Et de même nec (neque) is dans une expression négative. A
Ex.: Cic., Brut., 76,265 : erant in Torquats plurimæ litteræ, nec eæ vulgares. Εἰ».
Ex. : Cic., T'usc., 1, 34, 57 : (animus hominis) habet memoriam, et eam infinitam rerum innumerabilium. De Sen., 20, 75 : quod adulescentes, et ii quidem indocti, contemnunt, id docti senes extimescent ? De Nat. deor., 11, 6, 18 : esse aliquam mentem et eam quidem acriorem et divinam existimare debemus. Brut., 83, 287 : si quis Falerno vino delectetur, sed eo nec... nec. Etc.
REMARQUES. — ]. Quand il s'agit d'ajouter à une proposition une détermination importante à l’aide d'un adjectif ou d'une locution équivalente on emploie idque, atque id (cf. gr. χαὶ ταῦτα).
Ex. : Cic., ad Fam., XIII, 16, 4 : doctum hominem (Crassum) cognovi et studiis optimis deditum, idque a puero. Ad Aft., V, 12, 1 : negotium magnum est navigare afque id mense Quintili. Tusc., Il, 23, 55 : ingemiscere nonnunquam viro concessum est, idque raro, ejulatus ne mulieri quidem.
11. On reprend l’idée du pronom personnel contenue dans une désinence verbale par un pronom personnel suivi de quidem, et l'on reprend un substantif par ille quidem dans les propositions où ii est essentiel d'insister sur l'idée concessive ou restrictive marquée par quidem, il est vrai, sans doute, du moins, toul au moins, parce que ces propositions sont opposées à une autre proposition commençant par sed.
Ex. : Cic., ad Q. fr., Il, 16, 4 : reliqua non equidem (au lieu de ego quidem)° contemno, sed plus habent tamen spei quam timoris. Ad Afé., VIII, 2, 2 : quod me hortaris ad memoriam factorum meorum, facis amice tu quidem mihique gratissimum ; sed mihi videris aliud tu honestum meque dignum in hac causa judicare atque ego existimem.
Cic., de Sen., 18, 65 : ea vitia hahent aliquid excusationis, non illius quidem justæ, sed quæ probari posse videatur. Tusc., 1, 3, 6 : multi esse Latini libri dicuntur, scripti inconsiderate ab Epicureis, optimis illis quidem viris, sed non satis eruditis. Etc.
8 4. — Pronoms relatifs.