EFFETS DE LA GRACE

S 52. — Non-rétroactivité.

La grâce n’a point d'effet rétroactif. Elle prend le condamné dans l'état où elle le trouve et le dispense de subir la peine; elle dispose pour le présent et pour l’avenir, mais le passé lui échappe. En un mot, la grâce reste sans influence sur les faits accomplis, sur les peines exécutées. V. l'application de ce principe aux amendes supra, $ 20.

$ 53. — Prescription et point de départ de la peine substituée.

Lorsqu'une peine criminelle ou correctionnelle est commuée de manière à ne plus dépasser la limite des peines correctionnelles ou de police, la peine substituée se prescrit à l'expiration du laps de temps afférent à sa nature et la prescription prend cours le jour de la notification à l’intéressé de l'arrêté de grâce. (Circ. 6 juin 1885; Circ. finances 18 février 1890, $ 199. V. Recueil just., à sa date.)

$ 54. — Régime cellulaire. — Remise partielle de peine.

Au cas où il obtient une remise partielle de peine, le condamné soumis au régime cellulaire ne continue pas à bénéficier de la réduction légale qui a été calculée sur la peine prononcée.

Aux termes de la loi du 4 mars 1870, pour déterminer le montant de la réduction des peines subies sous le régime de la séparation on ne doit tenir compte que des années expiées sous ce régime. Il s’en suit que les calculs opérés lors de l'entrée du condamné dans la prison cellulaire sont conditionnels et restent subordonnés à la continuation de l’encellulement. Or, par suite de l'arrêté de grâce, une partie de la peine ayant cessé d'exister ne peut plus compter pour la réduction et il y a lieu de procéder à de nouveaux calculs d'après la durée de la peine réduite par la clémence royale. (Cire. 23 décembre 1881.)

238 février 1899. 69

De auditeur-generaal bij het krijgshof ontvangt, tot tenuitvoerlegging, beteekening van de kwijtscheldingen of verminderingen van straffen, op voorstel van de commissiën tot beheer der gevangenissen verleend aan personen door de militaire rechtbanken veroordeeld tot de militaire rangontzetting of tot interdictie in het leger te dienen. Hij brengt dadelijk die beslissing ter kennis van die commissiën. (Omz, 4 Juli 4880.)

HOOFDSTUK VIII.

WERKING VAN DE GRATIE.

$ 52. — Niet terugwerkende kracht.

Ed

De gratie heeft geene terugwerkende kracht. Zij wordt toegepast op den veroordeelde in den staat waarin hij zich bevindt en ontslaat hem van het ondergaan der straf; zij beschikt over het heden en over de toekomst, maar het verleden is buiten haar bereik; kortom, de gratie blijft zonder uitwerking op de voltrokken feiten, op de ondergane straffen. Zie hiervoren $ 20 de toepassing van dat beginsel op de geldboeten.

$ 53. — Verjaring en uitgangspunt van de in de plaats gestelde straf.

Wanneer eene lijf- of boetstraf zoo veranderd wordt, dat zij de grens van de boet- of politiestraffen niet meer overschrijdt, verjaart de in de plaats gestelde straf bij het afloopen van een van haren aard afhangend tijdsverloop, en is het uitgangspunt der verjaring de dag van de beteekening aan den belanghebbende van het besluit tot gratie. (Omz. 6 Juni 1885 ; Omz. financiën 45 Februari 1890, $ 199. Zie Verzameling Just., op den datum.)

8 54. — Cellulair stelsel. Kwijtschelding van een gedeelte der straf.

Wanneer hij kwijtschelding verkrijgt van een gedeelte der straf, geniet de aan het cellulair stelsel onderworpen veroordeelde, niet langer de wettige vermindering die naar de uitgesproken straf berekend werd.

Naar luid van de wet van 4 Maart 1870, moet in de berekening van de vermindering der straffen onder het cellulair stelsel ondergaan, slechts gelet worden op de jaren onder dat stelsel geboet. Daaruit volgt dat de berekeningen gedaan bij het intreden van den veroordeelde in het celgevang voorwaardelijk zijn en blijven afhangen van de voortzetting der cellulaire opsluiting. Nu, krachtens bet besluit tot gratie, valt een gedeelte van de straf weg ; dat gedeelte kan niet meer medetellen voor de strafvermindering, en er dient dus overgegaan te worden tot eene nieuwe berekening volgens den duur der straf zooals die verkort werd door de koninklijke goedertierenheid. (Omz. van 25 December 1881.)

