I. — Julien de Tolède

Grammairien.

< Accentus interjectionibus certi esse non possunt, ut fere in aliis vocibus, quas inconditas invenimus. Quomodo? Sicut in peregrinis verbis, aut in barbaris nominibus accentus certi non sunt, ita et in interjectionibus >.

De interjectiotie ;^Keil-Hagen, Anecdota helveiica, p. CCXVIII, 26). — .ScHOELL, p. 199, renvoie à ce texte, sans le citer.

J. — Aptigraphum Bernense.

Traité de grammaire.

« In interjectionibus et in peregrinis verbis et in barbaris nominibus certi sunt accentus, an non? Non. Quid ibi faciendum est.^ In potestate uniuscujusque consistit. Quomodo? Ut, cum necessaria fuerint, ita in metrica ponantur ratione >.

(Keil-Hagen, /. c, en note. — Schoell le cite p. 198, aLKY*").

K. — Commentum Einsidlense.

< Nullus accentus certus est in interjectione. Ut fere in aliis vocibus i. in aliis partibus, quia quaeque gens suas habet interjectiones, quae in aliam linguam transferri non possunt. Unde < racha > interjectio Hebraea ab evangelista in alia lingua exprimi non potuit. Nihil autem dififert, utrum « papaé > accentu in fine posito dicatur, an in paenultimo « pâpae >. Similiter in ceteris. « Papae » interjectio est admirantis, inde < papa î>

admirabilis. Quas voces i. interjectiones inconditas invenimus i. informatas. Incondita res dicitur informata, quae nullam formara nullamque conditionem habet >.

/« Donati artem viajorem. De mterjectione. (Keil-Hagen, Anecdota helvetica, p. 266, 9. — Schoell, p. 199, clxvp).

X^ Siècle.