EFFETS DU RECOURS EN GRACE

$ 16. — Jugements par défaut. Signification.

Les retards que subit souvent la signification des jugements par défaut, en matière de police, proviennent fréquemment de ce que, dans l'opinion

88 février 160996. 4!

413. De voorstellen tot gratie, gedaan met het oog op den gezondheidstoestand der gevangenen, moeten altijd vergezeld zijn van een geneeskundig verslag. (Omz. 19 Mei 1891.)

$ 44. De commissiën doen voorstellen ten behoeve der veroordeelden, die aan ongeneeslijke krankzinnigheid lijden. (Omz. 2 December 1840- 11 Augustus 4841-26 November 1851.)

$ 45. De gevangenen die, om reden eener lichaams- of geestesverzwakking voor immer of voorloopig aan het celgevang onttrokken worden, dan wanneer, volgens de door het bestuur genomen bepalingen voor de indeeling der gezonde veroordeelden, zij hunne straf in de celgevangenis zouden moeten ondergaan, verliezen voor het gedeelte hunner gemeenschappelijk geboette veroordeeling, het voorrecht der verminderingen door de wet van 4 Maart 4870 ingevoerd.

Om dien toestand te verhelpen wordt voor de veroordeelden, die om reden van gezondheidstoestand voor immer of voorloopig het voordeel. moeten missen van de bepalingen van voormelde wet, een voorstel gedaan tot voorwaardelijke invrijheidstelling telkens dat de duur der te onderstane straf de toepassing toelaat der wet van 31 Mei 1888. (Omz. 30 Maart 1896.) Wanneer die wet niet van toepassing is, wordt te hunnen gunste een voorstel van kwijtschelding van straf gedaan in evenredigheid met de verloren vermindering.

Dat voorstel wordt overgemaakt aan het departement van Justitie door de tusschenkomst der commissiën, twee maanden vóór den datum dat de straf hadde moeten afloopen indien zij heel en gansch ondergaan ware geweest onder het regiem der afzondering.

Het wordt gedaan : A. Voor de veroordeelden die in de gemeenschappelijke wijken overgebracht werden, door de bestuurders der gestichten waaraan die wijken zijn toegevoegd; B. Voor hen die in krankzinnigengestichten werden opges:oten, door de bestuurders der gevangenissen waar die gevangenen hunne straf ondergingen vóór de opsluiting. (Omz. 15 December 1891 en 16 December 1893.)

Om reden van het bijzonder karakter der te nemen beslissingen, worden die voorstellen rechtstreeks overgemaakt door de besturende commissiën aan het departement van Justitie, dat voor ieder geval oordeelt of het advies van ’t parket moet ingewonnen worden. (Omz. 4 Februari 4892.)

: HOOFDSTUK IV.

UITWERKSEL VAN HET VERZOEK OM GRATIE.

$ 16. — Vonnissen bij verstek. Beteekening.

De vertraging welke de heteekening der vonnissen bij verstek ín politiezaken dikwijls ondergaat, komt veelmaals hieruit voort dat, naar de

dt 28 février 1698.

de certaines administrations communales, les jugements ae doivent être sigaidés au condamné qu'après la décision royale sur les recours en grâce introduits.

Légalement, il ne peut être statué sur une requête en grâce aussi longtemps que la condamnation n’est pas devenue irrévocable. Or, ce caractère ne peut être attribué à un jugement par défaut qui n’a pas encore été notifié à l'intéressé.

H importe donc que ces jugements soient signifiés avec toute la célérité désirable. (Circ. 4° août 4880-26 septembre 1882.)

$ 17. — Peine de mort.

Il y a lieu de surseoir à l'exécution de la peine de mort jusqu'à réception de la décision royale. (Circ. 22 novembre 1832.)

$ 48. — Peine de courte durée. Exécution. Suspension.

