τοῦ αὑτοῦ ἀνδρὸς εἶναι εὐτυχοῦντα ᾿ς ἐξυθρίσαι χαὶ πταίσαντα ταχὺ πτῆξαι. — DÉM., IV, 47 : χαχούργου μὲν