GÉNIE DU SOLEIL

Rig-Ve'da, I. 4. 4.

Jam sol cuncta videns cunctisque videndus, in æthrà surgit, vectus equis pernicibus, nique diei ulsit dulce jubar, noctis compulsa sub umbras astra, velut fures, pallentia lumina condunt. aurea fax totum radiis vibrantibus orbem occupât, invictos dura nubibus objicit ignés.

Sirius ! usque redux indefessusque vhtor, ante oculos hominum resplendes, ante deorum, mundi purusamor, qucm prospéra cuncta sequuntur. forlis, inexhaustus, quo lumine respicis aslra, quo genus bumanum, noctcsque diesque lueris.

I. Sûnja, en grec as'tp, latin sirius, le soleil, du verbe sûr, resplendir. — Les Indiens l’appellent aussi Pi \*han, le nourricier, en latin pascens.

Scplem flectis equos fulvà cervice cornscos, cæsariemque movens llammantem et frena relaxans, curru præcipiii redivivum trajicis æquor.

Nuper nocte cavà inclusi, nunc luce fruentes, d sol, te canimus, deus aime, suprema potestas!....