Les délits pour lesquels les tribunaux ont prononcé une condamnation à l’emprisonnement de six mois et plus présentent un certain degré de gravité. Dès lors, il peut y avoir des inconvénients à surseoir à l’exécution de ces condamnations. La même présomption existe torsque le condamné, mis en détention préventive, se trouvait en prison au moment du jugement.

Mais lorsque la peine d'emprisonnement prononcée contre un individu laissé en liberté est inférieure à six mois, il convient de laisser au condamné le temps rigoureusement nécessaire pour qu'il lui soit possible de recourir à la clémence royale.

Les individus non incarcérés sont donc prévenus par un avis général imprimé au bas de la cédule d’assignation que, s’ils forment un recours en grâce, ils devront dans la quinzaine, à dater de leur condamnation, en fustifer au parquet, soit par la production de la requête même, soit par la communication de l'accusé de réception de cette requête.

L'exéeution des peines d'emprisonnement au dessous de six mois est suspendue jusqu'à réception de la décision royale, à moins que des circonstances graves et exceptionnelles, dont il est rendu compte sans délai au Ministre de la justice, n'exigent impérieusement une exécution plus prompte. |

Si, à l'expiration du mois, y compris les délais pendant lesquels, aux termes des articles 203 et 373 du Code d'instruction criminelle, il n’est pas permis d'exécuter la condamnation, le parquet n’a pas reçu la requête, il peut passer outre à l'exécution (Circ. 4°r janvier 1864-22 avril 1868).

Ainsi, pendant le mois, les officiers du ministère public doivent s'abstenir de délivrer des ordres d'écrou et même d’envoyer aux condamnés des lavitations à se constituer. La circonstance que le condamné n'eurakt pes

98 Mvzjar JSS. 45

meening van sommige gemeentebesturen, de vonnissen aan den veroordeelde slechts moeten heteekend worden na de koninklijke baslissing over de gedane verzoeken om gratie.

Over een verzoek om gratie kan er wettiglijk niet worden beslist, zoolang de veroordeeling niet onherroepelijk is geworden. En dit karakter kan nief worden toegekend aan een vonnis bij veel dat den veroordeelde nog niet werd beteekend.

Het is dus van belang dat dergelijke vonnissen met al den wenschelijken spoed worden beteekend. (Omz. 1 Augustus 1880 en 26 September 1889.)

$ 17. — Doodstraf.

De uitvoering der doodstraf moet worden uitgesteld tot na ontvangst dee koniskdijke beslissing. (Omz. 22 November 41832.)

$ 48. — Straffen van korten duur. Uitvoering. Opschorting.

Misdrijven wegens dewelke de rechtbanken eene straf van zes maanden en meer gevangenzitting hebben uitgesproken, zijn van tamelijk ergen aard. Er kan dus zwarigheid bestaan de uitvoering dier veroordeelingen op te schorten. Er is grond voor hetzelfde vermoeden waaneer de veroordeelde in voorloopige hechtenis werd gehouden, en op het oogenblik dat het vonais werd geveld, zich in de gevangenis bevond.

Maar wanneer de gevangenisstraf uitgesproken tegen een persoon, die in vrijheid werd gelaten, minder dan zes maanden bedroeg, moet aan den veroordeelde den volstrekt noodigen tijd worden gegeven om de komiaklijke geaade te kunnen inroepen.

De personen, die niet in hechtenis zijn, worden dus verwittigd door een algemeen bericht onderaan de dagvaarding gedrukt, dat, wanneer zij eene praag tot gratie indienen, zij daarvan binnen de veertien dagen na hunne seroordeeling het bewijs moeten inbrengen bij het parket, ’t zij door zerioon van de vraag zelve, ‘t zij door overlegging over het ontvangsthewijs dier vraag.

De uitvoering der gevangenisstraffen van minder dan zes maanden, wordt opgeschort tot na ontvangst der koninklijke beslissing, tenzij erge en buitengewone omstandigheden, waarvan den Minister van Justitie onverwijid moet worden verslag gedaan, eene spoedigere uitvoering volstrekt noodig maakten.

