LE, MU
une formule de Marculf, reproduite dans Rozières (Formules inédites, édition de 1859, p. 22, pièce 15), d’après laquelle un mari institue sa femme sa donataire universelle, post obitum, en l'absence d’enfant, pour éviter que sa succession ne soit recueillie par ses héritiers.
« Quicquid enim inter conjugatos aut propinquos de « propriis facultatibus, monente caritate, pro amore dilec- « tionis invicem alicui condonari placuerit, hoc socipturarum « necesse est titulis alligare, ne in posterum ab heredibus « eorum vel a quocumque, possit evelli. Idcirco ego, in Dei « nomine, i//e. Dum inter me et conjugem meam {am pro- « creatio filiorum minime esse videtur, convenit nobis ut «omnem rem proprietatis nostræ inter nos fructuario ordine « condonare deberemus. Propterea dono tibi, o dulcissima « conjux mea, si mihi in hoc seculo snperstis fueris, omnem « rem proprietatis meæ, tam de alode quam et de conparato « vel de quolibet adtracto, ubicumque aliquid habere videor, «et omne quod pariter in conjugio positi laboravimus, id est « tam in terris quam in silvis, campis, pratis, pascuis, appen- «ditiis, domibus, accolabus, mancipiis, vineis, cum.aquarum « decursibus, nec non aurumet argentum, vestimenta, pecora, « cum omnibus quæ dici vel nominari possunt ».
Peut-être l'institution contractuelle dériverait-elle aussi de l’affatomie, avec laquelle elle présente une certaine analogie, en ce qui concerne le résultat du moins, puisqu'elle aboutit à la nomination d’un héritier et à la donation d’une succession, Mais d’autre part, l’affatomie nes’applique qu'aux biens présents et suppose l'absence d'enfants, tandis que l’institution contractuelle a pour objet l’attribution d’un héritage futur au profit d'enfants à naître. D'une façon plus certaine,