6.55. — Commutation de peine perpétuelle. Détention antérieure à l’arrêté de grâce. Libération conditionnelle. Quotité subie. Mode de calcul.

Lorsqu'une peine perpétuelle est commuée en détention à temps à partir de la date de l'arrêté de grâce, on ne peut imputer sur.la durée de celle-ci, la détention préventive subie du chef de l'infraction qui a donné lieu à la condamnation, non plus que la détention qui a suivi la condamnation jusqu’au jour de la commutation.

Les termes « à partir de la date de l’arrèté » indiquent qu'à partir de cette date le condamné doit demeurer en- prison pendant un terme déterminé, (Circ. 13 octobre 1886.)

Pour calculer le tiers ou les deux tiers des peines dont il s'agit à l'article 4° de la loi du 54 mai 1888, lorsque l'arrêté détermine ainsi une période d’emprisonnement qui doit s’écouler postérieurement à sa date, il faut ajouter à cette période d'emprisonnement la durée de l'incarcération subie par le condamné antérieurement à l’arrêté de commutation. Le condamné doit donc être considéré, en vue de la libération conditionnelle, comme si, à l’époque du jugement, il avait été condamné au terme d’emprisonnement fixé par l'arrêté augmenté de la peine à laquelle correspond la détention subie antérieurement à la date de cet arrêté. (Girc. Aer décembre 1890.)

$ 56. — Surveillance de la police. Grâce de la peine principale.

La surveillance de la police à l'égard des condamnés qui ont. obtenu remise du restant de la peine principale prend cours à partir de la notification de l'arrêté royal accordant la grâce. Ce n’est qu'à partir de ce moment que la disposition devient obligatoire et que les intéressés peuvent s’en prévaloir,

8 57. Jusqu'à la délivrance des feuilles de route, les condamnés graciés resteront en prison s’il ne leur est pas fait remise de la surveillance et l'effet des arrêtés de grâce demeurera suspendu, sans toutefois que cette suspension puisse dépasser un mois. (Arrêté royal 28 novembre 1838, art. 3.)

nn un Den CL

23 février 1899: 7

855. — Verwisseling van levenslange straf. Hechtenis vóór het besluit tot gratie. Voorwaardelijke invrijheidstelling. Ondergaan gedeelte. Wijze van berekening.

Wanneer eene levenslange in eene tijdelijke straf wordt verwisseld, te beginnen met den datum van het bestuit tot gratie, mag van dezer duurtijd niet afgetrokken worden de voorloopige hechtenis ondergaan wegens het misdrijf, dat aanleiding heeft gegeven tot de veroordeeling, zoomin als de gevangenzitting die op de veroordeeling volgde tot den dag van de strafverwisseling.

De woorden « te beginnen met den datum van het besluit » duiden aan dat, te beginnen met dien dag, de veroordeelde in het gevang moet opgesloten blijven gedurende een vastgesteld tijdsverloop. (Omz. 13 October 1886.) .

Om het derde of de twee derden van de straffen te berekenen, waarvan artikel 4 der wet van 31 Mel 1888 gewaagt, wanneer het besluit aldus een na zijn datum te verloopen gevangenzitting bepaalt, moet aan dat tijdsverloop de straftijd welke de veroordeelde vóór den datum van het besluit tet strafverwisseling heeft ondergaan, worden bijgevoegd. De veroordeelde moet dus, met het oog op de voorwaardelijke invrijheidstelling, aanzien worden, alsof hij, bij de uitspraak van het vonnis, werd veroordeeld tot de door het besluit vastgestelde gevangénisstraf, vermeerderd met de straf die beantwoordt aan de opsluiting vóór den datum van dat besluit ondergaan. (Omz. 4 December 4890.)

$ 56. — Bewaking door de politie. Kwijtschelding der hoofdstraf.

De bewaking door de politie van veroordeelden die kwijtschelding hebben bekomen van het overschot der hoofdstraf, begint met de beteekezing van het koninklijk besluit waarbij de gratie wordt verleend. Slechts te rekenen van dien datum wordt de bepaling verplichtend en mogen de belanghebbenden haar inroepen. |

$ 57. Indien zij van de bewaking niet werden ontheven, blijven gegratieërde veroordeelden in het gevang opgesloten tot dat hun de reisbrieven worden overhandigd, en de werking van de besluiten tot gratie is alsdan opgeschort, maar die opschorting mag niet langer dan eene maand voortduren. (Koninklijk besluit 28 November 1838, art, 3.)

13 28 février 1899,