Indien, na afloop eener maand, erin begrepen den tijd waarin, krachtens artikels 203 en 373 van het Wetboek van strafvordering, het niet toegelaten is de veroordeeling uittevoeren, het parket de vraag niet heeft ontvangen, mag het tot de uitvoering overgaan. (Omz. 1 Januari 4864-22 April 4868.)

Rus mogen, gedurende de maand, de ambtenaren van het openbaar ministerie, geene bevelen tot gevangenzetting afleveren en ook aap de teroerdeelden geene aanzegging doen om zich gevangen te goven. De

44 38 février 1909.

justifié de son recours dans la quinzaine, ne peut les autoriser à passer outre; dès qu'ils sont saisis de la requête pendant le mois, il est nécessaire qu'ils attendent la décision royale.

Après l’exptration du mois, le ministère public rentre en possession du droit d'exécuter le jugement. II peut l'exécuter, non seulement en l'absence de recours en grâce, mais aussi en cas de recours tardif, c'est-à-dire lorsque le parquet ne reçoit qu'après le mois une requête en grâce dont il n’a pas été justifié dans la quinzaine de la condamnation. Si, après l’expiration du mois, le parquet juge qu'il y a lieu de surseoir, soit à cause de l'arrivée d'une requête en grâce, soit pour tout autre motif, il à soin de retirer l’ordre d’écrou qu'il aurait délivré antérieurement et il importe que cet ordre ne soit pas perdu de vue. A cet effet, des annotations régulières doivent être faites au registre des notices. (Circ. 15 décembre 1873- «

$ 19, — Des condamnations à l'amende.

Les receveurs de l'enregistrement doivent surseoir au recouvrement des amendes lorsqu'ils reçoivent avis d'un recours en grâce formé par le condamné, mais il arrive que ces fonctionnaires ne sont pas informés de existence de ce recours et que, par suite, l’emprisonnement subsidiaire . est requis. 11 importe donc que les agents chargés de la capture et les directeurs des prisons aient soin, dans le cas où une déclaration spontanée ne leur serait pas faite par le condamné, de l'interpeller sur le point de savoir s’il n’a pas sollicité la remise de l’amende. Dans l’affirmative, ils réclament la preuve du recours en grâce et renseignent le condamné sur la nature de la pièce qui doit constituer cette preuve. (Circ. 26 septembre 1882-29 décembre 1884 ; circ. finances 18 février 4890, $ 146.)

$ 20. Les agents chargés de l’exécution de l’emprisonnement subsidiaire ne peuvent pas recevoir, sous réserves, le payement des amendes. Ce mode de payement n'est plus admis. Toute amende acquittée avant l'arrêt de grâce reste définitivement acquis au trésor (Circ. 13 février 4894). . (Cire. finances, 27 janvier 1894. Voir Recueil just., à sa date.)

$ 21. La circulaire du département des finances du 27 janvier 1894, modifiée par celle du 20 décembre 1898, règle comme suit la procédure pour le recouvrement des amendes, dans le cas où il existe uñ recours en grâce :

I. L’officier du ministère public notifie d'urgence au receveur : 4° les

28 février 1809, 4s

omstandigheid dat de veroordeelde niet, binnen de veertien dagen, het bewijs geleverd heeft dat hij zijne vraag heeft gedaan, geeft hun geen recht tot handelen; zoodra, binnen de maand, de vraag bij hen wordt aanhangig gemaakt, moeten zij noodzakelijkerwijze de koninklijke beslissing afwachten.

Na afloop der maand herkrijgt het openbaar ministerie het recht het vonnis uit te voeren. Niet alleen bij ontstentenis eener vraag tot gratie mag het tot de uitvoering overgaan, — ook wanneer de vraag te laat gedaan werd, dat wil zeggen wanneer het parket slechts na afloop der maand eene vraag tot gratie ontvangt, waarvan het bestaan niet werd bewezen binnen de veertien dagen na de veroordeeling. Indien, na afloop der maand, het parket van gevoelen is dat er reden tot opschorting is, hetzij omdat eene vraag tot gratie is ingekomen, hetzij om alle andere reden, dan draagt het zorg het vroeger afgeleverde bevel tot gevangenzetting in te trekken ; maar dan mag dat bevel niet worden uit het oog verloren en te dien einde moeten regelmatige aanteekeningen worden gehouden in het register der notitiën. (Om. 45 December 1873-25 Juli 1877.)

$ 49. — Veroordeelingen tot geldboeten.

De ontvangers der registratie moeten de inning der boeten opschorten wanneer zij bericht ontvangen van het indienen eener vraag om gratie door den veroordeelde; maar het komt voor dat die ambtenaren niet worden verwittigd van het bestaan dier vraag en dat, bijgevolg, de gevangenzetting om reden van niet betaling wordt geëischt. Het is dus van belang dat de agenten die met de aanhouding belast zijn en de bestuurders der-gevangenhuizen zorg dragen, wanneer de veroordeelde hun uit eigen beweging geene verklaring doet, hem te vragen of hij niet de kwijtschelding der boete heeft aangevraagd. Zoo ja, eischen zij het bewijs van het bestaan der vraag om gratie, en lichten zij den veroordeelde in omtrent den aard van het stuk dat als bewijs kan dienen. (Omz. 26 September 1882-29 December 4884 ; omz. Financiën, 45 Februari 1890, $ 146.)

$ 20. De agenten belast met de uitvoering der gevangenisstraf om reden van niet betaling der boete, mogen de betaling der boeten niet onder voorbehoud ontvangen. Die wijze van betaling is niet meer toegelaten. Iedere boet vóór het besluit tot gratie betaald, blijft onherroepelijk het eigendom van de schatkist (Omz. 45 Februari 1894). (Omz. Financiën, 27 Januari 4894. Zie Verzameling Justitie, op den datum.)

$ 21. Door den omzendbrief van het departement van Financiën van 27 Januari 1894, gewijzigd door dien van 20 December 1898, wordt als volgt de wijze geregeld waarop de boeten moeten worden geheven, wanneer er eene vraag om gratie is ingediend :

I. De ambtenaar van het openbaar ministerie beteekent bij dringend-

té AS fUreten 1004.

recours én grâcé formés par des condamnés qui né lui ont pus encore été signalés come étant soumis à la peine de l'emprisonnement subsidiaire ; ge les décisions intervenues sur ces recours; 3° les arrêtés portant com” mutation en une amende d’une peine d'emprisonnement principal. La notification se fait au moyen d’un bulletin spécial pour chaque condamné et pour chaque jugement. Ce bulletin indique le numéro sous lequel le condamné est inscrit à la feuillé d'audience. |

Les receveurs informent les intéressés de la décision intervenue ; its ne donnent aucune suite à celles qui intervienrient après payement.

Les propositions d'emprisonnement subsidiaire se font au moyen d'une liste n° 204.

Lorsque le recours en grâce formé pour un condamné inscrit sur’ Ia liste n° 204 est suivi d’une décision accordant la remise partielle de l’amende, l'officier du ministère public en donne avis au receveur et lui envoie l'extrait. Le receveur rectifie la consignation opérée au sommier . n° 36, envoie un nouvel avertissement et renouvelle, s’il y a lieu, la proposition d'emprisonnement subsidiaire.

Il. Pendant la période d'instruction, les diligences et poursuites en recouvrement sont suspendues et le condamné qui offre de se libérer est averti des conséquences du payement.

Tout payement volontaire est signalé à l'officier dn ministère public au moyen d’un état n° 210bis.

Hi. A défaut de décision dans les trois mois, le receveur adresse un état n° 213 au procureur du Roi, si l'affaire est instruite par le département de la justice; à l'inspecteur des eaux et forêts, s’il s'agit d'un délit forestier ; au directeur, dans tous les autres cas. Au besoin, le directeur en. réfère à l’administration.

IV. Les diligences sont reprises deux mois avant l’expiration du délai de la prescription.

Une seconde requêtes ne suspend pas le recouvrement.

V. Restitution est faite, sans déduction de frais de régie, des sommes reçues indûment depuis la date de l'arrêté de grâce; elle a lieu, selon là nature de l'amende, au moyen d’un état n° 161, 300 ou 304.

WI. Le recouvrement des frais de justice, des dommagesintérêts et des restitutions est poursuivi nonobstant le recours en grâte pour Vanrsade.

28 février 1800. 4

heid aan den ontvanger : 4° de verzoeken om gratie ingediend door veroordeelden van wie het hem nog niet bekend is dat zij gevangenzitting om reden van niet betaling der boete ondergaan ; 2° de beslissingen over die verzoeken ; 3° de besluiten waarbij eene hoofdgevangenisstraf door eene geldboete wordt vervangen. De beteekening geschiedt door middel van een bijzonderen staat voor iederen veroordeelde en voor iedere verocrdeeling. In dien staat wordt het nummer vermeld waaronder de veroordeelde op de Rofulen der zitting is ingeschreven.

De ontvanger doet mededeeling aan de belanghebbenden van de gevallen beslissing; hij geeft geenerlei gevolg aan de beslissingen die na betaling genomen zijn.

De voorstellingen tot gevangenzitting wegens niet betaling geschieden door middel eener lijst nr 204. |

Wanneer op het verzoek om gratie, ingediend voor een op de lijst nr 204 gebrachten veroordeelde, eene beslissing volgt tot gedeeltelijke kwijtschelding der geldboete, dan geeft de ambtenaar van het openbaar ministerie daarvan kennis aan den ontvanger en zendt hem het uittreksel. De ontvanger wijzigt de aanteekening gedaan.op hoofdboek nr 56, zendt eene nieuwe waarschuwing en hernieuwt, zoo noodig, het vaorstel tot gevangenzitting om reden van niet betaling.

II. Gedurende den tijd dat de vraag wordt onderzocht, zijn de benaarstigingen en vervolgingen tot inning geschort, en den veroordeelde, die aanbiedt de boete te betalen, wordt aangezegd welke gevolgen de betaling medebrengt.

Van iedere vrijwillige betaling wordt, op een staat nr 210bis, bericht

gegeven aan den ambtenaar van het openbaar ministerie.

II. Zoo binnen de drie maanden geene beslissing is ingekomen, zendt de ontvanger eene lijst n° 212 aan den procureur des Konings, wanneer de zaak wordt behandeld in het departement van Justitie ; aan den inspecteur van waters en bosschen, zoo het een boschmisdrijf geldt ; aan den bestuurder, in alle andere gevallen. Desnoods onderwerpt de bestuurder de zaak aan het beheer.

IV. De benaarstigingen worden hernomen twee maânden vóór het afloopen van den verjaringstermijn.

Een tweede verzoekschrift kan de inning niet doen opschorten.

V. Worden terugbetaald, zonder aftrek der beheerkosten, de bedfagen ten onrechte ontvangen sedert de dagteekening van de gratieverleening. De terugbetaling geschiedt, volgens den aard der geldboete, door middel van eenen staat n' 461, 300 of 501.

VI. De inning der gerechtskosten, der schadevergoedingen en der terug:

betalingen wordt aGortgezet, al werd er een verzoek om kwijtschelding van de boete ingediend.

8 22. — Nouvelle requête introduite après décision sur un premier recours en grâce.

Une nouvelle requête ne suspend pas l’exécution de la condamnation. Aussitôt qu’il reçoit avis d’une décision sur une première requête, le parquet fait procéder à l’exécution de l'arrêté renfermant diminution ou commutation de peine, ou à l'exécution du jugement de condamnation, en cas de rejet du recours en grâce, sans avoir égard à une requête ultérieure.

Exception peut être faite à cette règle dans des cas rares et pour des causes particulières, à charge d'en donner avis motivé au procureur général. (Circ. 44 janvier 1832.)